Dag 316 fearfull decisions

Ik zit bij Sint op schoot. Ik voel me onveilig en bedrogen. Vervolgens wordt ik in het bijzijn van de juf en in het zicht van mijn klasgenootjes door Piet op een lessenaar gezet. Daar sta ik voor de klas. Piet instrueert de kinderen van mijn klas om voor mij een liedje te zingen. De juf doet lacherig. Ik ben teleurgesteld en droevig omdat de juf mijn kwetsbarheid ontkent nadat ik tijdens de sint viering bij ons op de jongens school uren buiten heb staan wachten in de November guur en kou. Dit op aanwijzing van de juf omdat ik haar instructie om de rij te gaan staan niet had gehoord. Starend en turend in de verte zag ik in de gymzaal naast de meisjesschool nog een Sint en pieten verschijnen. Mijn geloof in de sint, pieten en de veiligheid van de juf om mij te beschermen vervaagde door die ervaring. Omdat ik gehoorzaam wilde zijn en mijn straf en de ontkennende lach van de juf niet begreep heb ik na school niets verteld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om te denken dat de juf mijn kwetsbaarheid niet erkent

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik uit gehoorzaamheid uren heb staan wachten op toestemming en erkenning van de juf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn behoeften onuitgesproken heb ingeslikt uit loyaliteit voor het gezag van de juf

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me afhankelijk van gedrag van de juf me plichtsgetrouw en loyaal aan de opvoedingsinstructies van mijn ouders om volwassenen te gehoorzamen conformeer en aanpas aan gezag op instructie van gezag in beweging kom

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik aan mijn straf de ontkennende lach van de juf verbind onbegrip heb aanvaard en toegestaan omdat ik de reactie van de juf niet begreep uit loyaliteit voor de reactie van mijn ouders na school niets heb verteld over de verschillende indrukken van die dag angst heb ontwikkelt om me voor een groep te presenteren en mijn stem te laten horen heb ingeslikt vermijd dat ik mezelf als Leven Gewaarzijn presenteer niet mijn ware Zelfexpressie laat zien door de aspecten van mijn mind me onttrek aan de wereld

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet te bespreken wat ik nodig had

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vermeden heb hetgeen wat ik nodig had

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me vervolgens tekortgedaan voel als ik niet bespreek wat ik nodig heb me realiseer dat ik niet krijg wat ik nodig had/heb

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om niet te laten merken en te vermijden wat ik nodig heb me vervolgens onbegrepen, teleurgesteld en onveilig voel

Als en wanneer ik verzuim te bespreken wat ik nodig heb dan stop ik en adem ik

Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik mezelf toesta om kwetsbaar te zijn laat merken en bespreek wat ik nodig heb niet langer vermijd dat ik me tekortgedaan voel me realiseer zie en begrijp dat wat ik bespreek bijdraagt aan hetgeen ik nodig heb mezelf niet langer verhinder dat ik verzuim om me begrepen te voelen niet langer gevoelens van wrok koester omdat ik me niet langer tekortgedaan voel me realiseer zie en begrijp dat ik niet langer mijn boosheid- en veeleisendheidkarakters voedt me realiseer dat ik anderen niet langer verwijt dat zij niet genoeg om me geven waardoor ik me niet langer afstandelijk en onbereikbaar opstel

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door mijn behoeften niet uit te spreken aandacht schonk aan boosheid en veeleisendheid waardoor ik relaties ging ondermijnen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om te denken/verwachten/veronderstellen dat relaties mijn gedachten kunnen lezen en op magische wijze aan al mijn verlangens voldoen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om uit angst voor kritiek, mislukking en afwijzing van mijn verlangen naar begrip, koestering en veiligheid veeleisend werd omdat ik uit respect en loyaliteit geen aandacht voor mijn behoeften heb gevraagd

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om veeleisend en vijandig te reageren ter compensatie van mijn gevoel van tekortkomen is ontstaan omdat ik mijn behoeften onbesproken heb gelaten

Als en wanneer ik me tekort gedaan voel dan stop ik en adem ik

Als en wanneer ik me gekwetst voel vervolgens vijandig wil reageren dan stop ik en adem ik

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn gevoelens van tekortkomen met name ontstaat door mijn focus op dominante vrouwen en gezagdragers die mij vertellen wat ik moet doen me realiseer zie en begrijp omdat ik niet mijn behoeften en doelen communiceer mezelf verhinder dat ik me effectief ondersteun mezelf verhinder om mijn doelen en behoeften te realiseren

Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik mijn principes waar ik voor sta naar doelen vertaald wil realiseren en wandelen om mijn ware potentieel te Leven als waar mijn potentieel voor bedoeld is te Leven in eenheid en gelijkheid bij benadering wil realiseren in het belang voor wat het beste is voor alle Leven Gewaarzijn en Zelfoprecht wil zijn in iedere in en uit ademhaling

Ik realiseer me dat begrip te maken heeft met het bewust en oprecht begrijpen van mijn mind belevingswereld en het erkennen van mijn gevoelens, emoties en gedachten waarop ik in mijn schrijven Zelfvergeving toepas de lagen van mijn mind zichtbaar maak naar aanleiding van een gebeurtenis of persoon ‘flagpoints manifesteer’ waarop ik bij reacties in mezelf de energie van emoties en gevoelens kan doorademen

Ik ga met mezelf de verbintenis aan de flagpoints die ik me realiseer hierop zal doorademen en mezelf toesta en aanvaard dat ik vervolgens mijn ware zelfexpressie wil wandelen

 

Dag 200 ‘Onverschilligheid’.

Ik realiseer me dat onder mijn reactie op een externe uitspraak van iemand woorden in mezelf zichtbaar werden gemaakt. 

Als en Wanneer ik me realiseer dat ik in reactie op de woorden van een ander in mezelf onverschilligheid en nonchalance ervaar, Ik stop en Adem.

Alvorens ik reageer zal ik nadat ik door-adem hierop Zelf-vergeving uitschrijven. Volgens het woordenboek:

‘Onverschilligeheid’:

1) Achteloosheid 2) Apathie 3) Afgestomptheid 4) Desinteresse 5) Gevoelsarmoede 6) Gevoelloosheid 7) Gemis aan genegenheid 8) Gemis aan belangstelling 9) Harteloosheid 10) Indolentie 11) Koudheid 12) Koelheid 13) Kalme berusting 14) Laksheid 15) Nonchalance 16) Ongevoeligheid 17) On-hartelijkheid 18) Onbewogenheid. 

Ik realiseer me dat de meest effectieve manier deze Zelf-onoprechte woorden te elimineren is om hierop Zelf-vergeving toe te passen. Als manier om Oprecht mij Zelf-onoprecht te transformeren naar Zelf-oprecht. Met dit instrument ondersteun ik mezelf en ik maak mezelf verantwoordelijk. Door mijn ervaring met nonchalance en onverschilligheid te vergeven.

In mijn blog Dus van dag 199 verwijs ik naar het feit dat ik achter mijn reactie op de spreker in mezelf een Herinnering gewaar ben geworden als reactie op iets dat ik  heb ervaren. 

Ik realiseer me door dit uit te schrijven dat ik de woorden die ik verbind aan mijn eigen reactie – in woorden op dat wat ik in mezelf gewaar mijn innerlijke / mind reflectie is op de de reactie van de ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat nadat ik mijn onbevangenheid en spontaan zijn heb afgelegd me bewust werd van het feit dat nonchalance vanuit onverschilligheid bestaat, in mensen existeert. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit onwetendheid onverschilligheid in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mezelf mijn onbevangenheid heb veroordeeld vanuit het feit dat ik dacht ongehoorzaam te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ongehoorzaam zijn niet mocht omdat ik dit vanuit opvoed instructie dacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben instructie vanuit observatie en opvoeding te verwarren met mijn Zelf-oprechte onvoorwaardelijke Zelfexpressie. 

Ik realiseer me dat nonchalance elegant is aan een kind die vrij van mind ongestoord  nog beweegt vanuit eigenheid waarin Zelf-oprecht permanent domineert. 

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik in mezelf opmerk dat ik vanuit onverschilligheid nonchalant ben dus mijn Zelf-oprecht afwijs, Ik stop en Adem. 

Ik realiseer me dat ik er voor mezelf dat aan zal doen dat ik effectief zal Leven vanuit onbevangenheid en spontaan zal reageren op mijn wereld vanuit mijn Zelfbesef dat ik alleen nog maar een wereld ondersteun die effectief is zodra we allen vanuit Zelfoprecht wandelen. 

Leven waarbinnen eenheid en gelijkheid als in Hier, binnen iedere in en uit-ademhaling vanzelfsprekend is, zal zijn.

Ik stel mezelf ten doel dat ik zal doorademen.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf ondersteun met door-ademen om niet in reactie te gaan. Ik realiseer me dat ik hierdoor minder mind-energetische reactie in mezelf manifesteer.

Ik stel mezelf ten doel om een ander niet te veroordelen op zijn / haar reactie. Ik realiseer me dat ik zelf in een leerproces zit. Ik realiseer me dat mijn eventueel oordeel een deel van mezelf representeert. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de reactie van een ander in mezelf veroordeel. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de reactie van juf op mijn gedrag heb veroordeeld, waarop ik me bewust werd van mijn angst, verlegenheid en frustraties die ik heb opgebouwd naar aanleiding van een reactie van de juf op mijn gedrag en dat ik schaamte heb ontwikkelt om voor een groep te praten of een presentatie te verzorgen. 

Ik realiseer me dat ik angst heb ontwikkelt dat anderen in de groep/ klas me zullen uitlachen als ik mijn bijdrage lever aan het groepsproces. 

Ik realiseer me dat ik deze angst echt gemanifesteerd heb ik mezelf. 

Ik realiseer me dat wanneer ik mijn angst uitsprak en om ondersteuning verzocht ik werd uitgelachen en bekritiseert met woorden doe niet zo kleinzerig waarop ik vervolgens nog meer angst en schaamte in mezelf heb gegenereerd. 

Ik realiseer me dat ik hierop later spanningen kreeg en achterdochtig werd op de bedoelingen van anderen die lachen in een moment dat ik mijn kwetsbaarheid deel in een groepsproces. Als dan mensen lachen op wat ik zeg / deel, ik me vervolgens realiseer dat ik hierdoor ga twijfelen aan mijn dialect. 

Dat ik me realiseer dat het lomp is en bot als anderen elkaar uitlachen of kleiner maken en ongelijkwaardigheid genereren met uitlachen. Ik realiseer me dat ongelijkwaardigheid gelijk staat aan pest gedrag. Pesten is een ziekte die je als kind overkomen kan. Pest gedrag verwijst naar ongelijkwaardige machtsverhoudingen. Kinderen die elkaar plagen op basis van gelijkwaardigheid vind ik oké. Maar pesten is een vorm van Emotionele en Geestelijke chantage die onderhuids – onder de radar – nare gevolgen en spanningen veroorzaakt. 

Ik realiseer me dat ik deze angst klachten, schaamte gevoelens / emotie en onzekerheid heb verdrongen met alcohol. Ik realiseer me dat ik momenteel in een oefenproces zit waarin ik deze angsten aanga. Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn proces van twijfel en angst bespreekbaar maak en Zelf-vergeven op toe zal passen.