Dag 562 cynisme

‘Je bent vast een gelukkig mens.’ Woorden gebezigd tijdens een chat gesprek. Eenzijdige Communicatie van getypte woorden waaraan mimiek en intonatie ontbreken. Omdat mijn zintuiglijke impressie intonatie ontbreekt is mijn eerste gedachte ‘de woorden van C zijn cynisch bedoeld.’ Kort daarvoor had ik C geschreven ‘geniet van de momenten in het hier’ waarop de reactie van mijn gesprekspartner volgt ‘Doe jij dat ook.’

Naar aanleiding van de vraag ‘Doe jij dat ook, geniet jij ook van de momenten in hier, plopt de gedachten op aan het verjaardagsfeestje van mijn neefje van afgelopen zaterdag. Momenten waarin ik genoten heb van het samenzijn in bijzijn van het gezin. In het verleden tijdens samenzijn met het gezin was de sfeer wel eens anders. Grimmiger en negatief beladen. Hier vergelijk ik samenzijn als twee tegengestelden. Polariteit van elkaar. In de vorm als zijnde mijn positief en negatief geladen samenzijn ervaring. In mezelf toegestaan en aanvaard als mijn interpretatie. Mijn duiding van verschillende samenzijn herinneringen. Waarmee ik samenzijn momenten vergelijk.

Nadat ik tijdens de chat conversatie mijn gesprekspartner gevraagd heb of de opmerking cynisch bedoeld was antwoord C: ‘nee totaal niet’. Ik realiseer me dat we van elkaar kunnen leren. Hetgeen C instemmend bevestigd.

Ik realiseer me zie en begrijp in het verleden zou ik dit antwoord ‘nee totaal niet’ wantrouwen en met stelligheid vast houden aan mijn interpretatie dat de getypte woorden van C met cynisme vervuld waren.

De Betekenis die ik aan cynisme toegekend heb, dat ik naar aanleiding van reacties van anderen ‘zie’ er volgt afkeuring op hetgeen ik bijdraag. Mijn ‘isme’ krijgt kritiek te verduren. Wat ik doe. Als ‘ME’ (Engels) is never good enough. Mijn ‘isme’ I will be never better, or I will never preciated by others. Mijn aanwezigheid wordt niet op prijs gesteld. Ik wijs mezelf af. Ik kleineer mezelf. Afwijzing van mijn Zelfoprecht zelf zijn. Door mijn veronderstelde duiding, ben ik gefocust en alert op de manier waarop anderen reageren naar aanleiding van mijn bijdrage. Omdat ik wantrouwend ben omdat ik afwijzing verwacht en verlang naar waardering, erkenning en knuffels.

Geboeid aan mijn gedachten.

Cynisme volgens het woordenboek: gebrek aan vertrouwen in goede bedoelingen van mensen of instellingen.

Oprecht Zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik intenties wantrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bij de gedachte aan cynisme gebrek heb aan vertrouwen in goede bedoelingen van mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik op de woorden ‘Doe jij dat ook’ cynisme veronderstel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik innerlijk cynisme veronderstel aan C app ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn veronderstelling ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld’ niet Stop maar bij C check.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me afhankelijk maak van het antwoord van C omdat ik mijn eerste gedachte aan cynisme check bij C.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik verhaal haal bij C, en dus (aan de ander) verantwoording vraag voor hetgeen ik veronderstel en vraag: ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gedachten te denken die ik in mezelf gewaar werd naar aanleiding van de woorden van C ‘Doe jij dat ook’ waarop ik ja antwoord waarop volgt ‘dan ben jij vast een gelukkig mens.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk cynisme veronderstel, dit naar aanleiding van de opmerking van C ‘dan ben jij vast een gelukkig mens.’

Als en wanneer ik verhaal haal, verantwoording verlang van de ander naar aanleiding dat cynisme in mezelf opplopt, dan Stop ik mijn automatische reactie en Adem.

Ik realiseer me zie en begrijp wanneer ik verhaal haal bij de ander die innerlijk mijn cynisme triggert, dat bij van de ander verantwoording verlang. Dit naar aanleiding van cynisme, dat in mezelf opplopt, reeds in mij aanwezig, voordat C reageerd op mijn getypte woorden.

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik verantwoordelijk ben voor mijn ergens op mijn pad aanvaarde cynisme, deze herinnering in mezelf aan cynisme zelf kan ‘Stoppen’ omdat ik verantwoordelijk ben voor mijn automatische reactie, en er voor kan kiezen, als nieuwe doelstelling om naar aanleiding van mijn gedachten ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld’ in plaats verantwoording vragen aan de6ander, dat ik mijn automatische reactie doorAdem.

Ik realiseer me zie en begrijp nadat ik cynisme veronderstel in de app woorden van C, dat ik vervolgens verhaal haal bij C en als het ware aan C verantwoording opdring voor hetgeen ik innerlijk als de energie van cynisme manifesteer als zijnde mijn duiding.

Diepere duiding naar aanleiding van cynisme Gewaarwording.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, dit omdat ik me realiseer, zie en begrijp dat ik naar aanleiding van cynisme, innerlijk verontwaardiging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van verontwaardiging vervolgens minachting ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn duiding cynisme, in plaats cynisme, geen dankbaarheid ervaar voor mijn Gewaarzijn aan cynisme wat ik in mezelf onderdrukt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van cynisme, me onvoldoende geraliseerd heb dat ik cynisme als de energie van cynisme in mijn lichaam aanvaard heb.

Day 544 doubt because differences.

When someone Tries to places me under his terms or requirements ‘his authority‘ then I say No! A strong resistance inside me pops up. This is in contrast to When I’m experiencing ‘I am spoiled’, then my feelings are indifferent, less strong. After all, I do what I feel like. Or I don’t do what I don’t want to do.

Authority: meaning for me: on terms and conditions, not unconditional and requirements determined by others. ‘If I get pinched by someone in such a way, I create inner resistance and resentment to this person.’

But what I have to do in fact I’ve questioning myself observing when I’m spoiled or experience authority. In my previous blog I wrote about that I expect from others that they have to behave decent in my opinion and expectation.

I realize see and understand In general I have no doubt about the others but in my view I experience doubt which I manifest inwardly. Doubt about I’m not sure which direction I want to take in terms of work, living environment and relationship.

In relation to others I’m not sure what people think of me. It’s going to make me unsure. If I think what to do I don’t know how others judge me. Today a friend’s father is buried. I am sure there’s a lot of People coming to This burial. Lots of people I know.

I don’t doubt the other but respond with something in me. With something I am expecting. I do not doubt someone’s sincerity or Selfhonesty. No! The Doubt I experience is something that doesn’t fit and resonate With my expectation. I expect people to judge me negatively. When I think about this, I become indifferent and passively aggressive. The way I deal with my idea that one will judge me negatively is that I am not going to the burial. And because I’m not going to the burial, in my opinion it will give others the right to judge me negatively. And I don’t really care about that at all. I guess this is, like experience doubt also a defending mechanism. In fact, I say ” I do what I want, regardless of the feelings and needs of others. I break socially desirable rules and find that afterwards, after the end of the burial, Terrible and painful because this makes me insecure. I realize and understand that I am mainly concerned with myself and not what the other person is experiencing or will find desirable.

I’m the leader of my expectation because I don’t get what I want or need or when I get accused of something, which is as accusing already exist in my mind. I suppressed my outrage at the injustice that was done to me. Because the one who did this was older and stronger than me. At some point, I have discovered that I get a perverse benefit from victimize myself. So Maybe I’m afraid to stand up for myself or do I enjoy the compassion I receive or do I like it when others suffer! The way I suffered in the past. Many points open up.

The key question for my victim personality, whether: is it worthy giving up standing as my own strength, to not take responsibility for my own independency? Myself experiencing as sad, weak, Lonely or inferior. Or Is the opposite of my doubt about me? Feed by being angry, strong and thinking now I acting powerful because It feels like I’m finally Make it clear to others that I stand up for myself and show others Stop, Till here this is my border? When I act like this, I realize see and understand, this way can seem aggressive.

Selfhonestly Selfforgiveness

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that when I’m spoiled, my feelings are indifferent and Less strong.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I experience myself as spoiled I am thinking ‘after all, I do what I feel like.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that when I experience myself spoiled it can happen that I don’t do what I don’t want to do.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself when I behave as the victim personality then I give up my own strength.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I give up my own strength when I act spoiled.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that gave up my own strength because I did not not took responsibility for my own independency.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I grew up As a victim because I’ve always learned not to fight back but to avoid conflicts.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I listened to my parents ‘don’t fight’, so in my opinion I created the assumption ‘if I don’t fight, I’m avoiding conflicts.’

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I have made the decision not to fight because then I avoid conflict.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I have learned myself to avoid conflicts. If and when I am thinking ‘I want to avoid this conflict’, then I Stop and Breath. I realize see and understand that it is sometimes better to avoid conflicts, because it is better protect yourself if necessary.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself as a child I was thinking I’m not sure and feel not secure to apologize after I destroyed property from a neighbor.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I told my mother that I made Apology to the neighbor which was a lie, because of fear for the consequences I expected before I went to neighbor.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I Fought with a friend and walked away ‘crying’, and went to my mother who did nothing.

my demandingness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself the way I deal with my idea that one will judge me negatively is that I am not going to the burial.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself because I’m not going to the burial, in my opinion it will give others the right to judge me negatively.

I forgive myself that I have accepted and allowed in relation to others I’m not sure what people think of me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I can not control others opinion about me makes me unsure.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I think what to do I don’t know how others judge me.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I always experience myself insecure and therefore I am experience myself uncomfortable.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I always experience things shall go uncomfortable ‘not smoothly’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I walk around in this world placed under the authority of the expected uncomfortable energy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I resonate With my expectation.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I expect people to judge me negatively.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that When I think about this, I become indifferent and passively aggressive.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself when I become indifferent and passively aggressive I react hostile and hard.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself that I react hostile and hard and then push people away from me.

Will be continued.

https://desteni.org/