Dag 486 Zeven maanden afwezig.

De laatste blog die ik schreef is alweer zeven maanden geleden. In de tussentijd is er veel gebeurd. Ik heb een terugval gehad en dronk dagelijks drie liter bier. Zes halve liters. Gekoelde blikken. Die ik kocht bij de supermarkt of avondwinkel hier in de buurt.

Vorige week belande ik per toeval op een terras waar ik een bekende aantrof. Ik besloot om samen met hem een biertje te nuttigen.

De bekende vertelde op mijn vraag ‘hoe raak jij hier verzeild’ dat in het café, die middag een oktoberfeest zou plaatsvinden. ‘Daarom zit ik hier, om te zien welke mensen naar het feest komen, zo vervolgde hij met een glimlach’.

Er kwam een gedachten boven op het bier drijven, ‘voordat het feest begint moet ik hier wegwezen. Anders gaat het fout. Want ik ken mezelf. Als het gezellig wordt, dan drink ik teveel’.

Enkele momenten later verscheen er vanuit het café een serveerster in tirolerjurk. Zij liep richting het terras. Omdat er een windje waaide, zwiepte haar jurk de lucht in. Tot mijn verbazing herkende ik de vrouw. Haar had ik jaren niet gezien.

Op weg terug vanaf het terras naar het café zag zij mij zitten, nadat ik haar naam had geroepen. We raakte in gesprek en ik merkte op en benoemde dat ik haar aantrekkelijk vond. Ze lachte en keek me verleidelijk recht in mijn ogen aan.

Plotseling stak er weer een briesje op. Hierdoor werd haar jurk weer opgetild. Waardoor ik haar rode slip zag. Wouw dacht ik. ‘Geneer je maar niet riep ik uit. Want ik heb niets gezien. Haar wagen kleurden licht rood’.

Ik realiseer me dat ik onbevangen reageer op de vrouw omdat ik tegen haar zeg dat ik haar aantrekkelijk vind. Of zal het de alcohol zijn, die me uit mijn comfortzone trekt?

Wordt vervolgd.

Dag 476 Hope.

Ben ik in staat stabiel te blijven staan voor mezelf als ik een ander iets persoonlijks vraag waaraan ik behoefte heb.

Ik zag dat ik innerlijk de behoefte aan nabijheid ervaarde nadat de persoon die me bezocht naar aanleiding van mijn vraag ‘blijf je overnachten’ me vertelde ‘nee’ ik ga naar huis. Innerlijk ervaarde ik teleurstelling omdat de persoon kort daarvoor verteld had ‘ik heb verder geen plannen vandaag’. Daardoor was ik in de veronderstelling ‘hoopvol’ dat de persoon bij me zou overnachten.

EQAFE context voor deze blog.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk teleurstelling ervaar in relatie tot mijn behoefte aan nabijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk teleurstelling ervaar nadat de persoon me verteld ‘ik ga naar huis omdat ik in de veronderstelling was dat de persoon bij mij zou overnachten’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vervolgens innerlijk afstand en onverschilligheid ervaar en het moeilijk vind om vriendelijk te blijven. Als en wanneer ik naar aanleiding van mijn ‘hoop’ innerlijk teleurstelling ervaar, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me zie en begrijp dat we geen duidelijke afspraak hadden of de persoon zou overnachten bij mij.

Ik realiseer me zie en begrijp in het verleden bij afscheid nemen van iemand waarvan ik nabijheid verlangde, dagenlang van streek was, omdat ik innerlijk allerlei gedachten onderhield zoals: ‘is de persoon betrouwbaar, is de persoon oprecht over de uitspraken die de persoon uitspreekt etc.’.

Ik had me ten doel gesteld om oprecht te communiceren en mijn behoefte kenbaar te maken op het moment dat de persoon vertelde ‘ik ga naar huis’ omdat me kort daarvoor werd verteld dat de persoon geen plannen had die dag.

Wat ik daadwerkelijk heb gedaan nadat de persoon vertelde ik ga naar huis en blijf niet overnachten was dat ik mijn veronderstelling heb uitgesproken die luidt ‘ik was in de veronderstelling dat je zou blijven overnachten’. Want ik vind het namelijk fijn als je blijft en we kunnen samen nog iets ondernemen vanavond. Want ik ben geïnteresseerd in jou, ik vind je aantrekkelijk en wil je beter leren kennen. De twee dagen daarvoor waren we al samen en na dit weekend zien we elkaar een tijd lang niet in verband met onze individuele bezigheden.

Nadat ik me had uitgesproken en mijn innerlijke behoefte gecommuniceerd had vervolgde we onze wandeling in de natuur. Kort daarop kreeg ik antwoord: ‘je hebt gelijk, ik blijf overnachten en morgenvroeg moet ik wel vroeg vertrekken’. We hebben vervolgens samen gegeten en ik heb de persoon verteld over de blogs die ik schrijf en het proces dat ik wandel. De persoon was geïnteresseerd in mijn proces en ik heb haar de site van Desteni getoond.

Door dit proces te wandelen ervaar ik innerlijk minder weerstand tijdens een gesprek  mijn innerlijke behoeften te communiceren. Voorheen was ik bang voor afwijzing en teleurstelling.

Ben je geïnteresseerd in dit schrijfproces, kijk en klik op onderstaande links. Veel lees plezier. Bedankt voor het lezen van mijn blog.

http://desteni.org

http://desteniiprocess.com

https://www.facebook.com/schoolofultimateliving

https://eqafe.com

http://desteni.org/desteni-material/blog