Dag 355 Avoidance turning away

Avoidance – turning away, dodging, shunning.

Dance to avoid some risk.

Today I realized something in me after I made my decission that I avoid go to an meeting appoitment. After I did this turn away behave, this realization came up.I realize, see and understand I am not happy with this turn into my mind and regret my behave. I know I realy knowing I am still learning from my journey into equility Life.

Thus after I made my walk and turn away descission an thought realization came up into my mind. I realized I keep away from doing this specific something because I am in fear. Thus I am investigate how loyal are people to themselves, the way in which they concerning and really ready giving me affection, support, understanding and listening ears after asking me why did you not show up today.

I realize, see and understand I am examine which meaning I have not go to this meeting appointment today because I am expecting something within me, longing for others will/should give me, or not, protection, reflected by my fear projection.

Because last week I had an appointment with someone else from this todays organization and therefore I am thinking I am not allowed/welcom and they do not let me go inside today.

I forgive myself for accepting and allowing myself avoid go to an appointment I made expecting I am not allowed/welcom.

I forgive myself for accepting and allowing myself thinking I am not welcom in this world and reality that’s why they do not let me in and when they let me in I am still afraid for the unknowing.

I forgive myself for accepting and allowing myself apply myself to my imaginary thought and image I will be denied by the doorman at my arrival after my access card which I place in front a sensor reflects green lights and today I saw this already in my mind will give me red light and after this an angry doorman.

I forgive myself for accepting and allowing myself that I have made my descission turning away from my responsibility go to this meeting appointment.

I forgive myself for accepting and allowing myself investigate what reactions people have in response to my choice.

I forgive myself for accepting and allowing myself the response I am longing for is which meaning someone else attaches after I avoid going tot his appointment and being not involved to my commitment.

I forgive myself for accepting and allowing myself investigate others loyalty thinking shall and did they really missed my todays presence.

I forgive myself for accepting and allowing myself my current behave testing other peoples reactions after I decide not go to todays appointment.

I forgive myself for accepting and allowing myself I justify my behavior because I want to test reactions of others whether they are impaired willing to look after my todays welfare.

I forgive myself for accepting and allowing myself I test their understanding

I forgive myself for accepting and allowing myself testing others whether they are concerned about my well-being

I forgive myself for accepting and allowing myself I again decided to test people’s reactions after my decision I realize, see and understandthat I gota lot of criticismofmyfather

I forgive myself for accepting and allowing myself my I used criticism as a motif to test others loyalty

I forgive myself for accepting and allowing myself I am still longing or/and expecting the possibility that I may or may not get criticism

I forgive myself for accepting and allowing myself I have think I may or I may not get criticism

I forgive myself for accepting and allowing myself that I am thinking I may or I may not get criticism from others so I think I have to investigate them and now you see their bad reality Jan because from others I always get, because I am still thinking they give me this criticism.

I forgive myself for accepting and allowing myself I give me this criticism expectation because I am also longing for their understanding and unconditional, absolute, unqualified, implicit, unconditioned support which is not subject to any negative condition/criticism.

I forgive myself for accepting and allowing myself I am still expecting the negative criticism

I forgive myself for accepting and allowing myself I am still longing the positive unconditional support and understanding which is no longer charged with criticism.

When and I see myself longing the positive unconditional support and understanding from others, I stop, I breath.

When and I see myself expecting the negative criticism, I stop, I breath.

I realize, see and understand I am still involved into my own longing and my own suppressed expectations getting loyal support and understanding from others.

And thus I commit myself support others with understanding giving them the support, the directive equality Living words which I live in my Life, world and reality, not longer turning away from this direction and walk my unconditional support and understanding and I’ve decided that it’s time to stop hiding by walking my avoidance dance and want to stand for equility and oneness.

See more

 

Advertenties

Dag 290 Habitual habit’s

Habitual, a ritual, having a habit of doing, being something: So I realize I was a habitual drunkard.

I did my habit, act as an tendency do the same things, things/drinks, things sounds like drinks lol, act what was done a long time before, over and over again.

Typical achievements of the drunkard player, playing and replaying, acting as an ice cube, replays as frozen-ness, moves around in me as me, in the always changing reality in Here, wich exist as the ice cube, one will prevent, act-as physical in Here-ness, existing every breath-in and outbreath, in me as me exist as oneness and equility, exist as me as equility and oneness, whats best for all Life.

The drunkard frozen image existence first time observed saw in the cafe of my parents, looking at the alcohol drinking ritual of the café visitors combined with cigarette smoking became a fascinating ritual to me. I’m also playing billiards with them. After winning a game, my mother gave me my first beer. Proud I was celebrated my victory with few beers and smokes at the age of fourteen. So this experience of pride and victory I-related with the enjoy I saw in the eyes of visitors while smoking there smokes and drinking beers, experience became ritual meaning in my mind such as enjoying, rejoice, to be happy, to be proud of me as me in me by drinking beers and smoking smokes.My fascination drink beers and smoke cigarettes became a tought and memory and, an logical automatic behave when visisting a bar, playing biljart game, have fun and external attention and admiration from the plaudit visitors. In a way this ritual combination awareness made me stronger, stronger and more valuable within my because of this intoxication.

The ritual became my defence against critic when I was thinking that someone’s accusing me, and felt this way  when someone criticize my behave, I realize, it’s me the mind one in me, resonate with the critical voltage as me in me. The easy way,
anesthetize myself and eliminate my negative critic with alcohol and cigarettes, became a way of act. Felt negative, simply used my anesthesia as negative emotions popped-up. Later on alcohol became my friend. I used him more and more to support and assist me when felt bad. This bad sense became my addiction.

Also, to assist and support myself, in one proces of walking out of the mind and into the physical, is to start moving my attention during my day-to-day drink alcohol activities, from my mind thoughts into the physical, honest, it took some periode of time.

First I blamed my drinking and therefore I felt a shamed and because of this shame tension in myself, I felt irritation together with thoughts that I had ruined my life, I felt more irritation and also fair seclude in myself when visiting friends, So I stopt no longer seeing them, isolate myself and felt more fair.

Felt more fair because thinking around all day about the mistakes and fair, accumulate fair in me as me, and thus greater fear of the big bad world

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to accept that my bad sense became my addiction

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to accept that my bad sense befriended alcohol became a way of live as me in me

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to fear my thoughts

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear my mind

I forgive myself that I’ve allowed and accepted myself to seperate myself from my mind-consciousness fear system existence, and in that separation, had given it the power to take over/have control, influence, as the fair directive-principle in me as me over and of me

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to exist in fear towards my thoughts, and in that fear, not realizing, seeing, and understanding that in accepting and allowing that very fear, to exist, I am abdicating my responsibility of being the directive principle of and as my thoughts that are, in-fact me. So as a matter of fact the fair is me as me.

So I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself exist, during a longer period, as fair, used alcohol to suppress and deny anxiety, the fair exist disappeared by the influence of alcohol, After I woke up, fear, anxiety and scare looked me in the eyes, while the existens of my mind race thoughts popping-up again

I forgive myself that I haven’t accepted and allowed myself to be here, in my physical, directing me as me, and taking responsibility for me as me, and my living, but have given that responsibility to my mind, to thoughts, and to energy

I forgive myself that I haven’t accepted and allowed myself to use my responsibility instead allow my mind to run away from me as me as my directive physical principle, support by my friend and buddy alcohol which masked my mind influence for a night

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to not releasing that relationship that I developed towards my mind

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to directive and support my mind with drinking alcohol, assist my fear with/by the acceptance and allowence of my alcohol abuse, instead walking my fear

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to for a long periode of time participate in the pratically physically habitual drunkard, physically exist as the mind pratically physically habitual drunkard within me as me

In next blog will explaine why it’s important see and be aware of this character….

thanks

 

 

 

Dag 273 externe anderen zijn het schuld

 

Naar aanleiding van mijn vorige blog realiseer ik me dat ik naar aanleiding van mijn interne focus anderen de schuld geef en onbewust verantwoordelijk maak voor de problemen die in mijn wereld en realiteit ontstaan nadat anderen afwijken van mijn interne eisen, verlangens en verwachtingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik nog steeds accepteer dat mijn mind-reactie mij bestuurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat van alle verschijnselen die ik kan waarnemen de omvang en de invloed van mijn externe omgeving om me heen slechts weerspiegeld wordt door mijn innerlijke interpretatie die ik ervan maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik vanuit mijn innerlijke interpretatie onvoldoende zie en begrijp dat ik de schuld die ik aan anderen verbind als zodanig in mezelf als mind geladen reacties naar aanleiding van externe anderen of gebeurtenissen, ontstaat/leeft/bestaat/existeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken dat zij/men geen oog heeft voor of te weinig rekening houdt met mijn behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te hebben dat ik me vergis in mijn vooronderstelling dat ik anderen of de situatie verantwoordelijk maak voor de afwijking die ik ervaar ten aanzien van mijn interne verwachting die verschilt van de externe realiteit.

Ik realiseer me dat naast mijn interne verwachting de externe situatie of persoon van inzicht kan verschillen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben omdat ik me realiseer dat naast mijn interne verwachting de externe situatie of persoon van inzicht kan verschillen daardoor onbewust vanuit mijn vooronderstelling heb geleefd dat anderen onvoldoende rekening houden met mijn behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken dat het anderen koud laat hoe ik me voel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn behoeften wil najagen, claimen van anderen opeis en denk dat ze dan wel rekening houden met mijn onvervulde behoeftes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik mijn gemis aan affectie verwar met onvoorwaardelijke liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik denk dat intimiteit gebaseerd is op voorwaarden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat onvoorwaardelijk steun en affectie gebaseerd is op voorwaarden ‘doe jij iets voor mij doe ik iets voor jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als ik aardig ben zijn anderen ook aardig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als ik maar vriendelijk ben worden anderen vanzelf vriendelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken als ik de goede vrede wil herstellen/bewaren de goede vrede in anderen zal ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn woorden en behoeften inslik om de goede vrede te bewaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik denk dat mijn behoeften anderen koud laat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik denk dat mijn behoeften anderen koud laat en als ik mijn behoeften bespreek anderen mijn behoeften ook/toch negeren omdat het hen koud laat wat mijn behoeften zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn behoeften najaag ten kostten van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn behoeften najaag ten kostten van anderen en uit contact van de radar verdwijn zodra mijn eisen genegeerd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken dat ik meer mag nemen dan geven verwar met de polariteit dat ik neem om mijn onvervulde behoeften te compenseren, aandacht geven aan mijn onvervulde wens en hang naar aandacht, affectie en duidelijke voorspelbare grenzen en gezond voorbeeld gedrag/voorbeelden van mijn identificatie figuren (ouders, leraar’docent, en andere gezagdragers) die borg moesten staan voor mijn veiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb aan aanvaard dat ik meer oog had voor het vervullen van mijn onvervulde behoeften de behoeften van anderen niet altijd kon respecteren, met name in intieme relaties, omdat ik alleen oog had voor de vervulling van mijn onvervulde behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn gemis en drang/verlangen naar onvoorwaardelijke affectieve steun zie als de vervulling van mijn emotionele en affectieve behoefte, intimiteit ervaar en verbind aan onveiligheid, onvoorspelbaarheid en onbetrouwbaarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik intimiteit ervaar, verbind aan en verwar met onveiligheid, onvoorspelbaarheid en onbetrouwbaarheid waardoor ik er rekening mee houdt dat intieme relaties eindig zijn en gedoemd te mislukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik succes hebben zelf verstoor omdat ik denk dat wat ik aanpak en in gang zet gedoemd is te mislukken.

Ik realiseer me dat ik vroeger trots was op een oom waarvan ik dacht dat hij succesvol was omdat hij altijd weer thuis kwam met zijn truck na een lange reis waar mijn vader thuis kwam met stukken aan zijn truck. Ik ging materieel succes verwarren met mijn vraag naar en behoeften aan affectieve veiligheid en steun om te lukken, in plaats van mislukken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik primair focus op mislukken.

Als en wanneer ik mezelf verdoem tot mislukken omdat ik reageer op externe factoren mezelf stop en adem.

Ik realiseer me nadat lichte irritatie in mezelf ontstaat me bewust wordt van mijn reactie op en naar aanleiding van een externe situatie, gebeurtenis of persoon.

Ik realiseer me dat dit irritatie signaal mijn inzicht/ingang vormt naar de eliminatie van de positief/negatief geladen lading die ik heb verbonden aan mijn eisen en verwachtingen waaruit mijn interne problemen ontstaan in relatie tot externe intieme en werk gerelateerde relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik mijn innerlijke ervaring vertaal naar mijn verwachting naar hetgeen ik van externe anderen, situaties of gebeurtenissen verwacht/eis als vervulling van mijn onvervulde gezonde behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me primair focus op ongezonde inzichten in problemen en mislukken denk in plaats van te denken in oplossingen, eenheid en gelijkheid denken in oplossingen en gezonde mogelijkheden hetgeen het beste is voor allen en Alle Leven.

Ik realiseer me dat ik onbewust primair focus op ongezonde mogelijkheden, problemen en mislukken mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben binnen mijn wereld en realiteit.

Ik realiseer me dat ik onbewust primair focus op ongezonde mogelijkheden, problemen en mislukken mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben binnen mijn wereld en realiteit.

Dag 270 focus op vermeend onheil

Afbeeldingsresultaat voor Destonians De manier waarop ik de wereld zie

De manier waarop ik de wereld zie, waarop ik mezelf zie, waarop ik tegen de wereld aankijk, hoe ik tegen mezelf aankijk, hoe ik de wereld interpreteer, hoe ik/je jezelf interpreteert, hoe ik/je de wereld waarneemt, hoe ik/je jezelf waarneemt – dit alles ligt opgesloten in de punten van mijn/je fysieke OGEN en wordt ervaren als ‘wie je bent’ binnen het systeem. Ik begrijp en zie dat mijn zicht, mijn plaatje blijft in een plaatjeswereld en ik ben blind voor hetgeen ik zie met mijn fysieke OGEN.

In werkelijkheid is ‘wie je bent’ een systeem in het systeem als bewustzijn, dat kijkt, ziet, interpreteert en jezelf en de wereld waarneemt door je fysieke menselijke OGEN gevormd door het bewustzijn van systemen en dat is niet wie je echt bent voorbij het bestaan van bewustzijnsystemen.

Tijdens een bezoek aan de fietsenstalling realiseer ik me bij aankomst al dat ik twijfels en angst ervaar en overweeg om mijn fiets op een andere plek te parkeren. Toch besluit ik voor deze stalling, want deze ligt dicht in buurt van mijn bestemming.

Tweede realisatie; bij de ingang gearriveerd begroet ik de twee bewakers vriendelijk met ‘goedemorgen’. Hierop werd ik door een van beiden gecorrigeerd met de opmerking ‘Goedemiddag’. Het was een paar minuten na twaalf. Duh.

Derde realisatie; vervolgens werd het bonnetje rond een remkabel van mijn fiets bevestigd waarop de volgende (in mijn mind systeem beleving) instructie volgde. ‘Fiets bovenin plaatsen’.

Vierde realisatie; licht geïrriteerd loop ik met mijn fiets de stalling in waarop de ene bewaker tegen de andere zegt ‘dat doet hij nooit’ refererend aan het feit dat ik volgens hem ‘mijn fiets niet bovenin het rek wil/zal plaatsen’. Omdat ik mijn fiets altijd bovenin het rek plaats ervaar ik zijn opmerking als bot, onterecht, cynisch en klantonvriendelijk.

De opmerking ‘doet hij nooit’ vormt voor mij aanleiding voor een tegenvraag in de richting de bewaker: lees ‘waarop baseer je, ikzelf dus want ik ga mee in zijn woorden, eigenlijk het feit dat ik mijn fiets nooit bovenin plaats’?

Zijn feedback – ‘Ja, er zijn genoeg mensen die dat nooit doen’. Mijn vraag/reactie ‘je zegt tegen je collega ‘dat doet hij nooit’. Zijn feedback – ‘Ja, inderdaad dat heb ik gezegd’.

Toch schoot ikzelf in reactie en was inmiddels boos en geïrriteerd geraakt. Maar waarom? Ik weet dat ik mijn fiets bovenin plaats en toch reageer ik op die gast. Opmerkelijk hé!?

Nadat ik de fietsenstalling uitliep richting mijn bestemming realiseerde ik me dat ik bij aankomst bij de stalling al twijfels had wel/niet op deze plek mijn fiets parkeren.

Ik realiseer me dat mijn vermoeden/twijfel bevestigd werd omdat mijn vriendelijke goedemorgen door de onvriendelijke bewaker/gezag-drager genegeerd werd met zijn kille, emotieloze instructie, correctie ‘goedemiddag’.

Mijn bedoeling was vriendelijk zijn. Hij reageerde vervolgens onvriendelijk. Ik verwacht van de bewaker een klant-vriendelijke reactie naar aanleiding van mijn ‘vriendelijk’ goedemorgen.

Ik realiseer me dat ik klantvriendelijkheid verwacht. Ik ben klantvriendelijk opgevoed, mijn ouders waren zelfstandig ondernemers aan huis. Bij thuiskomst was ik me bewust van het feit dat ik beoordeeld door klanten op instructie van mijn ouders beoordeeld/geobserveerd werd op vriendelijkheid.

Bij het betreden van de fietsenstalling werd mijn reeds aanwezige twijfel wel/niet parkeren bevestigd door de opmerking van de bewaker (van orde, betrouwbaarheid en veiligheid) ‘goedemiddag’.

Ik realiseer me dat mijn vooraf twijfel gevoed/versterkt wordt door een eerdere ervaring met de bewaker die de opmerking maakt ‘dat doet hij nooit’.

Ik realiseer me mijn gedachten dat ik beter op mijn woorden moet letten, kan voorkomen/vermijden dat de bewaker mij verkeerd interpreteert, waardoor hij vervolgens niet negatief reageert. Ik realiseer me dat ik mezelf verantwoordelijk en afhankelijk maak van de reactie van een ander. Zijn reactie resoneert met mijn beeld van klantvriendelijkheid de manier waarop ik geïnstrueerd werd/ben en dit als zodanig heb toegestaan en geaccepteerd binnen mijn mind-systeem.

Ik realiseer me dat ik wezenlijk uitzie naar vriendelijkheid waar ikzelf reageer op mijn verwachting dat ik van anderen vriendelijkheid verwacht en mijn onvriendelijkheid zichtbaar maken. Door mijn reactie creëer ik binnen mezelf ongelijkheid, omdat ik iets van anderen verwacht wat ikzelf negeer omdat ik in mijn reacties op de opmerking van de andere bewaker reageer ‘dat doet hij toch niet’ vriendelijkheid vermijd/ontwijk omdat ik volgens hem boos reageer.

De instructie ‘fiets boven in plaatsen’ ervaar ik als correctie. Dit beeld wordt geïllustreerd, bevestigd en verstevigd met de opmerking ‘dat doet hij nooit’.

Ik realiseer me dat ik denk ‘hij is nalatig’ ‘hij leeft zijn verantwoordelijkheid niet’ want ‘hij volgt onze instructies niet op’.

Nu kan ik beamen dat ik geen hoge pet op heb van een van de bewakers. Bij een vorig bezoek aan de stalling sprak hij in het Limburgs dialect een Duits sprekende jongen aan. Hieraan heb ik me enorm geërgerd. Met name omdat hij een racistische opmerking maakte naar de jongen. Ik heb de jongen geholpen om zijn fiets bovenin het rek te plaatsen. Dit terwijl de volwassen bewakers dit tafereel gadesloegen met de opmerking gericht aan de jongen ‘dat moet jezelf leren mannetje’. De bewaker die verantwoordelijk was voor de racistische opmerking was degene die beweerde dat ik nooit mijn fiets bovenin plaats.

Ik heb het ventje ongevraagd mijn hulp aangeboden. Vervolgens verwacht ik van de bewakers dat zij klantvriendelijk zijn en de jongen te hulp schieten. Zij laten dit na waarop ik te hulp schiet en me erger aan hun nalatigheid.

Ik erger me omdat hun beeld van behulpzaamheid afwijkt (hij moet dat zelf leren) van mijn klantvriendelijkheid (help en ondersteun het ventje). De bewakers bepalen zelf het beleid binnen hun toko.

Ik had het ventje ook kunnen helpen zonder in reactie te schieten in reactie op de racistische opmerking van de bewaker die mij beschuldigd dat ik mijn fiets nooit bovenin het rek plaats.

Ik realiseer me dat ik lichte irritatie en twijfel ervaar vooraf aan mijn bezoek zodra ik de bewuste bewaker zie.

In mijn volgende blog schrijf ik zelfvergeving uit op mijn boosheid.

Zie voor context/info over zelfcorrigerende uitspraken in reactie op realisaties.

Dag 267 Fool myself

Stop, halt, niet verder. Ondanks tegenwerking erg proberen iets dat ik van een ander wil realiseren.

Naar aanleiding van mijn vorige blog realiseer ik me de realisaties die ik onder ogen kom in deze blog. Elke gedachte, aanname en verwachting in de richting van anderen ontneemt mij mijn verantwoordelijkheid en genereert meer mind ongelijkheid in mezelf.

Ik realiseer me zodra een verzoek van mezelf door een ander genegeerd wordt aan dit negeer gedrag mijn doordram karakter verbind.

Ik realiseer me dat zodra mijn verzoek wordt afgewezen ik me gepikeerd, vol ongeloof, verbijsterd en onthutst voel.

Ik realiseer me dat Miranda staat voor wat ze aangaat waar ik minder standvastig ben, zwabber.

Ik realiseer me waar ik van anderen verwacht als zij hiervan afwijken hen verantwoordelijk maak dat zij mijn verzoek niet inwilligen.

Ik realiseer me dat ik onbewust de negatief geladen emoties onmacht, niet beschikbaar zijn en controleverlies heb verbonden aan de gedachte dat ik genegeerd wordt waarop ik bij feedback van anderen die afwijkende argumenten aandragen als kritiek ervaar.

Ik realiseer me dat ik onbewust ‘jij helpt mij niet onvoorwaardelijk’ heb verbonden aan genegeerd zijn.

Ik realiseer me dat ik aan mijn verwachting, egoïsme, jaloezie, ergernis heb verbonden, gevoelens en emoties in mezelf aanvaard en toegestaan getriggerd worden naar aanleiding van gedrag van mensen waarvan ik denk dat zij afwijken van mijn verwachting.

Ik realiseer me dat ik verwacht dat anderen onvoorwaardelijk, vanzelfsprekend mijn verlangens en verwachtingen inwilligen zodat zij aandacht schenken en oog hebben voor mijn veeleisend karakter dat bij afwijkend gedrag anderen negeert en denkt ‘stelletje doordrammers’.

Ik realiseer me mijn gedachte dat ik denk ‘niemand respecteert mijn grens’, ‘niemand schenkt aandacht aan mijn verwachting’ ‘ niemand luistert en overlegt met mij’ gedachten en aannames zijn die ik in mezelf toegestaan en aanvaard heb.

Ik realiseer me als ik denk anderen negeren mij waarop ik me terugtrek uit de situatie me realiseer dat ik mijn mind issues ontwijk.

Ik realiseer me dat ik mijn doordram karakter relateer aan laconiek zijn, nonchalance en onverschilligheid waarbij ik de gedachte koester mijn verzoek maakt geen verschil want dat blijkt toch uit het feit dat mijn verzoek genegeerd wordt?

Ik realiseer me dat mijn mind niet stopt door gedachten aan laconiek zijn, nonchalance en onverschilligheid te onderhouden waardoor mijn mind op volle toeren energie produceert.

Ondanks mijn verzoek om me niet onder druk te zetten blijft mijn mind zich aan me opdringen, mij pushen omdat mijn verwachting niet ingewilligd/genegeerd wordt negatief geladen energie produceert.

Ik realiseer me dat een agreement aangaan betekent dat ik de relatie met mijn mind patronen/reacties zal moeten stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat Miranda blijft doordrammen omdat zij ondanks mijn verzoek om te stoppen met berichten sturen doorgaat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in reactie op mijn verzoek dat genegeerd wordt Miranda blok en negeer waar ik zelf verlang/verwacht dat mijn verzoek wordt ingewilligd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in reactie op mijn verzoek om te stoppen met berichten sturen denk ‘mijn verzoek is totaal onbelangrijk’ en ‘mijn verzoek doet er niet toe, het lijkt wel of datgene wat ik verwacht/verlang totaal genegeerd wordt’.

Dus, wat wil ik realiseren met negeren en blokken nadat mijn verzoek tot stoppen niet gehoord/gerespecteerd wordt?

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf constructief en effectief ondersteun als ik in gesprek ga en door middel van debat en argumenten vergelijken meer kans maak dat ik met anderen in goed overleg met hen overeenstemming kan realiseren waaruit een basis van gelijkheid kan ontstaan waardoor ik mijn gelijk, blijven praten, dwingend mijn mening eisen moet zelfvergeven en corrigeren naar gedrag dat ik daadwerkelijk wandel waaruit blijkt dat ik  betrouwbaar ben ten aanzien van de punten die ik zal opnemen in mijn agreement.

In mijn volgende blog schrijf ik zelfvergeving uit over de realisaties in deze blog.