Dag 363 reading my backchats

I see, realize and understand I am longing for easeness without my expectations.

I am expecting criticism and unwilligness from people which are not prepared listen to my contribution. I am expecting they will not have attention. I expect this already before I communicate. I am thinking they wil not pay attention to my contribution. That is why I am thinking when I say something, my contribution will be doubted by their reaction. Then I think they are not interested in me as a person. They do not take me serious. Instead it would be appreciate I had received some learning feedback skills from them.

Thats why I was thinking they failed to appreciate the pressure I was under. After some years I began and start suppress my words. My words turned into mind thoughts and backchats. This/my words change into mind thoughts was directed by myself. I am still responsible for this/my switch -my words into mind thinking. I realize and understand I made this choice because I saw no other alternatives. Not because I was not benevolent, good-natured, friendly or kind for consultation and dialogue. The cause lay in my lack of constructive learning, realize, see and understanding skills.

Thus, the cause of my failure when I was a child was the unfamiliarity with those skills. Redefine, define again into Living words apply self directiveness skills which are effective and supportive. Thus, when I think people criticize me, at that moment in this time I think back to the point in the past wherein my word changed into a thought. Thus, an event in here, in this moment when you think back(chat) goes back to the meaning/memory wherein I changed my living word into my mind thoughts, because I interpreted my experience with G & D (see more have read back my previous blog) as criticism. I can not remember G & D ever told me I had to interpret their behavior and response as critical ore unwilligness. They communicate what they knew. So what I receive is my longing for attention. Thus, in a way, my way and what I communicate are my past settings and interpretations – which I blame or expect – from and on to people or my enviroment.

I had to interpret their behavior and response as critical because the only thing I was longing fore from G & D was they has to be proud at my contribution. My existance as the mind already was longing for attention and proudness. My Living words no longer exist. I already blaming G & D for not giving me their proudness. My proudness was seperate from G & D because I never told them to be proud at my contribution. So I start with my character behave being easy going, friendly and understanding. Only for one purpose – people would be proud at me because I gave them my friendly and understanding attention. So when they did not I was feeling my resistance because my longing for attention was telling me because of my words switch into mind thouhgts which I already made. It was my own choice and inner voice telling – they have critic that’s why they are unwilligness.

So I start manipulate there unwilligness into willingness bahave as a being was friendly and understanding. Laughing, relaxed and making jokes. So when I was in alignment I was attracting the people I was attracted to in the same way my mind was telling me. Such as a magnet to be equal attracts his equal magnet. So my friendly Character start acting and attracting the friendlyness and willingness into others.

When they start argue this felt like a modification of my idea what I was labeling as bother, twaddle and grizzle. After I noticed this behavior (into me) I start ignore them. I focused my research at the point – how long will you stay loyal to me, and when do you stop support me and my longing for unconditional attention. So when they stop with giving me unconditional support this was my sign into my startingpoint and decission to push him away from me. The same experience I Always and already was expecting from G & D. The recognisation from my mind thoughts onto the other I allowed and accepted myself bonding with my behave and close my window curtain invisible to the outside world.

Thus my unfullfiled longing and desire for unconditional attention from others was my decission after I interpreted the behave of G & D. I was thinking they critize me and therefore G & D are pushing me away. I realize, see and understand my decission was telling me to do so and so,

thank you…

Dag 323 Building Self Awareness

Art work: Andrew Gable

Het fundament leggen waarmee ik bouw aan zelfgewaarzijn begint in mezelf ten aanzien van het identificeren van de aard van de gedachten die ik dagelijks heb. Een gedachte is mijn gezichtspunt of interpretatie van iets dat in mijn geest gebeurt waar niemand iets van af weet tenzij ik het aan hen zou vertellen. Een gedachte kan bijvoorbeeld afkeer oproepen.

Recent kreeg ik van iemand via een bericht op mijn FB tijdlijn de opmerking hetgeen ik in mijn blogs beschrijf volgens hem gezwets is. Met daarbij de opmerking ga iets doen. In deze blog refereerde ik aan geluidsoverlast in de flatwoning boven mij waarvan ik last had. Mijn afkeer is gericht op en tegen de veroorzakers van geluidsoverlast. Hierin zit de denkfout namelijk denken dat iemand, de bewoners in de bovenwoning of iets anders, de geluidsoverlast, mijn afkeer veroorzaakt gericht tegen geluidoverlast door de bewoners.

Ik realiseer me dat dit punt verwijst naar punt 3 van blog 321 ‘afwachtend versus impulsief handelen’ en mijn vorige blog waarin ik door mijn buddy gewezen wordt op mijn gedrag dat ik mijzelf bij twijfel fysiek terugtrek uit contact.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van mensen die opmerken dat ik doe aan gezwets twijfel en overweeg wel of maar beter niet mijn blogs publiceren.

Waarom denk ik waarom maar beter niet publiceren? Waartegen richt mijn afkeer zich en waardoor ontstaat twijfel om blogs te publiceren nadat ik de opmerking gezwets lees op mijn tijdlijn?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik afkeer ervaar naar aanleiding van de opmerking gezwets vervolgens twijfel om mijn blogs te publiceren. Waarom twijfel ik?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik me naar aanleiding van een opmerking op mijn tijdlijn impulsief terugtrek omdat ik twijfel aan mijn bijdrage die ik lever in mijn blogs. Maar welke bijdrage lever ik met mijn blogs?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door deze opmerking twijfel aan de waarde van mijn bijdrage vervolgens door twijfel terug deins en wankel op mijn voetstuk. Welke waarde, Gewaarzijn wil ik bewerkstelligen in mijn blog over geluidsoverlast?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik aarzelend aan mijn toewijding en twijfel over de waarde van mijn inzet verdrietig ben dat deze persoon niet informeert en overlegt met mij. Wat doet deze persoon niet?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik van deze persoon in plaats commentaar leveren verwacht om mij te bevragen over mijn beweegreden. Wat levert mij dit op?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik verwacht in plaats van commentaar leveren op mijn bijdrage eerst eens informeren naar de achterliggende boodschap van mijn blog naar aanleiding van geluidsoverlast. Wat doet dit met mij?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door het verzuim van de ander om te informeren naar de waarde van mijn bijdrage, teleurgesteld ben over het uitblijven van zijn interesse, complimenten en aandacht voor mijn toewijding en inzet Wat wil ik hiermee bereiken?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door het schrijven verwacht dat mijn reactie op geluidsoverlast verdwijnt en dat mensen mijn inspanningen honoreren. Nog iets anders?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik wil dat mijn bovenburen rekening houden met mij. Weten de boven buren dat ik last heb van hun geluidsoverlast met name dat ik last heb van de moeder die niet met haar kinderen overlegt, maar schreeuwt en weten zij dat ik het lastig vind om dit aan hen te communiceren?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik veronderstel dat de boven buren stoppen met geluidsoverlast en met name dat ik last heb van de moeder die niet met haar kinderen overlegt, maar schreeuwt

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik reageer op mijn bovenburen in de wetenschap dat zij niet weten dat ik last heb van hun geluidsproductie en dat ik het lastig vind om dit aan hen te communiceren

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik via een privé bericht impulsief reageer op de persoon die op mijn tijdlijn schrijft via een privébericht. Waarom via een privébericht?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik reageer via een privé bericht voor mij anoniem en veilig betekent, zoals terug getrokken achter gesloten deuren leven waardoor ik meer kans maak dat andere mensen mijn inzet en bijdrage niet opmerken. Waarom laat ik mijn stem niet horen en ga niet naar de bovenburen voor overleg of zij hun geluidsoverlast willen minderen?

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik verzuim mijn last van geluidsoverlast te communiceren ik in mezelf de kans voor gezichtsverlies minimaliseer door vanuit ‘in mijn schulpje terugtrek’, afgezonderd van ‘de kans ontloop van publiek kritiek en gelach’ als ik mijn stem laat horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door de opmerking van anderen twijfel aan mijn bijdrage terug deins en wankel

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van commentaar aarzel over mijn bijdrage en de zin van mijn toewijding en inzet betwijfel

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik wankel naar aanleiding van commentaar hetgeen ik niet als kritiek op mijn gedrag maar op mij als persoon ervaar

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van kritiek verdrietig ben dat deze persoon niet informeert naar en met mij overlegt over mijn beweegredenen

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik verzuimt heb mijzelf te bevragen over mijn beweegreden over het waarom dat ik teleurgesteld ben over het uitblijven van zijn interesse me realiseer zie en begrijp dat ik óók complimenten en aandacht voor mijn toewijding en inzet verwacht

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik zonder zelf onderzoek van mijn beweegredenen vanuit mijn reactie op dit bericht impulsief via een privé bericht reageer op zijn bericht

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uit angst voor meer commentaar, wat ik als kritiek op mijn bijdrage ervaar, anoniem en veilig achter gesloten deuren reageer waar ik veronderstel dat andere mensen mijn inzet en bijdrage, vanuit mijn reactie op het uitblijven van interesse voor mijn beweegredenen mijn reactie rechtvaardig en veronderstel dat anderen mijn gedrag niet opmerken (schijnheilig en klantvriendelijk handelen impliceert waaraan ik me nog steeds conformeer) waardoor ik in mezelf de kans voor gezichtsverlies minimaliseer

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard uit angst voor kritiek op mijn bijdrage me terugtrek in mijn schulpje afzonder van de kans op publiek kritiek en gelach ontvangen op mijn bijdrage vermijd

Als en wanneer ik me gewaar ben van mijn reactie op kritiek, dan stop ik en adem ik.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik ondanks mijn reactie op opmerkingen van anderen toegewijd mijn bijdrage lever aan het Gewaarzijn van de mind invloed

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn blogs oprecht en openlijk blijf beschrijven, hiermee mijn bijdrage lever aan Gewaarzijn, waarmee we het fundament bouwen van een wereldwijd zelfgewaarzijn ten aanzien van het identificeren van de aard van de gedachten die we dagelijks hebben

 

Dag 261insecure

Afbeeldingsresultaat voor insecure

In deze blog vervolg ik mijn onderzoek ‘besluiteloosheid’. Voor context zie link ‘Is het werkelijk zo dat mensen ‘plots’ zich anders gedragen?’ 

Zelfcorrigerende/Zelfverbindende uitspraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik ‘besluiteloosheid’ verbind aan de gedachte ‘ik denk dat mensen uit mijn omgeving zich anders gingen gedragen’. Als en wanneer ik mezelf toesta dat ik anderen verantwoordelijk maak dat zij mijn gedachten triggeren waarop ik mijn keuzes baseer, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf ineffectief ondersteun omdat ik participeer in mijn Afhankelijkheid Karakter waarin ik anderen verantwoordelijk maak dat zij bepalen dat mijn gedrag afhankelijk is van hen. Ik realiseer me waar ik toegestemd heb dat ik afspraken en contract overeenkomst zal onderhouden en doen in mijn wereld en realiteit maar deze verzuim na te leven mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik de overeenkomst met mezelf ‘ik ben betrouwbaar omdat ik mijn afspraken nakom’ met mezelf en mijn omgeving daadwerkelijk te doen, en als ik daartoe weerstand ervaar, dooradem en vervolgens hierop Zelfvergeving toepas en me realiseer ‘waar verlang ik naar/wat wil vermijden?’.

Ik realiseer me de gedachte dat ik anderen voor mij laat bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bepaal dat anderen voor mij bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat anderen mijn richting bepalen waar ik me aan conformeer/aanpas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me conformeer aan mijn bepaling dat anderen bepalen wat betrouwbaarheid betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mijn gedrag het product manifesteer van een externe in mezelf aanvaarde werkelijkheid waaraan ik me conformeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me conformeer aan externe afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ik pas me aan, aan het productiesysteem van programmeurs, die voor mij richting bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte zelf richting bepalen ga ik uit de weg omdat ik me inschikkelijk aanpas aan anderen om confrontaties die ik verwacht te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat anderen voor mij bepalen waarmee ik door mijn conformatie bepaal dat anderen voor mij bepalen hetgeen ik toestem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik participeer vanuit de ‘mindstate’ ‘anderen bepalen waaraan ik me conformeer’.

Ik realiseer me mijn participatie in het Aanpas Karakter veroorzaakt frictie in mezelf omdat dit gedrag ontoereikend en ineffectief blijkt te zijn want er ontstaat wrijving in mezelf die positief en negatief geladen energie produceert.

Bijvoorbeeld ik verwacht/bepaal dat ik rust verlang want ik reageer op onrust/geluid. Duurt het te lang dan verdwijn of ik ontwijk/vermijd de situatie op personen die verantwoordelijk zijn voor de geluid-overlast-productie, waarop ik bepaal, doei. lol

Net als rust ervaar ik ook het gemis aan adequate aandacht in de vorm van voldoende individuele ondersteuning. Mijn gemis aan oog hebben voor mijn frustraties en ontreddering, gebrek aan stabiliteit en affectieve warmte (knuffels, complimenten, duwtje in de rug) en het wel bekende kopje thee na school. Ik heb voor mezelf bepaald dat ik het moeilijk vind om troost en steun te zoeken om/en mijn wereld te exploreren. Wat ik mis is mijn bepaling dat ik een gezond evenwicht tussen hechten en exploreren mis en dus verlang/verwacht.

Een state of mind waarbinnen ik me veilig en vertrouwd voel zodat ik in staat ben om mijn wereld te verkennen. Maar zodra mamma weg is, dan ben ik bang dat ze wegblijft waardoor ik snel naar haar op zoek wil gaan waardoor ik voortdurend tussen beiden manoeuvreer. Ik bepaal deze moves waardoor onrust en frictie als in mezelf toegestaan en aanvaard, door mezelf bepaald ontstaat. Begrijpelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn beeld van de kindertijd gebaseerd en bepaald is door mijn van verlangen gekleurde beeld dat mijn ouders in de regel onbereikbaar, onberekenbaar en onsamenhangend waren in hun bejegening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik door hun gedesorganiseerde, onveilige opvoedingsstijl lange tijd zelf gedesorganiseerd en gedesoriënteerd was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn interpretatie van hun gedrag gebruikt heb als reden/regel dat ik van de hak op de tak sprong, jumpend van de ene naar de andere uitdaging, beroep, bezigheid, hobby of partner en na gebruik/exploratie weer heb gedumpt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me anders/afwijkend van gemaakte afspraken ging gedragen naar aanleiding van een incident. Als en wanneer ik denk ‘ik los het lekker zelf wel op – ‘op mijn manier’ waardoor ik me op mijn eigen ontoereikende wijze gedraag omdat ik verzuim dat ik hulp inschakel van mensen waaraan ik de toezegging, contractueel, leerdoel, competentie-eis, aspecten waaraan ik me verplicht heb, in de wetenschap dat zij bereid zijn mij te begeleiden/ondersteunen, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat mijn participatie in het Eigenwijs Afstoten Dump Karakter me verhindert dat ik constructief samenwerk met collega’s en partners door overleg te ontwijken om kritiek, teleurstelling en afwijzing te voorkomen. Dit in tegenstelling tot mijn bepaling dat ik zelf heb bepaald en waarin ik toegestemd heb dat ik afspraken wel wil onderhouden/doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik ga met mezelf de verbintenis aan om er zeker van te zijn dat ik teleurstelling/afwijzing/angst aanga en met hen in gesprek ga zodat ik richting geef aan mijn verbintenis dat ik afspraken daadwerkelijk doe/leef/wandel omdat ik onder ogen zie dat ik daardoor betrouwbaar, bereid en bereikbaar ben voor anderen in het belang van de goede sfeer, professionele samenwerking en het uitdragen van de organisatie-, en persoonlijke visie waaraan ik constructief, met tact en volgens de overeenkomst/agreement bijdraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte ik wil een uitstekende reputatie realiseren zodat men niet negatief denkt over mij. Als en wanneer ik de reputatie van anderen ten koste van mezelf tóch wil beschermen omdat ik mijn woorden inslik om de goede vrede (gehoorzaam zijn en de belangen van anderen dienen) te bewaren, dat stop ik en adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb mijn werkbegeleider/ouders in te lichten uit angst voor een afkeurende/ongepaste reactie omdat ik mijn kwetsbaarheid toon en omdat ik hulp vraag en omdat ik verwacht dat het vanzelfsprekend is dat mijn begeleider/ouders mij steunen dit nalaat waar ik verwacht dat ik wordt uitgelachen/afgewezen omdat ik mijn kwetsbaarheid toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als ik mijn kwetsbaarheid toon en mijn hulpvraag wandel of bespreek dan ben ik/noemt men mij kleinzerig.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf toegestaan en aanvaard heb de verwarring na aansporing ontstaan tijdens het incident in mijn jeugd verbind aan het recent incident waar ik óók aangespoord werd tot gedrag ‘excuus aanbieden’ waartoe ik gedwongen werd nadat ik vals beschuldigd als leugenaar het  schuldgevoel als kind ervaren. Ik realiseer dat ik in tegenstelling tot vroeger nu wel ben weg gegaan. Ik realiseer me dat ik mezelf verhindert heb aanwezig zijn tijdens klassikaal les volgen. Als en wanneer ik op het punt sta dat ik mijn afspraak verzuim, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat mijn participatie in het Confrontatie Ontwijken Karakter mezelf verhindert om betrouwbaar te zijn om taken te doen waarin ik toegestemd heb om deze te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik zal doorademen in het moment dat ik op punt sta om confrontaties te ontwijken met als doel om aanwezig te blijven in Hier waarmee ik richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn angst voor de reacties van mensen in een klaslokaal/of groep laat bepalen dat ik wordt uitgelachen als ik mijn kwetsbaarheid/angst/verbazing/twijfel toon. Als en wanneer ik op het punt sta dat ik in reactie op lachen van anderen dissocieer, dan stop ik en adem. Ik realiseer me door mijn participatie in het Dissocieer Karakter, dit mezelf verhindert aanwezig te zijn in Hier en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik me zichtbaar aanwezig door in mijn adem te gaan hernieuwd afstem op het huidige moment waardoor ik door mijn bewuste aanwezigheid mezelf en anderen effectief kan ondersteunen tijdens dit veranderde proces.

Ik stel mezelf ten doel dat ik vanuit aanwezigheid mijn ervaring in Hier opnieuw (anders) kan ordenen van de bestaande informatie om zodoende nieuwe informatie te laten ontstaan, ook als ik een schijnbare onmogelijkheid zie, stel ik mezelf ‘plots’ ten doel dat ik stop en adem, en vervolgens de draad weer oppak.

Ik realiseer me dat de ervaring op de eerste klas doorwerkt/invloed heeft op de verschillende lagen van mijn bewuste; onbewuste; en onderbewuste-mind en door het uitschrijven van zelfvergeving op het startpunt ‘besluiteloosheid in relatie tot optie 1 wordt ik me hiervan bewust/gewaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb mijn werkbegeleider/ouders in te lichten uit angst voor een afkeurende/ongepaste reactie omdat ik mijn kwetsbaarheid toon en omdat ik hulp vraag en omdat ik verwacht dat het vanzelfsprekend is dat mijn begeleider/ouders mij steunen dit nalaat waar ik verwacht dat ik wordt uitgelachen/afgewezen omdat ik mijn kwetsbaarheid toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als ik mijn kwetsbaarheid toon en mijn hulpvraag wandel of bespreek dan ben ik/noemt men mij kleinzerig.

In relatie tot de Zelfvergeving in deze blog realiseer ik me een nieuw punt/gedachte namelijk ‘er zijn mensen die opzettelijk hun afspraak vergeten waardoor zij onbetrouwbaar en hen wantrouw’.

Als kind geloofde ik in de ongeschreven regel dat de steun en begeleiding van mijn ouders niet afgestemd was op de gezonde aspecten die ik nodig had voor mijn ontwikkeling.

Ik realiseer me waar ik gezonde functionele warme affectieve begeleiding verwacht krijg ik ongezonde, disfunctionele, koude, rationele afwijzing.

Nu denk ik dat anderen mijn loyaliteit en standvastigheid testen dat ik wel mijn afspraken nakom/naleef. Ik realiseer me vervolgens er zijn mensen die bewust hun afspraak niet nakomen omdat zij mijn standvastigheid en loyaliteit willen testen. Wordt vervolgd.

Voor context over Optie 2. ‘Of is het meer dat je het zo bent gaan interpreteren?’ is hiermee door deze blog beantwoord.

Voor verdieping Desteni artikel het einde van Zelf Gewaarzijn 

Dag 260 irresolute

Tijdens een chat gesprek met mijn buddy realiseer ik me dat ik niet precies weet wat ik wil en twijfel over bepaalde keuzes. Deze besluiteloosheid manifesteert zich op meerdere levensgebieden waardoor mijn twijfel een ‘state of mind’ is die mij beïnvloed.

Vervolgens draagt zij de suggestie aan ‘ik zou kijken naar wanneer je je op deze manier ging ervaren/wanneer je het begon te merken en kijken of je kan zien wat de ‘trigger’/aanleiding was voor deze ervaring van ‘besluiteloosheid’.

Vervolgens realiseer ik me de gedachte naar aanleiding van een recent incident ‘dat mensen in mijn omgeving zich anders gingen gedragen’.

Mijn buddy reikt mij vervolgens drie opties aan 1. Is het werkelijk zo dat mensen plots zich anders gedragen? 2. Of is het meer dat je het zo bent gaan interpreteren? 3. Is jou/mijn gedrag veranderd op zo’n manier dat ik mensen ben beginnen wegduwen?

In deze blog onderzoek ik ‘besluiteloosheid’ in relatie tot optie 1:

‘Is het werkelijk zo dat mensen ‘plots’ zich anders gedragen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik ‘mijn state of mind’ ‘besluiteloosheid’ verbind aan het feit dat ik denk dat mensen in mijn omgeving zich anders gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf anders gedraag na een incident ik los het op zonder hulp in te schakelen van mensen uit mijn team.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de veronderstelling ik wil een uitstekende reputatie realiseren zodat er niet negatief wordt gedacht over mij en degene die bij het incident betrokken was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik teamleden na dit voorval niet in vertrouwen heb genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de gebeurtenis heb voorzien van meer negatief geladen emoties/energie waardoor mijn bloedsuikerspiegel hoger werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik mijn ervaring eerlijk heb besproken vals beschuldigd werd met de opmerking dat ik dit incident heb verzonnen. Ik realiseer me mijn verbazing en ongeloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik moet bewijzen dat ik niet oneerlijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf vals beschuldigd heb naar aanleiding van een incident op de lagere school.

Vervolgens herinner/realiseer ik me overeenkomsten naar aanleiding van deze Zelfvergeving overeenkomsten in relatie tot een incident op de eerste klas van de lagere school. Daar moest ik op instructie van de juf wachten naast de grote schooldeur en was besluiteloos om weg te gaan omdat ik heeeeeeel lang moest wachten.

Showing or feeling hesitancy; uncertain  I stood all alone ‘irresolute’ waiting outside the schooldoor
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf destijds toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn ouders niet in vertrouwen heb genomen en de gevolgen van dit incident niet besproken heb en de negatief geladen impact in mezelf aanvaard en toegestaan heb.

Ik realiseer me dat ik toen in het bijzijn van klasgenoten onheus werd behandeld.

Ik realiseer me dat ik naar aanleiding van het recente incident naast onheus bejegend werd aangespoord dat ik mijn excuus moest aanbieden aan mijn huidige klasgenoten omdat ik alles uit mijn duim heb gezogen en werd beschuldigd dat ik een leugenaar ben.

Ik realiseer me dat ik angst heb voor de reacties van mensen in een klaslokaal/of groep omdat ik denk dat ik kans maak dat ik wordt uitgelachen als ik mijn kwetsbaarheid/angst/verbazing/twijfel toon.

Ik realiseer me dat ik verwacht dat mijn bijdrage/eerlijkheid altijd negatieve gevolgen heeft en dat ik alleen wordt achter gelaten.

Ik realiseer me dat de ervaring op de eerste klas doorwerkt/invloed heeft op de verschillende lagen van mijn bewuste; onbewuste; en onderbewuste-mind en door het uitschrijven van zelfvergeving op het startpunt ‘besluiteloosheid in relatie tot optie 1 wordt ik me hiervan bewust/gewaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb mijn werkbegeleider/ouders in te lichten uit angst voor een afkeurende/ongepaste reactie omdat ik mijn kwetsbaarheid toon en omdat ik hulp vraag en omdat ik verwacht dat het vanzelfsprekend is dat mijn begeleider/ouders mij steunen dit nalaat waar ik verwacht dat ik wordt uitgelachen/afgewezen omdat ik mijn kwetsbaarheid toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als ik mijn kwetsbaarheid/hulpvraag bespreek ben ik kleinzerig.

volgende blog dag 261 insecure