Dag 388 Exposing Self-Directiveness

Hoe ik gedrag van anderen interpreteer; vaak via informatie in mijn mind manifesteer, en op mijn mind veronderstelling vervolgens mijn keuzes baseer, dit realiseerde ik mij kort geleden. Mijn mind verbintenis waarmee ik vooraf aan een specifiek bijeenkomst mijn beslissing heb gemaakt dat ik na afloop van de bijeenkomst niet mee zou gaan naar het huis van mijn neefje. 

Een kenmerk van mijn gedrag is dat ik mijn keuze vaak aanpas aan een verandering in mijn omgeving. Nadat ik mij na afloop van de bijeenkomst verplaatste in de schoenen van mijn neefje en zijn ouders, betwijfelde ik mijn vooraf gemaakte keuze om na afloop van de bijeenkomst direct naar huis te gaan. Mijn familie besloot om wel mee te gaan naar het huis van mijn neefje. Door deze verandering werd ik pissig en raakte geïrriteerd. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard nadat ik en mijn familie buiten de kerk aan mijn neefje onze cadeautjes overhandigde, mij realiseerde de manier waarop ik afscheid wilde nemen van mijn neefje en zijn ouders als kil, onpersoonlijk, afstandelijk en star heb ervaren. 

Ik werd vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om star vast te houden aan mijn vooraf aan de bijeenkomst gemaakte keuze om na de dienst direct naar huis te gaan en mijn keuze niet aan te passen aan deze verandering die mijn familieleden van plan waren omdat ik pissig en geïrriteerd raakte door deze verandering. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de verandering in besluit van mijn familieleden om wel mee te gaan naar het huis van mijn neefje als schijnheilig heb ervaren. Als en wanneer ik een verandering in keuze als schijnheilig of als onbetrouwbaar gedrag ervaar, dan stop ik en Adem. Ik realiseer mij omdat familieleden niet vasthouden aan hun besluit, dat ik door hun keuze bijstelling, hun gedrag en deze gebeurtenis als onbetrouwbaar, onvoorspelbaar, onveilig ervaar waardoor ik star, kil en koud vasthoud aan mijn vooraf keuze.

Vervolgens realiseerde ik mij mijn gedachte ‘ik zou het zelf verschrikkelijk vinden als mijn familie buiten de kerk afscheid nam om vervolgens richting huis te gaan; hetgeen ik als koud, onpersoonlijk en afstandelijk heb ervaren, waardoor ik mijn keuze betwijfelde. Ik realiseer mij ik was namelijk niet in het belang van mijn familieleden naar deze bijeenkomst gegaan, maar in het belang van mijn belangstelling voor het feest van mijn neefje, en toch hield ik vast aan mijn keuze die ik vooraf had gemaakt.   

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik dacht deze manier van afscheid nemen is niet leuk op deze voor mijn neefje belangrijke dag omdat ik het zelf fijn vind dat mensen belangstelling hebben voor een activiteit die ik belangrijk vind. Als en wanneer ik wat ik belangrijk vind verbind als fijn veronderstel de ander vind dit ook fijn, dan stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik door te vragen wat de ander graag wil hieraan de verandering in Gewaar zijn in dat moment in Hier, waarin ik ervaar dat ik wil meegaan uit belangstelling voor mijn neefje, nadat ik mij in zijn schoenen verplaats, best mijn keuze kan bijstellen, zonder te denken dat ik hierdoor voor mijzelf onbetrouwbaar ben omdat ik mijn keuze bijstel. Als en wanneer ik mijn keuze wil bijstellen, denk ik ben onbetrouwbaar, dan stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik het belang van mijzelf, het vast houden aan mijn keuze, toch boven de feest ervaring van en mijn belangstelling voor mijn neefje plaats en vervolgens toch besluit niet mee te gaan naar het huis van mijn neefje.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik geïrriteerd raak door de keuze van mijn familie om toch mee te willen gaan naar het huis van mijn neefje.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik hun keuze bijstelling hypocriet vind omdat zij hun cadeautjes al aan hem hebben overhandigd; niet vasthouden aan hun besluit om na afloop van de dienst direct naar huis te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de keuze om buiten de kerk, voor de kerk, cadeautjes overhandigen koud en onpersoonlijk vind, dat ik in mijzelf ervaar, dat ik mijzelf weinig betrokken ervaar bij de feest ervaring en het belang van mijn neefje en zijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn keuze egoïstisch is ondanks het gevoel in mijzelf dat ontstaat naar aanleiding van het overhandigen van de cadeautjes waarna ik mij realiseer, zie en begrijp dat ik zo’n afscheid verschrikkelijk zou vinden omdat wij ons/ik mij te weinig aantrek van de feest-ervaring die dag van mijn neefje en zijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik niet mee ga naar het huis van mijn neefje; commentaar heb op de keuze van mijn familie om wel mee te gaan voor een kop koffie. Als en wanneer mijn keuze afwijkt van de anderen daar kritiek op heb, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik mijn besluit dat afwijkt van de anderen, vergelijk met hun keuze en mijn keuze boven de keuze plaats van de anderen waardoor ik een muur van ongelijkheid, kilheid en afstandelijkheid manifesteer tussen mij en mijn familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn keuze om niet mee te gaan naar het huis van mijn neefje ontstaat omdat ik het niet eens ben met de keuze van mijn familieleden, die vooraf aan de dienst besloten hadden na afloop direct naar huis te gaan. Als en wanneer ik veronderstel ik wil na afloop van de activiteit direct naar huis, dan Stop ik en Adem.

Ik realiseer mij dat ik dacht ‘waar sta ik voor’, ‘waaraan committeer ik mij’- en dat ik vooraf aan het kerkbezoek de keuze had kunnen maken dat ik onafhankelijk van de keuze van mijn familie na afloop van de dienst zelfstandig op de fiets naar het huis van mijn neefje en zijn ouders had kunnen gaan om daar mijn cadeautje te overhandigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijzelf toesta dat ik mij in mijn keuze vaak laat beïnvloeden door het gedrag en de keuzes van anderen waardoor ik mijn keuze betwijfel. Als en wanneer ik mijn keuze aanpas onder invloed van de keuze van een ander, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik ook zucht had naar alcohol, onder invloed van de gedachte aan dit middel ook besluit om naar huis te willen, omdat ik verlangde naar alcohol. Ik realiseer mij ook dat ik de keuze van de rest hypocriet en schijnheilig noemde, gedachten zijn die mijn keuze om alcohol te gaan drinken rechtvaardigt.

Als en wanneer ik onder invloed van verandering in gedachten en verwachting, denk aan alcohol, mijn zucht en verlangen naar alcohol realiseer, zelfonoprecht in mijn gedachten ben, negatief denk over mijzelf en mijn familie, vanuit mijn verlangen naar alcohol met mijzelf communiceer, dan stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik koud, onpersoonlijk en egoïstisch ben in mijn keuze en de feest-ervaring van mijn neefje veronachtzaam in het belang van mijzelf; verpak in een zelfonoprecht smoesje, vervolgens van mening ben dat ik het gedrag van mijn familie ervaar als schijnheilig en hypocriet. Als en wanneer ik anderen verantwoordelijk maak voor mijn zelfonoprechte keuze om naar huis te gaan omdat anderen hun keuze bijstellen, dan Stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard nadat ik mij realiseer zie en begrijp dat ik de manier van afscheid nemen als koud en onpersoonlijk ervaar; niet ervoor kies om wel mee te gaan naar het huis van mijn neefje voor een kop koffie. Als en wanneer ik de communicatie ervaar als koud en onpersoonlijk, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij ondanks mijn inzicht dat ik de manier van afscheid nemen als onpersoonlijk en koud ervaar, dat ik toch vast hou aan mijn besluit dat ik naar huis wil vanwege allerlei redenen: ‘omdat ik vooraf aan de bijeenkomst een andere activiteit heb gepland en omdat ik zucht heb naar alcohol’. Ik realiseer mij dat ik al een tijd in mijn mind bivakkeer en ronddwaal in gedachten en zucht naar drank; gedachten zoals ‘heeft mijn leven zin’, ‘wat wil ik’, ‘welke stappen en oplossingen onderneem ik’. Ik realiseer mij dat ik in mijzelf een leegte ervaar, omdat ik geen richting bepaal, die ik opvul met drank en zoektocht naar seks contacten.

Ik stel mijzelf ten doel dat ik heldere doelen formuleer die ik daadwerkelijk wil realiseren door de zinloosheid van mijn huidige bestaan, mijn zucht naar drank rechtvaardig, de drang naar drank en aandacht voor mijn belangen prominent in mijzelf binnen mijn mind existeert; waardoor ik mijn eetpatroon veronachtzaam en fysiek Gewaar ben dat mijn stoelgang is verstoord met een pijnlijke ontlasting tot gevolg.

Ik realiseer mij dat wat ik reflecteer op anderen, zinloze mind informatie van mijzelf betreft in mijn geest, waaraan ik betekenis en woorden toeken. Een illusie is die ik zelf manifesteer, waarmee ik de keuzes van anderen veroordeel alsof mijn belerende en anderen corrigerende werkelijkheid binnen mijn wereld en realiteit de juiste is, waardoor ik mijn drank misbruik kan rechtvaardigen omdat ik anderen verantwoordelijk maak voor een tekort aan belangstelling en oprechte aandacht voor mijn behoeften, waardoor ik mijn oprechte belangstelling en aandacht voor anderen verlies.

Wordt vervolg

Mijn eerste blog.

 

Advertenties

Dag 360 Stress als gevolg van uitstelgedrag.

De van Dale definieert stress als ‘iets wat men ervaart als men het gevoel heeft niet effectief te kunnen reageren op een bedreigende situatie.’

De Oostenrijkse arts Hans Selye (1907-1982) gebruikte de term stress in 1936 voor het eerst in de huidige betekenis en bestudeerde dit fenomeen aandachtig voor tientallen jaren. Hij kan daarom beschouwd worden als de ‘vader van de stress’. Hij constateerde dat elke lichamelijke ingreep (operatie, infectie, vergiftiging) een zodanige belasting van het lichaam is dat het herstel negatief beïnvloedt wordt, de weerstand afneemt en nieuwe ziekten een kans krijgen.

Maar niet alleen lichamelijke ingrepen bleken zulke reacties te veroorzaken; alle mogelijke vormen van lichamelijke en geestelijke mind belasting bleken een dergelijk effect te kunnen hebben. Selye zag stress als een aanpassingsmechanisme: een reactie van een organisme op een ongepaste abnormale situatie.

Zijn conclusie: iedereen blijkt anders op dezelfde belasting/waarneming te reageren: niet iedereen is even ‘stressgevoelig’. Ieder mens afzonderlijk is dus specifiek stress gevoelig voor concrete aspecten, kenmerken en aanleidingen.

Dit niet effectief kunnen reageren kan óók resulteren in uitstelgedrag. Bijvoorbeeld in een situatie waarbinnen onvoldoende financiële middelen ontstaan, dan krijg ik het gevoel dat ik niet adequaat kan voldoen aan mijn betalingsverplichting. Omdat ik niet kan voldoen aan mijn veronderstelling: ik kan niet voldoen aan mijn verplichting ontstaat de gedachte omdat ik mijn factuur niet kan betalen open ik de envelop niet (uitstelgedrag).

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik in het verleden de keuze maakte om enveloppen niet te openen omdat die waren voorzien van het logo van een schuldeiser bedachtzaam veronderstelde daarin zit weer een rekening.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de keuze maakte dat ik enveloppen openen ontweek.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik laconiek en onverschillig mijn betaling verplichting verzuimde omdat ik niet voldoende financieel in staat was rekeningen wel te betalen waardoor ik dacht ik ben onbetrouwbaar, nalatig maar mijn destructieve, onverantwoordelijke keuze interesseert mij weinig tot niets.

Als en wanneer ik denk ik onderzoek mijn grenzen want mijn onverantwoordelijke keuzes interesseren mij niets wat resulteert in stress, dan stop ik en adem.

Ik realiseer mij, zie en begrijp dat mijn onbetrouwbare, nalatige, destructieve, onverantwoordelijke keuzes mij wel interesseren omdat ik erover nadenk.

Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik reacties in mijzelf uitlok door mijn verantwoordelijkheid uit te stellen. Ik realiseer mij dat de reacties die ik veronderstel impliciet in mij existeert in de vorm van negatieve aandacht voor mijn negatief geladen gedachten die om negatief geladen energie vragen als bevestiging van het bekende. Het bekende zijn de reacties die ik van G verwacht. G is reactief en doet uitgesproken uitspraken waardoor ik G ervaar als uitgesproken ongenuanceerd dominant aanwezig. Ik realiseer mij dat ik zelf bedachtzaam ben en eerst mijn uitspraken en gedrag overweeg. Het gedrag van mij en G staat lijnrecht tegenover elkaar. Ik realiseer mij dat ik door deze verschillen getriggerd raak.

Hoe doorbreek ik mijn uitstelgedrag?

Ik realiseer mij dat mij door G geregeld nalatigheid werd verweten want mijn uitstelgedrag refereert aan mijn ervaring met uitspraken van G. Volgens mijn waarneming verweet zij mij geregeld nalatigheid. De belerende en uitgesproken uitspraken van G heb ik als negatief ervaren ten opzichte van mijn bedachtzaamheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik focus op negativiteit, hetgeen ik als patroon in mijzelf heb aanvaard en toegestaan naar aanleiding van mijn gedachten interpretatie, informatie triggers opgeslagen binnen mijn mind.

Telkens als ik te horen kreeg jij moet niet zo nalatig zijn in het niet naleven van hetgeen jij toezegt, vormde aanleiding dat ik participeerde in spanning of druk, hetgeen zich als interpretatie naar aanleiding van de woorden van G in mij gemanifesteerd had als woorden en gedachten voorzien met negatief geladen energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de woorden van G ervaren heb als kritiek, een negatief oordeel en desinteresse naar aanleiding van mijn keuzes en gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn uitstelgedrag onbewust gericht is op het voeden van bekende negatieve energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik dacht dat G niet in gesprek ging met mij over manieren hoe ik mijn uitstelgedrag kon veranderen waardoor G verzuimde mij te leren hoe ik mijn gedrag kon veranderen door middel van concrete constructieve alternatieven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik dacht G geeft alleen maar negatief commentaar waardoor ik dacht dat ik door de uitspraken van G onzeker werd, angstig, geïrriteerd en vervolgens gefrustreerd of boos reageerde.

Welk concreet gedrag zou voor mij constructief zijn geweest als alternatief om te voorkomen dat ik geen reactie heb op mijn verwachting waarin ik veronderstel dat ik kritiek, desinteresse en veroordeling zal ervaren als ik mijn toezegging niet naleef.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de informatie van G als abnormaal heb ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de informatie van G negatief geïnterpreteerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de informatieverstrekking van G als negatief heb ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf toegestaan en aanvaard heb dat ik primair ging focussen op mijn verwachting als ik uitstelgedrag vertoon krijg ik kritiek, desinteresse en negativiteit op mijn bordje.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn eigen interpretatie veroordeel waardoor ik in mijzelf stress manifesteer mij realiseer zie en begrijp omdat ik participeer in mijn zelf gecreëerde stress negatief reageer op mensen die hun uitgesproken mening communiceren hetgeen ik ervaar als belerend en gevoelloos.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uitgesproken gedrag van mensen in de vorm van uitspraken en gedrag kritisch en angstvallig interpreteer als belerend en arrogant.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uitgesproken belerend gedrag als commando ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik participeer in het autoriteit conflict karakter waardoor ik negatief, kortaf, geïrriteerd reageer op mensen die uitgesproken en belerend zijn in hun houding en gedrag. Ik realiseer mij zie en begrijp door mijn gedrag en reacties onder ogen te komen door middel van dit schrijfproces dat ik mijzelf effectief ondersteun zodat ik een genuanceerder en completer beeld krijg van het verschijnsel ‘stress’ dat ik in mijzelf manifesteer waardoor ik mij realiseer dat ik participeer in frictie, weerstand en stress wat ik in mijzelf heb aanvaard en toegestaan naar aanleiding van mijn waarneming en interpretatie van gebeurtenissen en voorbeeld gedrag van personen in mijn leven en realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik nalatig werd in het naleven van mijn betaling verplichting.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik het gedrag en uitspraken van G heb veroordeeld.

Als en wanneer ik kenmerken (logo) uit mijn omgeving misbruik als rechtvaardiging van mijn uitstelgedrag, dan stop ik en adem.

Ik stel mijzelf ten doel dat ik mijn uitstelgedrag wil doorbreken door middel van constructieve effectieve zelf correcties waarmee ik mijzelf adequaat richting geef.

Wordt vervolgd.