Dag 326 When I expected cynicism so I see cynicism

My judgment and understanding if/then what I’m expecting will happen. During an conversation in myself I have noticed I want to be friendly and kind towards the other person. So I’m giving friendliness towards and I did not know I’m expecting this because after my suggestion the athor person is reacting/respond with a question mark behind her chat reply. After I became aware of my reaction I suppose I want to be kind to you and you respond with a question mark, asked myself ‘why’? Why do you react unfriendly? lol

Because fear is not longer an option in my Life I I will examine my reaction. i noticed my awareness after I respond with my remark that I experienced my answer/reaction as mind cynical. I realized when doing my kindness contribution I’m automatically expecting cynicism respondings. So I still obey my cynicism expectation because I’m expecting/watching/looking/yearn for the familiar cynicism that exists in me as me. 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize that ‘if’ – I am a doctor, or a dentist or a believer as a Christian, or an Atheist or a Muslim or an alcoholic or a kind person that this is not ‘who I am’ but when, ‘then’ I realize and understand, this is the acting kind type a person because I believe then I will and want to escape the cynicism which I’m expecting.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself when I was dependent on the expertise of staff of the addictionhealthcare what they told me to believe ‘once addicted always addicted’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself if I drink one beer I can’t stop, then I need more drinks which corresponds with my daily past doses/quantum beers.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself my thoughts if I take the first pint then the rest of my daily doses will follow because the addiction workers told me and because I had confidence in their expertise I was anxious after one use the same quantum again.

I realize that I had invented a mantra in response to their message ‘I will not drink the first beer again’. But after these mantra appointment backchat converstaion I did not stop and still I drank my first daily beer and the rest off the dose follows. The day after I felt disappointed, unreliable, I had failed and was angry and cynical with myself. And after this thoughts I dared not go to the grocery store buy my daily doses when I was sober. I got these shame and guilt experiences in me as me and start Following this/my shame and guilt blame game roadtrip. I decided to go back to another addiction care clinic. I worked for six weeks in the vegetable garden and had conversations with counselors and other residents. The vegetables were cooked in the kitchen and eaten in a communal area. But the mentalfood experiences as backchats still crossed my mind. Whenever I saw green cans of beer I still was reminded of the appointment I made with myself that I should not drink the/my first beer. And then when I drank I failed I was cynical because I did something wrong. If someone responds cynically, then I respond to the cynicism in me. The cynicism in me was born. As a child I was, got unsure when I saw behavior of others after I made my contribution ore asked my question. First I recognized this behavior as not as myself. I had no words for what I was experiencing this behavior as deviant in me. What I observed was specific change in posture and facial expressions, the pitch and intonation of the voice and that people were going to deny this in front of other people. Because they were not unfriendly but friendly cozy rather than escapism or instead friendly telling yelling eachother. I noticed that if there were others around present energy was friendly and once they disappeared the atmosphere was threatening, impendent, sick, rude and raw, villainously, meanly and irreverent. This permanent atmosphere prevailed in our home. These unsafe energy I have picked up as energy. At this energy I gave words with my/a limited vocabulary. Threat felt unsafe. The behavior towards the outside in front of others was friendly and charming, embellished with beautiful clothes and good manners. The nice things and manners the expected us to behave, act or conduct oneself in a specified way, especially toward others. As conduct oneself in accordance with the accepted friendly norms of the society within the group where I acted within the friendly guy and inside felt anger and sadness. Sadness while thinking why not acting peaceful and friendl towards Life and eachother? So tell me please.

Dag 266 hypocriet en effectief zijn

In deze blog controleer ik mijn mind in relatie tot ontvrienden.

Kort geleden kreeg ik van mijn partner het verzoek om een contact uit een gemeenschappelijke virtuele vriendenlijst te verwijderen. Ik heb besloten om dit contact niet te verwijderen.

Dus, wat vormt de onderliggende aanleiding en rechtvaardigt het uiteindelijke besluit om een zogenaamde virtuele zeurpiet aan de kant te schuiven, uit de lijst te schrappen, verwijderen, doen verdwijnen?

Verwijderen verwijst dus naar doen verdwijnen, bijvoorbeeld fietsen die in de weg staan, worden verwijderd. Maar waarom? In het geval van de fietsen kan ik een plausibele reden bedenken. In de fietsenstalling of op het trottoir zet ik een fiets aan de kant om de wandelweg vrij te maken zodat ik of anderen erdoor kunnen. In het geval van de virtuele zeurkous die participeert in een gemeenschappelijke lijst en daarmee een gemeenschappelijk doel overeen is gekomen ben ik van mening dat je deze persoon niet zomaar aan de kant schuift omdat die afwijkt van bepaalde richtlijnen en meningen van andere individuen. Belangrijke vragen die ik in relatie tot deze vraag in overweging heb genomen, wat vormt de aanleiding tot/van iemands/mijn besluit? Hoe ondersteun overweeg ik mijn besluit effectief? Hoe kom ik mijn keuzes onder ogen? Welke gedachten flitsen door mijn mind? Welke overeenkomst herken/erken ik in het thema ontvrienden?

Ik verwijs hiermee naar de achterliggende gedachte van mijn schrijfproces.

Ik realiseer me dat ik niet heb meegewerkt aan de eliminatie van de virtuele zeurkous omdat ik hem niet gesproken heb. Want welke bedreiging ervaar ik in mezelf in relatie tot de woorden en uitspraken van anderen? Op welke informatie baseer ik mijn argumenten? Welk doel heeft ontvrienden binnen een overeenkomst waar gewerkt wordt met realisaties die fungeren als middel naar eenheid en gelijkheid zodra de doelen in de overeenkomst afwijken welke argumenten rechtvaardigt het besluit om iemand die afwijkt te ontvrienden?

Want ik realiseer me dat ik kort geleden mijn partner letterlijk ‘weer’ geblokt heb in skype. Waar ik me in deze blog op richt wat vormt voor mij de aanleiding dat ik haar aan de kant schuif? En hetgeen ik onprettig vind geeft mij dit gegeven het recht om dit een ander te doen?

Ik realiseer me vervolgens nadat zij heeft besloten om de relatie te stoppen en dat ik door dit besluit de noodzaak ervaar om mijn besluit om haar te blokken nu zelf aan den lijve ervaar. In relatie tot ontvrienden ontstaan vervolgens meerdere realisaties waarvan ik denk dat op realisaties Zelfvergeving toepassen dient als gemeenschappelijke basis van de virtuele vriendengroep.

Realisaties die ontdaan van haar lading fungeren als middel terug naar een wereld en realiteit waarin ‘eenheid en gelijkheid voor Alle Leven’ centraal staat. Eenheid en gelijkheid waarbinnen afscheiding, machtsverhoudingen en gedachten over anderen niet langer existeren.

Dus, door haar te blokken heb ik haar aan de kant geschoven waar ik zelf van mening ben dat je met elkaar in gesprek moet gaan waar ik haar in een positie plaats nadat ik voor haar onbereikbaar ben. Dat ik haar niet aanhoor. Niet luister naar hetgeen zij wil communiceren. Mezelf rechtvaardig om een mens aan de kant te schuiven waar ik in het geval van de virtuele zeurkous partij kies voor hoor en wederhoor, in contact gaan, overleg, gesprek, dialoog en zo meer.

Ik realiseer me dat ik mijn partner uit mijn skype bestand verwijder omdat zij afwijkt van mijn verzoek om te stoppen met teksten en berichten sturen. Vervolgens toch doorgaat waardoor ik de indruk krijg en denk dat mijn verzoek zonder pardon aan de kant wordt geschoven. Ik realiseer me de gedachte dat ik verwacht hou rekening met MIJN vraag. Omdat mijn verzoek genegeerd wordt ervaar ik druk, irritatie, boosheid en frustratie.

Haar doordrammen ervaar ik als aanval/manipulatie van mijn vraag/verzoek om te stoppen met berichten. Mijn verzoek wordt bekritiseerd en daardoor afgewezen. Vervolgens realiseer ik me dat ik denk dat mijn vraag/verzoek ‘om te stoppen’ aan de kant wordt geschoven waarop ik walging ervaar en me onveilig voel.

Ik realiseer me dat ik vaak geïnstrueerd werd om met iets te stoppen zonder, overleg, onderbouwing, redenen, alternatieven, opties waarmee ik mijn wereld en realiteit kon vergelijken en waaruit ik zelf kon kiezen wat het beste voor MIJ was. Door deze beperking van mogelijkheden was ik verplicht om te gehoorzamen aan de voorgekauwde instructies.

Ik realiseer me ook dat ik op mijn vraag ‘STOP’ geen gehoor kreeg. Stop met harde geluiden. Stop met ruzie maken. Stop met mij aan raken. Deze stops vormen de aanleiding van mijn reacties die ik dus in mijn blogs onderzoek en realiseer door middel van Zelfvergeving uitschrijven waardoor ik me andere punten realiseer die ik onderzoek.

Ik realiseer me dus door mijn schrijfproces vervolgens diepere lagen die ik in mezelf heb aanvaard en toegestaan (opgekropt) opploppen dat op mijn verzoek ‘STOP’ de respons oké, ik stop, ik luister naar je, ik heb respect voor je, ik werk mee aan dit verzoek, ik hoor je, jou bijdrage is welkom genegeerd wordt. Wat ik negeer is de mijn gemis aan velerlei mogelijkheden die ik me nu realiseer/gewaar ben. Ik realiseer me dat ik op mijn beperkte mogelijkheden tunnelvisie perspectief heb ontwikkelt en gedrag waaraan anderen dienen te gehoorzamen. Zodra men afwijkt van mijn keuzemogelijkheden stoot ik hen af. Ik realiseer me dat deze boodschap de strekking was van de boodschap van overleg met collega’s, coaches en docenten wat ik niet toen niet kon horen, heb ervaren als kritiek.

En wat doet Janneman vervolgens, Jantje zegt ‘joep doei de mazzel’ mij aanspreken op mijn gedrag, ik ga en ik zoek wel iets anders want er zijn geen laatste kansen. Ik kijk wel verder. Wat ik opgebouwd heb stort in elkaar als een Kaartenhuis. Ik bouw iets op, zet het in gang, organiseer regel en vind mogelijkheden die ik vervolgens nog niet kan onderhouden omdat de samenwerking escaleert door mijn mentale aannames en conclusies.

Omdat ik haar bijdrage ervaar alsof over mijn grens wordt gegaan reageer ik vervolgens impulsief uit onmacht waarop ik haar vervolgens blok en verwijder uit mijn virtuele mind systeem.

Als en wanneer ik in mezelf ervaar dat iemand naar aanleiding van mijn verzoek om te stoppen gewoon doorgaat mijn verzoek negeert ik denk mijn grens wordt niet gerespecteerd, ik mezelf stop en adem. Ik realiseer me dat ik vroeger vaak dacht waarom doen mijn ouders niet gewoon vriendelijk tegen elkaar werd mijn verzoek innerlijke gedachte vervolgens door hen genegeerd. In wezen werd mijn verlangen naar vriendelijkheid, rust, vrede en saamhorigheid onbereikbaar  geblokt door onvriendelijkheid, onrust, onvrede, over en weer welles nietes spelletjes.

Het zogenaamde aantrekken/afstoten Karakter kreeg vorm/werd in stand gehouden door mijn virtuele onuitgesproken verlangens wensen en behoefte dat duidelijke grenzen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door mijn rechtvaardiging ‘mijn partner ontvrienden’ ongelijkheid manifesteer binnen een groep waar ik blog over eenheid en gelijkheid voor alle leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mensen dump die afwijken van mijn verlangen, behoefte of verzoek.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bij afwijkende argumenten in mezelf irritatie en frustratie ervaar die ik moet onderzoeken alvorens iemand te ontvrienden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bij afwijkende argumenten meen dat mijn argumenten niet gehoord worden waarop ik vervolgens mijn argumenten aan de ander wil opdringen alsof mijn argumenten er alleen maar toe doen en belangrijker zijn dan die van anderen waardoor ik de argumenten van de ander niet eens in overweging neem en mezelf in een ongelijke plaats ten opzichte van de ander en ongelijkheid genereer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zonder mezelf te bevragen hoe weet ik zeker dat de ander mij aan de kant schuift de ander toch te blokken/dumpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zonder de ander te bevragen om nadere toelichting impulsief besluit om de ander aan de kant te schuiven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb dat mijn destructieve mentale mind-processen mij weerhouden om de samenwerking die ik tijdens mijn onderzoek, organiseren en vinden van mogelijkheden voor ogen heb abrupt weer van de radar is verdwenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik gedrag van anderen zie als kritiek en afwijzing van mij als persoon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat de kritiek die ik in mezelf aanvaard heb mij weerhoudt om de samenwerking constructief te onderhouden zoals samenwerken bedoeld is namelijk overeen gekomen doelen realiseren, betrouwbaar en betrokken zijn bij de belangen van mezelf en anderen die hieraan deelnemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik verwacht en het vanzelfsprekend vind dat ik recht heb dat anderen mij ondanks mijn gedrag onvoorwaardelijk blijven steunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de onvoorwaardelijke loyaliteit van anderen in mijn richting zie als een ongeschreven waaraan zij moeten voldoen om mijn tevreden te stemmen en zodra men afwijkt van mijn regel ‘als-dan’ ik bereikbaar ben en zo niet dat ik hen vervolgens blok en verwijder uit mijn systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat ik omdat ik anderen negeer denk dat zij mij onvoorwaardelijk komen/blijven opzoeken om mij te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat onvoorwaardelijk anderen blijven steunen en voldoen aan hun verwachtingen vanzelfsprekend is en zodra ik hierdoor spanning en irritatie ervaar mijn spanning blok of verdwijn waardoor ik wegloop uit de afspraak die juist toewijding en continuïteit vraagt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik wegloop gedrag van anderen veroordeelt heb en mezelf wegloop en vlucht gedrag (alcohol) gerechtvaardigd heb als middel om mijn slachtoffergedrag te bestendigen, gedrag dat recht heeft op de onvoorwaardelijke steun van anderen die op oproep beschikbaar zijn volgens mijn wens en verlangen aan steun en begrip.

Ik stel mezelf ten doel ik bouw iets op, zet het in gang, organiseer regel en vind mogelijkheden die ik vervolgens onderhoud door gezond samen te werken en voorkom dat overleg en samenwerken escaleert waardoor Jantje van de radar verdwijnt en mezelf niet langer verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben in mijn wereld en realiteit omdat ik goed ben in organiseren en mogelijkheden vinden omdat ik mijn mentale aannames en conclusies zal onderwerpen aan een grondig onderzoek omdat ik ontdek dat ik de noodzaak inzie van samen werken, overleggen en conflicten zien als mogelijkheden om zelf effectief hierin te ondersteunen.