Dag 487 Exposure of vermijding.

Exposure of vermijding van moeilijke situaties gaat vaak gepaard met gedachten. Bijvoorbeeld dat je voor een ander denkt. Dat diegene naar aanleiding van je keuze, vervolgens slecht over je denkt. Of kritisch! Of afwijzend waardoor jij je innerlijk afgewezen ervaart. Dit alles gaat vooraf aan hetgeen je wilt doen. Omdat je innerlijk voor een ander denkt en innerlijk de gevolgen ervan veronderstelt.

Als ik zelf in een omgeving ben waar mensen zijn die mijn keuze kunnen veroordelen. Een keuze die ik gewoon wil doen. Zonder innerlijk bang te zijn voor hetgeen andere mensen van mij zouden kunnen denken zijn gedachte die zich in mijn mind voltrekken. Creaties van mijn denken in tegenstelling. Ambivalentie genaamd. Gedachten om te verkennen. Bijvoorbeeld op het moment dat ik naar huis wil gaan. Vanuit de kroeg. Omdat ik zuurbranden heb en voor mezelf wil zorgen. Omdat ik me beroerd voel en gelijktijdig verwacht dat de mensen tegen mij zullen zeggen ‘drink nog één biertje mee. Eentje nog. Net als die ene keer. Toen ik’ nee’ antwoorde. Waarop de opmerking volgde ‘stel je niet aan en gedraag je niet zo ongezellig’. Doe niet zo kleinzerig.

Ik las ergens en ik citeer ‘om te leren je minder aan te trekken van wat anderen van je vinden’, daarvoor zul je toch eerst moeten weten welke innerlijke gedachten jezelf creëert. Aannames die je eerst moet verkennen. Zodat je vervolgens andere keuzes kan benoemen. Hetgeen je daadwerkelijk wilt realiseren. Toch? Of twijfel ik nog, lol. Overpeinzing over zin en noodzaak. Geen interesse in veranderen. Of toch maar wel!

Vaak is de aanleiding, of de reden van je innerlijke conflict ervaring nog niet bewust. Als je dit herkent, dan zit je in de voorfase. Het voorstadium van gedragsverandering. In deze fase ga je jouw onbewuste ambivalentie omzetten en bewustzijn ervan creëren.

Advertenties

Dag 482 Begrip

Van anderen verwacht ik dat zij begrip tonen voor het verlies van contact en mijn veronderstelde liefdes relatie met M.

Met kort daarop het verlies van mijn baan en omdat ik me realiseer dat ik me sinds mijn jeugd innerlijk eenzaam ervaar.

Bij aanvang van de baan ervaarde  collega’s gereserveerdheid in mijn fysiek. ‘Alsof ik een muurtje om me heen had gebouwd’.

Hiervan werd ik me ‘Gewaar’ nadat ik door mijn collega’s gewezen werd op hun waarneming en afstandelijkheid interpretatie van mijn gedrag.

Enige tijd later, ‘tijdens mijn werk in een woongroep’, werd ik herinnert aan mijn eigen opname in een kliniek.

In deze woongroep waarbinnen ik werkzaam was, worden mensen 24/7 begeleid. Mensen met psychosociale vragen, hetgeen me herinnerde aan mijn verblijf in een therapeutische woongroep.

Tijdens mijn bezoek aan een van de kamers op mijn werk ervaarde ik namelijk innerlijk ‘eenzaamheid’.

Een ‘flashback’ waardoor ik dacht ‘ooooh wat verschrikkelijk dat mensen permanent moeten wonen en leven binnen een groep’.

Want tijdens mijn opname heb ik zelf eenzaamheid ervaren. Hetgeen ik besprak met mijn leidinggevende. Omdat ik emotioneel werd, nadat ik een tweede bezoek bracht aan een van de kamers.

Toen ik door het raam naar buiten keek en de dakgoot zag. Innerlijk een vergelijkbare ervaring herbeleefde. Een ervaring tijdens mijn opname waaraan ik ‘als donderslag bij heldere hemel’ onverwacht herinnert werd.