Dag 388 Exposing Self-Directiveness

Hoe ik gedrag van anderen interpreteer; vaak via informatie in mijn mind manifesteer, en op mijn mind veronderstelling vervolgens mijn keuzes baseer, dit realiseerde ik mij kort geleden. Mijn mind verbintenis waarmee ik vooraf aan een specifiek bijeenkomst mijn beslissing heb gemaakt dat ik na afloop van de bijeenkomst niet mee zou gaan naar het huis van mijn neefje. 

Een kenmerk van mijn gedrag is dat ik mijn keuze vaak aanpas aan een verandering in mijn omgeving. Nadat ik mij na afloop van de bijeenkomst verplaatste in de schoenen van mijn neefje en zijn ouders, betwijfelde ik mijn vooraf gemaakte keuze om na afloop van de bijeenkomst direct naar huis te gaan. Mijn familie besloot om wel mee te gaan naar het huis van mijn neefje. Door deze verandering werd ik pissig en raakte geïrriteerd. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard nadat ik en mijn familie buiten de kerk aan mijn neefje onze cadeautjes overhandigde, mij realiseerde de manier waarop ik afscheid wilde nemen van mijn neefje en zijn ouders als kil, onpersoonlijk, afstandelijk en star heb ervaren. 

Ik werd vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om star vast te houden aan mijn vooraf aan de bijeenkomst gemaakte keuze om na de dienst direct naar huis te gaan en mijn keuze niet aan te passen aan deze verandering die mijn familieleden van plan waren omdat ik pissig en geïrriteerd raakte door deze verandering. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de verandering in besluit van mijn familieleden om wel mee te gaan naar het huis van mijn neefje als schijnheilig heb ervaren. Als en wanneer ik een verandering in keuze als schijnheilig of als onbetrouwbaar gedrag ervaar, dan stop ik en Adem. Ik realiseer mij omdat familieleden niet vasthouden aan hun besluit, dat ik door hun keuze bijstelling, hun gedrag en deze gebeurtenis als onbetrouwbaar, onvoorspelbaar, onveilig ervaar waardoor ik star, kil en koud vasthoud aan mijn vooraf keuze.

Vervolgens realiseerde ik mij mijn gedachte ‘ik zou het zelf verschrikkelijk vinden als mijn familie buiten de kerk afscheid nam om vervolgens richting huis te gaan; hetgeen ik als koud, onpersoonlijk en afstandelijk heb ervaren, waardoor ik mijn keuze betwijfelde. Ik realiseer mij ik was namelijk niet in het belang van mijn familieleden naar deze bijeenkomst gegaan, maar in het belang van mijn belangstelling voor het feest van mijn neefje, en toch hield ik vast aan mijn keuze die ik vooraf had gemaakt.   

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik dacht deze manier van afscheid nemen is niet leuk op deze voor mijn neefje belangrijke dag omdat ik het zelf fijn vind dat mensen belangstelling hebben voor een activiteit die ik belangrijk vind. Als en wanneer ik wat ik belangrijk vind verbind als fijn veronderstel de ander vind dit ook fijn, dan stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik door te vragen wat de ander graag wil hieraan de verandering in Gewaar zijn in dat moment in Hier, waarin ik ervaar dat ik wil meegaan uit belangstelling voor mijn neefje, nadat ik mij in zijn schoenen verplaats, best mijn keuze kan bijstellen, zonder te denken dat ik hierdoor voor mijzelf onbetrouwbaar ben omdat ik mijn keuze bijstel. Als en wanneer ik mijn keuze wil bijstellen, denk ik ben onbetrouwbaar, dan stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik het belang van mijzelf, het vast houden aan mijn keuze, toch boven de feest ervaring van en mijn belangstelling voor mijn neefje plaats en vervolgens toch besluit niet mee te gaan naar het huis van mijn neefje.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik geïrriteerd raak door de keuze van mijn familie om toch mee te willen gaan naar het huis van mijn neefje.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik hun keuze bijstelling hypocriet vind omdat zij hun cadeautjes al aan hem hebben overhandigd; niet vasthouden aan hun besluit om na afloop van de dienst direct naar huis te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de keuze om buiten de kerk, voor de kerk, cadeautjes overhandigen koud en onpersoonlijk vind, dat ik in mijzelf ervaar, dat ik mijzelf weinig betrokken ervaar bij de feest ervaring en het belang van mijn neefje en zijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn keuze egoïstisch is ondanks het gevoel in mijzelf dat ontstaat naar aanleiding van het overhandigen van de cadeautjes waarna ik mij realiseer, zie en begrijp dat ik zo’n afscheid verschrikkelijk zou vinden omdat wij ons/ik mij te weinig aantrek van de feest-ervaring die dag van mijn neefje en zijn ouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik niet mee ga naar het huis van mijn neefje; commentaar heb op de keuze van mijn familie om wel mee te gaan voor een kop koffie. Als en wanneer mijn keuze afwijkt van de anderen daar kritiek op heb, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik mijn besluit dat afwijkt van de anderen, vergelijk met hun keuze en mijn keuze boven de keuze plaats van de anderen waardoor ik een muur van ongelijkheid, kilheid en afstandelijkheid manifesteer tussen mij en mijn familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn keuze om niet mee te gaan naar het huis van mijn neefje ontstaat omdat ik het niet eens ben met de keuze van mijn familieleden, die vooraf aan de dienst besloten hadden na afloop direct naar huis te gaan. Als en wanneer ik veronderstel ik wil na afloop van de activiteit direct naar huis, dan Stop ik en Adem.

Ik realiseer mij dat ik dacht ‘waar sta ik voor’, ‘waaraan committeer ik mij’- en dat ik vooraf aan het kerkbezoek de keuze had kunnen maken dat ik onafhankelijk van de keuze van mijn familie na afloop van de dienst zelfstandig op de fiets naar het huis van mijn neefje en zijn ouders had kunnen gaan om daar mijn cadeautje te overhandigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijzelf toesta dat ik mij in mijn keuze vaak laat beïnvloeden door het gedrag en de keuzes van anderen waardoor ik mijn keuze betwijfel. Als en wanneer ik mijn keuze aanpas onder invloed van de keuze van een ander, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik ook zucht had naar alcohol, onder invloed van de gedachte aan dit middel ook besluit om naar huis te willen, omdat ik verlangde naar alcohol. Ik realiseer mij ook dat ik de keuze van de rest hypocriet en schijnheilig noemde, gedachten zijn die mijn keuze om alcohol te gaan drinken rechtvaardigt.

Als en wanneer ik onder invloed van verandering in gedachten en verwachting, denk aan alcohol, mijn zucht en verlangen naar alcohol realiseer, zelfonoprecht in mijn gedachten ben, negatief denk over mijzelf en mijn familie, vanuit mijn verlangen naar alcohol met mijzelf communiceer, dan stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik koud, onpersoonlijk en egoïstisch ben in mijn keuze en de feest-ervaring van mijn neefje veronachtzaam in het belang van mijzelf; verpak in een zelfonoprecht smoesje, vervolgens van mening ben dat ik het gedrag van mijn familie ervaar als schijnheilig en hypocriet. Als en wanneer ik anderen verantwoordelijk maak voor mijn zelfonoprechte keuze om naar huis te gaan omdat anderen hun keuze bijstellen, dan Stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard nadat ik mij realiseer zie en begrijp dat ik de manier van afscheid nemen als koud en onpersoonlijk ervaar; niet ervoor kies om wel mee te gaan naar het huis van mijn neefje voor een kop koffie. Als en wanneer ik de communicatie ervaar als koud en onpersoonlijk, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij ondanks mijn inzicht dat ik de manier van afscheid nemen als onpersoonlijk en koud ervaar, dat ik toch vast hou aan mijn besluit dat ik naar huis wil vanwege allerlei redenen: ‘omdat ik vooraf aan de bijeenkomst een andere activiteit heb gepland en omdat ik zucht heb naar alcohol’. Ik realiseer mij dat ik al een tijd in mijn mind bivakkeer en ronddwaal in gedachten en zucht naar drank; gedachten zoals ‘heeft mijn leven zin’, ‘wat wil ik’, ‘welke stappen en oplossingen onderneem ik’. Ik realiseer mij dat ik in mijzelf een leegte ervaar, omdat ik geen richting bepaal, die ik opvul met drank en zoektocht naar seks contacten.

Ik stel mijzelf ten doel dat ik heldere doelen formuleer die ik daadwerkelijk wil realiseren door de zinloosheid van mijn huidige bestaan, mijn zucht naar drank rechtvaardig, de drang naar drank en aandacht voor mijn belangen prominent in mijzelf binnen mijn mind existeert; waardoor ik mijn eetpatroon veronachtzaam en fysiek Gewaar ben dat mijn stoelgang is verstoord met een pijnlijke ontlasting tot gevolg.

Ik realiseer mij dat wat ik reflecteer op anderen, zinloze mind informatie van mijzelf betreft in mijn geest, waaraan ik betekenis en woorden toeken. Een illusie is die ik zelf manifesteer, waarmee ik de keuzes van anderen veroordeel alsof mijn belerende en anderen corrigerende werkelijkheid binnen mijn wereld en realiteit de juiste is, waardoor ik mijn drank misbruik kan rechtvaardigen omdat ik anderen verantwoordelijk maak voor een tekort aan belangstelling en oprechte aandacht voor mijn behoeften, waardoor ik mijn oprechte belangstelling en aandacht voor anderen verlies.

Wordt vervolg

Mijn eerste blog.

 

Advertenties

Dag 359 Betrouwbaarheid

‘Zeggen wat je doet en uiteindelijk doen wat je Zelfoprecht toezegt’.

Validiteit – zegt iets over de inhoud: wordt er gemeten wat de bedoeling is. Wanneer u mensen op straat vraagt of ze wel eens stelen, is de kans groot dat de dieven onder hen dit zullen ontkennen. Op basis van een dergelijk onderzoek schat u het aantal dieven te laag in.

Betrouwbaarheid heeft te maken met de stabiliteit van het onderzoeksresultaat. Wanneer het onderzoek zou worden herhaald, komen dan dezelfde resultaten naar voren? Bij het bovengenoemde voorbeeld kunnen de resultaten betrouwbaar zijn, omdat het percentage dieven dat liegt altijd ongeveer even groot is.

Erkennen  gaat over het eerlijk en oprecht schrijven en uitspreken van jouw gedachten, emoties en gevoelens die aansluiten bij jouw overtuigingen en veronderstellingen.

Ontkennen en stukjes informatie weglaten leverde mij spanning op. Mijn geweten = overtuigingen van hetgeen ik eerlijk wist. Uit ervaring weet ik inmiddels dat als ik Informatie anders dan ik denk communiceer, resulteert in frictie, ruis en weerstand.

Gouden kooitje.

Je moet goed begrijpen dat zelfoprechtheid niet over het uitspreken van je gedachten, emotionele en gevoelsmatige reacties gaat. Nee, zelfoprechtheid komt niet van de mind, jouw gedachten en overtuigingen – velen begrijpen zelfoprechtheid, zelfeerlijkheid verkeerd – als je denkt dat zelfoprechtheid is dat je uitspreekt wat er in je bewuste mind is… nee, dat is oprechtheid.

Oprechtheid is wanneer je spreekt vanuit jouw bewuste-mind – gedachten, herinneringen, ervaringen emoties of gevoelens. ZELFoprechtheid is wanneer je JOU uitspreekt. We zijn in het proces van het beseffen wat zelfoprechtheid is, daarom: ‘spreek’ in je schrijven ‘uit wat er is’ en daardoor zul je ontdekken wat zelfoprechtheid voor jou als jou, is.

Velen vragen: ‘maar als ik van de mind ben en de mind, dan zal wat ik schrijf alleen oprechtheid zijn’ – ja, maar het interessante is dat door de oprechtheid van de mind voor je te zien in woorden, je je zult realiseren wat ZELFoprechtheid als jij is. Kijk, je bestaat al zo lang in en als de mind, pratend met jezelf daarboven in je hoofd, maar nu door het schrijven zie je jezelf voor je voor de eerste keer – je staat als het ware naakt voor jezelf. En hierbinnen gebeurt iets interessants: jij ziet JIJ, jezelf en hierdoor komt zelfoprechtheid tevoorschijn…

En dan zul je beseffen dat zelfoprechtheid er altijd is geweest – maar je ontkende je eigen zelfoprechtheid, omdat je ‘jou’ al zo lang hebt ontkend – door te doen alsof je een mind-bewustzijn-systeem bent, omdat je bang was voor jezelf en daarom bang was om Zelfoprecht te zijn.

Als je zelfdirectief richting geeft aan jouw doelen en het commitment waar jij voor staat doe je dit vanuit Zelfoprechtheid. Degene die je bent in je oorspronkelijke kern.

Zelfverantwoordelijk zijn betekent dat jij oprecht jouw gedachten, emoties en gevoelens kunt communiceren. Dit vraagt om commitment, oefening, inzet en oprechtheid.

Experimenteren, om uit jouw gouden kooi te stappen, wie je kunt vertrouwen begint DUS bij jezelf oprecht onder ogen kunnen komen. Zelfoprechtheid realiseren kun je verwezenlijken door middel van Zelfvergeving schrijven en Gewaar worden van jouw mind die o.a. bestaat uit gedachten, emoties en gevoelens.

Zelfonoprechtheid

Als je je ervan bewust bent dat iemand onoprecht is met zichzelf op welke manier dan ook – niet naar het systeem, maar naar het leven – en je niets doet omdat je bang bent of omdat het risico te groot is, dan ben je één met en gelijk aan zelfonoprechtheid en ga je onderuit. Dit is de sleutel tot transformatie op alle manieren – het praktische punt van het zelf verantwoordelijk zijn voor allen als zijnde zelf in elk moment.

Dag 321 afwachtend versus impulsief handelen

Ik realiseer me dat ik door mijn afwachtende houding een tijdlang heb gedacht ik maak weloverwogen mijn keuzes. Dit in tegenstelling tot impulsief handelen hetgeen kan duiden op de neiging tot handelen vanuit plotse opwelling en niet volgens weloverwogen plannen. Daar in tegen, te lang afwachten neigt naar uitstelgedrag.

Ik realiseer me dat ik mijn afwachtend/impulsief dilemma verbind aan mijn twijfel om spontaan en onbevangen te zijn in mijn keuzes. Uit angst voor kritiek om de verkeerde keuze te maken kan ik terug deinzen waardoor ik het contact met mijn fysiek en het huidige moment in Hier verlies.

Ik realiseer me dat weldoordacht en weloverwogen handelen een uitdaging is voor mijzelf waardoor ik me van drie punten gewaar ben.

  1. Ik ervaar weerstand en gevoelens van onmacht tegen weldoordacht handelen omdat ik vaak niet toekom aan weldoordacht handelen omdat ik zit te treuzelen.
  2. Ik heb ook wel eens de opmerking gekregen dat ik weloverwogen handelen verwar met oeverloze zelfreflectie.
  3. Daarnaast realiseer ik me dat weldoordacht handelen en de correcties die ik wil maken vanuit Gewaar zijn, daadwerkelijk wil wandelen om ware zelfexpressie te realiseren, hetgeen het beste is voor Alle Leven, voor mij nieuw en onbekend terrein is.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik zit te treuzelen synoniem is aan twijfelen, aarzelen, wankelen en terug deinzen, waardoor ik afgeleid door mijn mind schrik van de tijd op de klok die mij instrueert opschieten en haasten om op tijd de trein te halen voor mijn eerste afspraak

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn weloverwogen keuzes heroverweeg door middel van oeverloze zelfreflectie waardoor allerlei doemscenario’s de revue passerend in mezelf opwellen, irrelevante mind beelden en woorden waaruit gedachten, emoties en gevoelens ontstaan die mij doen twijfelen waardoor ik afwachtend ben

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik recent naar aanleiding van een negatief bericht uit mijn omgeving frustratie en ergernis heb ervaren omdat de boodschap afweek van mijn intentie waardoor ik geërgerd en geprikkeld geraakt, naar aanleiding van deze weerstand in mezelf frictie heb ervaren waarop ik vervolgens impulsief het besluit heb gemaakt ik doe niet mee aan een activiteit die ik had toegezegd

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard wanneer iemand afwijkt van mijn verwachting dat ik mijn mening belangrijker vind dan hetgeen de ander communiceert

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van een afwijkende mening in de verdediging schiet, mijn mind wereld en realiteit wil rechtvaardigen

Als en wanneer ik naar aanleiding van een bericht hetgeen afwijkt van mijn intentie/verwachting/beeld ergernis en frustratie in mezelf ervaar, dan stop ik en adem ik.

Ik realiseer me dat mijn intentie in de lijn ligt met het goed willen doen voor de persoon waarop deze mij bekritiseerd waarop ik in een opwelling boosheid ervaar besluit om de afspraak met iemand anders impulsief te cancelen. Ik realiseer me, zie en begrijp dat ik mijn besluit om de afspraak te cancelen maak in relatie tot en naar aanleiding van het afwijkende antwoord, hetgeen afwijkt van mijn verwachting.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard nadat mijn intentie, hetgeen in de lijn ligt met  mijn verwachting dat ik het goed wil doen voor iemand, waarop ik volgens mijn opvatting bekritiseerd word in een opwelling teleurstelling, onmacht en boosheid ervaar waarop ik impulsief besluit om de afspraak met iemand anders te cancelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn besluit om de afspraak te cancelen maak in relatie tot, naar aanleiding van het afwijkende antwoord van een persoon hetgeen afwijkt van mijn verwachting

Ik realiseer me, zie en begrijp dat ik onvoorwaardelijk begrip en steun verwacht in reactie/relatie tot mijn gedrag als erkenning/beloning voor mijn bijdrage en zodra dit afwijkt impulsief vanuit nijd een andere afspraak cancel vervolgens denk het is ook nooit goed wat ik doe

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard zodra de reactie op mijn bijdrage afwijkt van hetgeen ik verwacht, geen beloning, waardering en erkenning op mijn bijdrage ontvang, impulsief een andere afspraak afzeg

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik onbetrouwbaar ben in de naleving van gemaakte afspraken, de bekendheid en destructieve karakter hetgeen door mijn impulsieve besluit ontstaat, een handeling verkies die ik met onbetrouwbaarheid associeer waarop ik vervolgens braakneigingen ervaar

Als en wanneer ik in tegenstelling tot mijn aanname ‘ik doe het goed’ een positieve reactie/aandacht c.q. bevestiging/beloning verwacht, dan stop ik en adem ik

Als en wanneer ik  daarvoor in de plaats ‘een negatieve afwijzende respons ontvang’ vervolgens denk ‘ik doe het ook nooit genoeg’, dan stop ik en adem ik

Als en wanneer ik toch frictie, weerstand, nijd en vervolgens braak neigingen ervaar, dan stop ik en adem ik

Ik ga met mezelf de verbintenis en het commitment aan dat ik een plan van aanpak samenstel waarin ik mijn principes vertaal naar realistische doelen, hetgeen ik tijdens overleg en plannen maken kan communiceren met anderen binnen mijn wereld en realiteit

Ik stel mezelf ten doel dat ik aannames niet langer veroordeel zie en begrijp als mogelijkheid om mijn ware zelfexpressie te wandelen

 

 

Dag 258 distrust myself

Afbeeldingsresultaat voor distrust

Ik realiseer me dat twijfel mij weerhoudt om mijn bijdrage te leveren aan een gesprek of presentatie. Ik realiseer me dat de twijfel die ik in mezelf heb aanvaard en toegestaan mijn overtuiging bevestigt. Ik realiseer me dat ik bezig ben wat anderen van me vinden. In het bijzijn van anderen heb ik vaak het idee dat ik stom ben of saai en dat ik niets interessants voor anderen te melden heb.

In wezen ben ik vaak bezig met wat anderen van me denken en vaak is mijn invulling negatief. Mede als gevolg van deze negatieve invulling van het oordeel van de ander kan ik heel moeilijk omgaan met kritiek. Opmerkingen of bepaalde blikken ervaar ik vaak als bevestiging van mijn overtuiging dat ik minderwaardig ben vergeleken met anderen. Op dit soort momenten kan ik me erg schamen of ik zie bevestigt dat de ander mij ‘stom’ of ‘raar’ vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik wantrouwen ervaar tijdens teamoverleg in reactie op de bijdrage van teamleden. Als en wanneer ik wantrouwend reageer in relatie tot teamleden/anderen waarin ik mezelf toegestemd heb, dan stop ik en adem. Ik realiseer me door mijn participatie in wantrouwen verhinder ik mezelf om anderen te vertrouwen en wat ik wil uitspreken/delen vervolgens inslik, waarin ik toegestemd heb om wantrouwen in plaats van openheid te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan tijdens gesprekken in een groep mensen wil ik mijn bijdrage open en oprecht communiceren met mijn groepsleden zodat ik mijn bijdrage lever aan het groepsproces waardoor ik onderdeel wordt van de groep.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de oprechtheid van teamleden betwijfeld heb naar aanleiding van informatie van een collega. Als en wanneer ik twijfel over anderen naar aanleiding van informatie van iemand anders, dan stop ik en adem. Ik realiseer me door te participeren in de aanname van een ander en vervolgens wantrouwen ervaar ik mezelf verhinder om mijn bijdrage te leveren waarmee ik toegestemd heb om deze te onderhouden en doen in mijn wereld/realiteit en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik niet meega in de aanname van een ander om er zeker van te zijn dat ik zonder oordeel in gesprek ga zodat ik in staat ben om me te houden aan de overeenkomst/doel/verbintenis die ik gemaakt heb zodat ik zichtbaar/hoorbaar aanwezig ben, als wel om zelf mijn principes te vertegenwoordigen.

 

 

Dag 242 Doubt Instead Mindviolence.

Door middel van mijn bewuste gedachten ‘het topje van de ijsberg’ binnen mijn geest kan ik mijn reacties op de wereld om me heen onderzoeken. Het blauwe lijntje ‘twijfel’ gebruik ik voor het gemak als metafoor en zone tussen mijn reactie en bewuste gedachte.

Deze Twijfel-zone zie ik als tool waarmee ik twijfel bewust kan hanteren als vaardigheid. Twijfelen, met behulp waarvan ik nieuwe dingen van mijn mind kan ontdekken. Aspecten die ervoor zorgen dat ik in reactie schiet. Een gewaarzijn dans binnen mijn comfortzone waarop ik in mijn Adem ga en aldoende bewust voorkom dat ik reactie/afscheiding creëer.

Deze afscheiding gaat ten koste van ‘what’s best for all’.

Als en wanneer ik in reactie wil schieten en onbewust intern reageer op de externe context gesprekspartner/situatie waarbinnen ik ben, Ik Stop en Adem. 

Ik stel mezelf ten doel dat ik van mijn twijfel een vaardigheid maak. Een geheugensteun die mij als ik in reactie schiet attent maakt waardoor ik een stapje terug doe waarna ik mijn mind onderzoek.

Ik zie Twijfel als bron van keuzes en nog niet kunnen kiezen tussen mogelijkheden. De stam twij- is etymologisch verwant aan het woord voor het getal twee. Een reactie die ontstaat in relatie tussen twee mensen. Of mijn mind reactie die afscheiding creëert tussen eenheid en gelijkheid.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn twijfel om een keus te maken eerst doorademen en vervolgens onderzoek via mijn bewuste gedachten.  

Binnen Desteni ‘ observeren we de bewuste gedachte binnen de reactie. Door te twijfelen zet ik in wezen een stapje terug binnen mijn comfortzone. Vervolgens kijk ik naar de aspecten waaruit mijn twijfel bestaat. Afgescheiden zijn van eenheid en gelijkheid hetgeen zich in mij manifesteert. ‘What’s not best for all’.

Ik stel mezelf ten doel dat ik twijfel zie als een bewuste keus die fungeert als brug tussen wat niet en wel ‘best is for all’.

Ik realiseer me dat ik twijfel ervaar als een vriendelijke manier om mijn weg naar eenheid en gelijkheid terug te vinden.

Door mijn twijfels uit te schrijven ontwikkel ik óók meer achting voor de rol/aspecten van de ander. Ik realiseer me dat ik naast mezelf ook de ander Zelf-eerlijk onder ogen kom.

Twijfel is een prima instrument om meer opties te concluderen alvorens in conclusie/reactie te schieten. Reactie resoneert met mijn nog onbewuste mindviolence energetische lading. Door twijfel maak ik mijn interne mind bewust.

Ik realiseer me dat het woord conclusie/reactie in mezelf weerstand oproept.

Ik realiseer me dat ik conclusie relateer aan ‘iets wat definitief is’. Aan iets waaraan geen twijfel mogelijk is. Iets wat verplicht moet. En zodra ik hiervan afwijk, dan ervaar ik kritiek en een naar gevoel rond mijn solar-plexus. Want ik wijk af van de norm/eis die ik als zodanig als conclusie in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik realiseer me vervolgens ‘Ik begin ergens aan en ik maak dat iets nooit af’. Ik realiseer me dat de woorden ik maak dat iets nooit definitief af een conclusie is die mij beperkt en weerhoudt om ooit iets af te maken.

Ik realiseer me dat iets wat ik nooit afmaak voor mijn mind definitief vast staat. Wat vaststaat relateer ik aan een beperking. Ik denk aan opgelegde grenzen. Maar ook dat ik aangesproken kan worden op mijn verantwoordelijkheid. Als ik iets toezeg te doen vervolgens niet doe betekent dat ik onbetrouwbaar ben.

In tegenstelling tot conclusies ervaar ik bij concluderen, meer ruimte voor brainstorm, debat, oprechte eerlijkheid, creativiteit, experiment, gebaande paden verlaten, iets wat nog niet definitief is, niet absoluut, zonder oordeel. Het staat nog niet vast. Ik word me gewaar van iets in mijn mind. Bijvoorbeeld ik verwacht dat anderen iets voor me doen en rekening houden met mij. Ongeschreven regels zoals aandacht geven, begeleiding en respect. Ingrediënten voor georganiseerde ondersteuning die als zodanig door een ander herkend worden. Intuïtief aanvoelen hetgeen Zelfoprecht is wat de ander communiceert. Zodra dit afwijkt voelbaar onvoorspelbaar.

Concluderen gaat vooraf aan conclusie. Concluderen verwijst naar ruimte om te oefenen, leren, dialoog en overleg.

Twijfel fungeert binnen deze context als brug/overgangsruimte waardoor de grenzen van de mind geleidelijk aan vervagen.

Ik realiseer me dat ik vanuit mijn mind vaak richting bepaal.

Ik realiseer me ‘hoe kan ik vanuit mind richting bepalen aan dat wat het beste is voor alle leven’?

Ik concludeer als ik mind: twijfel, gedachte, gevoelens, emotie, ontdoe van haar lading ikzelf bewust richting bepaal. Zolang mijn richting regeert vanuit mind, mind afscheiding creëert.

Ik realiseer me dat ik daardoor specifiek, doelbewust en gecontroleerd ongelijkheid manifesteer.

‘Ik begin ergens aan en ik maak dat iets nooit af’ hiermee veroordeel ik mijn capaciteit om iets wel af te maken. Ik ervaar deze gewaarwording als een omheining die bestaat uit dwanggedachten in mijn mind die mijn fysiek bestuurd.

Mijn overweging/reactie onderwerpen aan twijfel na door Ademen voorkomt dat ik overbodige ballast de wereld in slinger. Ik voorkom dat ik mijn claim op de waarheid, mijn reactie op een persoon of situatie zich verspreid.

Vanuit dit startpunt bezien laat ik de energie die aan mijn oordeel plakt achterwege omdat ik eerst mijn inzicht verrijk/uitbreid met het inzicht van de ander. Daardoor ontstaat een breder perspectief en begrip hetgeen ten grondslag ligt aan ‘ons’ wederzijdse handelingen.

Ik realiseer me vaak achteraf dan dat mijn informatie vaak incompleet is omdat ik de informatie van de ander niet in overweging heb genomen. Ik ben niet bewust van de reden en aanleiding van de onderliggende motivatie van de reactie of handeling van iemand anders zolang ik zonder twijfel mijn mind reacties als de waarheid betitel.

Ik stel mezelf ten doel dat ik in overweging neem om mijn reactie door te Ademen alvorens in reactie te gaan. Want het zou zomaar kunnen hetgeen de ander beweegt aanleiding is voor mijn reactie.

Ik realiseer me dat mijn twijfel fungeert als graadmeter om bewust te worden van het feit dat ik degene ben die reageert.

Ik realiseer dat ik de ander niet langer tot object van mijn reactie maak omdat ik degene ben die in opstand komt, boos wordt, verdrietig of wrokkig, onredelijk of dwingend, blij of opgewekt.

Ik realiseer me dat de aanleiding van mijn reactie dus in mezelf zit.

Door mijn focus te verleggen en twijfelen aan mijn mind reactie stel ik mezelf ten doel alvorens te reageren eerst in gesprek ga met mezelf en later met de ander in plaats van ageren c.q de situatie manipuleren vanuit het startpunt dat ik perse mijn mind waarheid op de ander wil plakken of aan de situatie wil opdringen.

Ik realiseer me dat ik met het mechanisme twijfel mijn mind expressie dat mijn belang dient kan omzetten in een vaardigheid die mijn twijfel aanzet om een stapje terug te doen.

wordt vervolgd…