Dag 275 mijn participatie in geluidsoverlast

Welk geloof hanteer ik op het moment dat ik reageer op extern geluid waardoor ik mijn focus verlies?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik mijn concentratie op een taak verlies omdat ik mezelf toesta dat ik naar aanleiding van geluid zelf besluit dat ik participeer in mijn reactie op dit geluid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn geloof bepaalt op welke manier ik reageer op een externe situatie en hoe ik die situatie interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn geloof (waarden, overtuigingen, ideologie, religie, gedachten, emoties en gevoelens) hetgeen ik hanteer als innerlijke maatstaf om mijn omgeving te vergelijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra mijn omgeving afwijkt van mijn interne realiteit, me realiseer dat dit mijn individueel proces is met een ongewenste uitkomst, waarvan ik bewust ben door mijn reactie op geluidsoverlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra mijn innerlijke werkelijkheid/realiteit afwijkt van mijn externe realiteit ‘ik degene ben die bepaalt’ dat ik in mezelf weerstand en frictie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mijn reactie/commentaar, mijn lichte irritatie en ergernis uitspreek in de richting van de externe bron/veroorzaker van geluidsoverlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn omgeving wil beïnvloeden/naar mijn hand wil zetten, verwar met het feit dat ik de controle over mijn interne dialoog, realiteit en wereldbeeld verlies, zoals ik dit binnen mijn wereld en realiteit als in mezelf heb aanvaard en toegestaan, mijn verantwoordelijkheid is die ik niet op externe anderen mag plakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mezelf onmacht ervaar omdat ik denk dat ik geen controle heb, dat ik geen invloed kan uitoefen op de producent van extern geluid, me realiseer dat ikzelf verantwoordelijk ben voor mijn interne afwijkende reactie op extern geluid hetgeen ik in mezelf door mijn verwachting en reactie op geluid produceer naar aanleiding van geluid uit mijn omgeving, in mezelf mijn reactie op geluid zichtbaar maakt.

Ik realiseer me dat ik licht geïrriteerd raak door een geluid uit mijn omgeving waardoor ik mijn focus op een bezigheid verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik licht geïrriteerd raak door een geluid uit mijn omgeving waardoor ik mijn focus op een bezigheid verlies, een vorm van excuus is waarmee ik mijn verantwoordelijkheid ontloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik geloof gehecht heb aan mijn illusie die bestaat uit de gedachte ‘als degene die het geluid produceert, dit geluid niet produceert dan verdwijnt mijn reactie op extern geluid’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de persoon die ik verantwoordelijk maak voor mijn reactie op geluid, mijn reactie op extern geluid is, zichtbaar wordt als lichte irritatie waaruit ergernis en onderdrukte woede kan ontstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat mijn reactie op geluid zich in mezelf manifesteert naar aanleiding van mijn interpretatie van eerdere ervaring met geluidsoverlast waaraan ik verwachtingen, behoeften, gevoelens, emoties en woorden heb verbonden in reactie op geluidsoverlast me realiseer dat ik minder geluidoverlast had gewenst of uitleg van beweegredenen die aanleiding waren van deze overlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik van anderen verwacht dat zij verantwoordelijkheid afleggen over het waarom/beweegredenen van hun geluidsoverlast-productie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik in mezelf mijn reactie op geluidsoverlast heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb omdat ik als kind gecorrigeerd werd als ik teveel geluid produceerde door middel van smakken, tijdens een gesprek tussen volwassenen ongevraagd en onbevangen tussen beiden komen en hen tijdens het gesprek storen ervan uit ga dat ik mensen die teveel geluid produceren mag corrigeren om geluidsoverlast, waarvan ik me bewust ben, te minderen.

Als en wanneer ik naar aanleiding van extern geluid in mezelf lichte irritatie ervaar extern wil corrigeren, mezelf stop en adem.

Ik stel mezelf ten doel in reactie op geluidsoverlast te focussen op mijn taken lichte irritatie zal doorademen en vervolgens zelfvergeving uitschrijven naar aanleiding van het startpunt van mijn lichte irritatie.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf toestem dat ik mijn concentratie op één taak behoud.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan om er zeker van te zijn dat ik in reactie op geluidsoverlast mijn participatie in geluidsoverlast verplaats naar focus op doorademen en zelfvergeving uitschrijven.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf verantwoordelijk maak voor participeren in geluidsoverlast verplaats naar focus op mijn taak mezelf effectief ondersteun om mijn taken geconcentreerd, zonder afleiding volgens afspraak te volbrengen.

Advertenties

Dag 237 Mijn Irritatie in Relatie tot Geluid.

Afbeeldingsresultaat voor irritatie in relatie tot geluid

In mijn vorige blogs beschrijf ik dat ik last heb van geluiden en met name de geluiden die door andere mensen geproduceerd worden. Misofonie is vooral de afkeer van geluiden die door (andere) mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Over het algemeen zijn het onschuldige, zachte geluiden.

De emoties die worden opgeroepen zijn vaak dermate heftig, dat mensen die aan misofonie lijden hun triggers zoveel mogelijk vermijden. Dit kan tot gevolg hebben dat zij zich steeds meer gaan isoleren.

Wanneer mensen met misofonie getriggerd worden, treedt er eerst een fysieke reactie op, gevolgd door een emotionele reactie. Een fysieke reactie kan zijn: warm krijgen, transpireren en hoge hartslag. Het brein van mensen met misofonie reageert met een vecht- of vluchtreactie omdat het geluid als bedreigend wordt gezien. Het is een reflex waarover men geen controle heeft.

Misofonie (letterlijk: haat van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) “haat” en φωνή (phónè) “stem, geluid”) is een nog vrij onbekende neurologische aandoening waarbij bepaalde dus neutrale geluiden heftige gevoelens van walging, haat, of woede oproepen. Bij de meeste mensen met misofonie worden deze gevoelens ook opgewekt bij het zien van repeterende bewegingen.

Afgelopen week had ik een nare reactie op geluid. Iemand was chips aan het eten wat mij enorm triggert. Ik realiseer me dat eet geluiden in combinatie met smakken mij boos maakt. In tegenstelling tot mijn stiltecoupé ervaring besloot ik nu om de chips-soundproducer aan te spreken met het verzoek of het geluid iets minder kon. Ja natuurlijk, ik zal het proberen was de reactie. Oké, zo dacht ik opgelucht, opgelost. Pfff.

Ik realiseer me dat ik mezelf had kunnen stoppen in dit moment.

Ik realiseer me dat ik door geluid geïrriteerd kan raken en dat deze irritatie ergens is ontstaan.

Ik realiseer me dat mijn vader nadat hij een TIA had gehad enorm kon smakken. Mijn vader was daarvoor streng, kritisch en alert gefocust op mijn tafelmanieren zo ook geluiden. Dit toonde hij in zijn mimiek en lichaamshouding. Ik begreep dat door de TIA zijn nekspier-reflexcontrole verminderd was. Ik had begrip voor het feit dat hij nadien meer geluid produceerde waardoor ik voorbij ging aan mijn irritatie die in reactie op de geluidsproductie van mijn vader wél aanwezig was.

Ik realiseer me dat ik op geluidproductie en mijn lichaamshouding boos, respectloos en zonder begrip en uitleg tijdens eten aan tafel gecorrigeerd werd. Tijdens en vooraf aan gezellige samenzijn momenten wist ik (alert, waakzaam, oplettend) was ik gefocust op stress.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op eet-geluiden geïrriteerd kan reageren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik fysiek irritatie ervaar door eet-geluiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens woede, onbegrip, onmacht, irritatie en walging ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens in mezelf boze woorden spreek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik uit onmacht in mezelf woorden heb aanvaard en toegestaan in reactie op de agressieve correcties van mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit mind programma reageer op chips-eten smakgeluiden geproduceerd door een kind.

Ik realiseer me dat ik kritisch waakzaam reageer op eet geluiden in combinatie met tafelmanieren/houdingen.

Ik realiseer me dat ik me als voortdurend gecorrigeerd worden ervaar tijdens samen eten momenten.

Ik realiseer me dat ik tijdens samen eten momenten waarin mensen die tafelmanieren niet respecteren vervolgens woedend wordt.

Ik realiseer me dat ik in mijn mind beleving afwijkende houdingen/lichaamstaal en geluidmaatstaf in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Als en wanneer ik me bewust ben van een gedachte/reactie die extern getriggerd wordt door een eet, smak of afwijkende houding “Ik Nee zeg en Stop en doorAdem”.

Ik stel mezelf ten doel dat ik door adem en nadien begrip vraag voor mijn reactie door hier respectvol Zelfvergeving op toe te passen en mijn bewust geworden gedachten vervolgens zal uitschrijven.

Ik realiseer me dat ik op mijn reactie op chips-geluid vervolgens werd aangesproken op het feit dat ik kort daarvoor zelf chips etend geluid geproduceerd heb. Ik werd nadat ik het kind had aangesproken ‘zelf’ door een ander gecorrigeerd.

Aan deze externe correctie werd de uitspraak “jij meet met twee maten” toegevoegd. Ik was verbaasd en dacht ‘huh’, ‘wat zeg je me nu’ vanwege het feit dat ik me niet bewust was van mijn ‘chips-sounds’. Hierdoor voelde ik onheus bejegend.

Vanuit deze bejegening, die ik als in mezelf aanvaard en toegestaan, ervaar als kritiek en afwijzing heb ik vervolgens gereageerd met de opmerking ‘idioot’. Oeps.

wordt vervolgd…

Dag 197 Geagiteerd zijn in relatie tot mezelf.

Tijdens de chat met mijn buddy realiseer ik me dat ik mijn Herinneringen ga observeren waarbinnen ik vanuit angst reageer. Angst voor reacties die ik heb ontwikkeld door onvoorspelbaar en onverwachte veranderingen binnen gebeurtenissen die zonder voor aankondiging ‘plotseling’ ontstaan. 

Wat ik eigenlijk wil is vertrouwen ontwikkelen voor mijn gedachten dat er geen onheil schuilt achter elk hoekje. Het is eigenlijk Zelf-vertrouwen ontwikkelen. Weten dat: ‘ik ben oké’. Ik kan Hier, in dit moment, in contact met plotselinge veranderingen, stabiel zijn en blijven zodat ik mezelf effectief ondersteun en leven richting geef met Levende Woorden en gezond verstand, vanuit mijn ware zelfexpressie, in elk moment.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedacht dat er achter ieder hoekje / opmerking onheil schuilt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik binnen bepaalde situaties waarin ik eigenlijk vertrouwen wil ontwikkelen mezelf verhinder om effectief in Hier te zijn. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit mijn denken / veronderstelling niet kan weten dat er onheil schuilt achter elk hoekje. 

Ik realiseer me dat: ‘het is eigenlijk Zelf-vertrouwen ontwikkelen en het weten dat: ‘ik ben oké’. 

Ik realiseer me dat ik mijn mind reacties uit Herinnering als ervaring in een moment ontstaan verder zal onderzoeken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte dat ik niet altijd in Hier ‘in elk moment’ stabiel kan zijn om mijzelf richting te geven met gezond – met niet – afge -zonderd van Hier – verstand. Door mijn mind zonder ik me af van de fysieke realiteit van ‘in Hier’- waarin ik dit ‘Mezelf’ – verhinder. 

Ik realiseer me dat ik vanuit mijn veronderstelling denken afgescheiden blijf van de fysieke realiteit als mezelf en verhinder om effectief mijn startpunt vanuit eenheid en gelijk vorm te geven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf verhinder om deze eenheid en gelijkheid daadwerkelijk te wandelen.

Ik realiseer me dat dit mijn mind is die reageert op de omgeving / persoon waarop ik in mezelf reacties waarneem die ik in mezelf aanvaard heb en toegestaan. 

Ik realiseer me dat ik mijn veronderstellingen zelf aanvaard heb en binnen mezelf heb toegestaan – en deze ontwikkeld heb ten aanzien van het thema onvoorspelbaar. 

Tijdens een gesprek met A mijn gesprekspartner veranderd een toehoorder B ons / het gespreksthema. Hierdoor verdwijnt de rode draad uit ons gesprek. Ik voel me gehinderd in mijn bijdrage.

Ik raak de rode draad kwijt en denk: B neemt mij niet serieus in de relatie die ik opbouw met A door deze abrupt en zonder inleiding te verstoren. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte dat ik de rode draad kwijt raak door een reactie in mezelf die ik toeken aan een ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben datgene wat ik toeken aan de ander mijn gedachte is dat ik mezelf niet serieus neem en de ander verantwoordelijk maak voor mijn reactie die de ander mij in Me-Zelf spiegelt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf in mijn spiegel reflectie afscheiding genereer binnen mijn Zelf-Oprecht en dat van de ander, mezelf hiermee en de ander veroordeel, met mijn reactie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf toesta in reactie in mezelf de rode draad – vanuit eenheid en gelijk communiceren – kwijt raak. 

Hierdoor ervaar ik in mezelf dat ik mezelf gepasseerd ervaar /voel. Daarnaast ben ik me Gewaar van het feit / gedachte- ‘Alsof ik er niet toe doe’. Vervolgens diskwalificeer ik mijn inzet en zie het onheil dat achter het hoekje schuilt zichtbaar worden. Ik diskwalificeer mezelf. 

Ik merk en ervaar in mezelf dat ik ‘pissed ben. Verontwaardigd en geagiteerd, waardoor ik onrustig en zenuwachtig ben. B heeft totaal geen oor voor het proces waar binnen ik me bevind. Want uit observatie heb ik geleerd als ik mijn bijdrage lever aan het groepsproces, de dynamiek van ons gezin, dat ik hierop afwijzing ervaar in mezelf en sta mezelf toe dat ik in mezelf heb aanvaard dat ik me ‘pissed’ voel en geagiteerd.

Ik stel mezelf ten doel: Wanneer ik me geagiteerd voel, Ik stop En Adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte dat ik merk en ervaar in mezelf dat ik ‘pissed ben. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn reactie op mijn gedachte waardoor ik verontwaardiging en geagiteerd ervaar. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik hierdoor onrustig en zenuwachtig ben. Ik realiseer me dat ik B waarvan ik denk dat B totaal geen oor heeft voor het proces waar binnen ik me bevind beschuldig. 

Want uit observatie heb ik geleerd als ik mijn bijdrage lever aan het groepsproces, de dynamiek van ons gezin, dat ik hierop afwijzing ervaar en mezelf toesta en aanvaard dat ik me ‘pissed’ voel en geagiteerd. Ik realiseer me dat ik in anderen ten onrechte hun Zelfoprecht beschuldig.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik zonder communicatie veronderstel dat de ander mij buiten het groepsproces uitsluit van mijn bijdrage dat wel degelijk waarde heeft.

Tijdens het gesprek met mijn Buddy bespreken we kort dat ik deze gedachten en aanleiding nu en als Herinnering verder zal onderzoeken en uitschrijven. 

Het startpunt van de ander A die iets over zijn persoonlijke pijn verteld word gereduceerd tot een klinische ingreep waarbinnen het doel van de ander – B – ineens centraal staat. Ik ervaar dit alsof de bereidheid om elkaar onvoorwaardelijk te steunen afwezig is want er bestaat nog onduidelijkheid over elkaars bijdrage. 

Ik realiseer me dat ik niet langer Centraal sta binnen dit gesprek waardoor ik geagiteerd raak. Het cirkeltje waar binnen ik ronddraai is rond. Hierover meer in mijn volgende blog.