Dag 562 cynisme

‘Je bent vast een gelukkig mens.’ Woorden gebezigd tijdens een chat gesprek. Eenzijdige Communicatie van getypte woorden waaraan mimiek en intonatie ontbreken. Omdat mijn zintuiglijke impressie intonatie ontbreekt is mijn eerste gedachte ‘de woorden van C zijn cynisch bedoeld.’ Kort daarvoor had ik C geschreven ‘geniet van de momenten in het hier’ waarop de reactie van mijn gesprekspartner volgt ‘Doe jij dat ook.’

Naar aanleiding van de vraag ‘Doe jij dat ook, geniet jij ook van de momenten in hier, plopt de gedachten op aan het verjaardagsfeestje van mijn neefje van afgelopen zaterdag. Momenten waarin ik genoten heb van het samenzijn in bijzijn van het gezin. In het verleden tijdens samenzijn met het gezin was de sfeer wel eens anders. Grimmiger en negatief beladen. Hier vergelijk ik samenzijn als twee tegengestelden. Polariteit van elkaar. In de vorm als zijnde mijn positief en negatief geladen samenzijn ervaring. In mezelf toegestaan en aanvaard als mijn interpretatie. Mijn duiding van verschillende samenzijn herinneringen. Waarmee ik samenzijn momenten vergelijk.

Nadat ik tijdens de chat conversatie mijn gesprekspartner gevraagd heb of de opmerking cynisch bedoeld was antwoord C: ‘nee totaal niet’. Ik realiseer me dat we van elkaar kunnen leren. Hetgeen C instemmend bevestigd.

Ik realiseer me zie en begrijp in het verleden zou ik dit antwoord ‘nee totaal niet’ wantrouwen en met stelligheid vast houden aan mijn interpretatie dat de getypte woorden van C met cynisme vervuld waren.

De Betekenis die ik aan cynisme toegekend heb, dat ik naar aanleiding van reacties van anderen ‘zie’ er volgt afkeuring op hetgeen ik bijdraag. Mijn ‘isme’ krijgt kritiek te verduren. Wat ik doe. Als ‘ME’ (Engels) is never good enough. Mijn ‘isme’ I will be never better, or I will never preciated by others. Mijn aanwezigheid wordt niet op prijs gesteld. Ik wijs mezelf af. Ik kleineer mezelf. Afwijzing van mijn Zelfoprecht zelf zijn. Door mijn veronderstelde duiding, ben ik gefocust en alert op de manier waarop anderen reageren naar aanleiding van mijn bijdrage. Omdat ik wantrouwend ben omdat ik afwijzing verwacht en verlang naar waardering, erkenning en knuffels.

Geboeid aan mijn gedachten.

Cynisme volgens het woordenboek: gebrek aan vertrouwen in goede bedoelingen van mensen of instellingen.

Oprecht Zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik intenties wantrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bij de gedachte aan cynisme gebrek heb aan vertrouwen in goede bedoelingen van mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik op de woorden ‘Doe jij dat ook’ cynisme veronderstel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik innerlijk cynisme veronderstel aan C app ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn veronderstelling ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld’ niet Stop maar bij C check.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me afhankelijk maak van het antwoord van C omdat ik mijn eerste gedachte aan cynisme check bij C.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik verhaal haal bij C, en dus (aan de ander) verantwoording vraag voor hetgeen ik veronderstel en vraag: ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gedachten te denken die ik in mezelf gewaar werd naar aanleiding van de woorden van C ‘Doe jij dat ook’ waarop ik ja antwoord waarop volgt ‘dan ben jij vast een gelukkig mens.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk cynisme veronderstel, dit naar aanleiding van de opmerking van C ‘dan ben jij vast een gelukkig mens.’

Als en wanneer ik verhaal haal, verantwoording verlang van de ander naar aanleiding dat cynisme in mezelf opplopt, dan Stop ik mijn automatische reactie en Adem.

Ik realiseer me zie en begrijp wanneer ik verhaal haal bij de ander die innerlijk mijn cynisme triggert, dat bij van de ander verantwoording verlang. Dit naar aanleiding van cynisme, dat in mezelf opplopt, reeds in mij aanwezig, voordat C reageerd op mijn getypte woorden.

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik verantwoordelijk ben voor mijn ergens op mijn pad aanvaarde cynisme, deze herinnering in mezelf aan cynisme zelf kan ‘Stoppen’ omdat ik verantwoordelijk ben voor mijn automatische reactie, en er voor kan kiezen, als nieuwe doelstelling om naar aanleiding van mijn gedachten ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld’ in plaats verantwoording vragen aan de6ander, dat ik mijn automatische reactie doorAdem.

Ik realiseer me zie en begrijp nadat ik cynisme veronderstel in de app woorden van C, dat ik vervolgens verhaal haal bij C en als het ware aan C verantwoording opdring voor hetgeen ik innerlijk als de energie van cynisme manifesteer als zijnde mijn duiding.

Diepere duiding naar aanleiding van cynisme Gewaarwording.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, dit omdat ik me realiseer, zie en begrijp dat ik naar aanleiding van cynisme, innerlijk verontwaardiging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van verontwaardiging vervolgens minachting ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn duiding cynisme, in plaats cynisme, geen dankbaarheid ervaar voor mijn Gewaarzijn aan cynisme wat ik in mezelf onderdrukt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van cynisme, me onvoldoende geraliseerd heb dat ik cynisme als de energie van cynisme in mijn lichaam aanvaard heb.

Dag 445 vulnerability

Als ik gespannen ben omdat ik niet weet hoe iets zal verlopen, dan verwacht ik steevast kritiek of commentaar. Deze gevoelens ontstaan omdat ik niet weet hoe anderen reageren op mijn verzoek of bijdrage. Door deze onzekerheid begin ik niet aan een taak of slik mijn woorden in omdat ik vooraf niet weet hoe anderen zullen reageren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uit angst voor kritiek mijn behoeften lange tijd niet kenbaar heb gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uit angst voor kritiek en afwijzing het verschrikkelijk vond om mijn kwetsbaarheid te tonen waardoor ik het liefst zou wegvluchten uit een situatie en vervolgens wilde wegduiken in een hoekje of ging terugtrekken onder mijn dekbed.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om mijn gevoelens van onrust in de vorm van irritatie, jaloezie en frustratie te onderdrukken ging ik alcohol gebruiken, waardoor ik alles om mij heen perfect kon maken en controleren want bij een teveel aan drank kon ik zelf beslissen om te stoppen. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door gebrek aan informatie over de afloop van hoe zaken of contact met mensen zullen verlopen niet weet hoe anderen mij beoordelen waardoor de controle ontbreekt. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik gespannen ben als ik vooraf niet weet hoe iets zal verlopen of hoe mensen op mij reageren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik tijdens een moeilijk gesprek of als ik iets nieuws probeer of iets doe waarbij ik mij ongemakkelijk voel, de energie van angst voor kritiek ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door alcohol gebruik de energie van kritiek of afkeuring, tijdelijk niet ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik van anderen positieve bevestiging en naar goedkeuring verlang.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik dit gevoel van onzekerheid ook ervaar wanneer ik denk dat het allemaal te goed gaat of als ik denk wat ik doe niet goed genoeg is (gedachte patronen: het is toch nooit goed wat ik doe, ik ben niets waard, ik voel mij zo’n mislukkeling).

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik veronderstel dat mijn bijdrage onbelangrijk is, zodra anderen afwijken van mijn beeld/verwachting/verlangen. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar goedkeuring snak en erkenning verlang voor mijn beeld/visie/mening omdat ik gehoord en gezien wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard zodra mensen mijn standpunt delen denk dat ik serieus en met respect bejegend wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door anderen Ge-Liked wil worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mij ondergeschikt maak aan de mening en visie van anderen waardoor ik de reactie van mijn collega/partner(s)/ouders persoonlijk maak en hun andere kijk op zaken op mijzelf betrek.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard zodra zij/de anderen door hun afwijkende visie afwijken van mijn behoefte naar externe erkenning deze afwijkende mening ervaar als kritiek.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik kritiek ervaar alsof ik terecht wordt gewezen voor mijn bijdrage waardoor ik het gedrag van hen ervaar alsof zij betere mensen zijn en in hun leven wel geslaagd zijn en superieur ten opzichte van mij in relatie tot de gedachte patronen die ik in mijzelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mij in het verleden zou aanpassen aan anderen en bij voorkeur weg zou kruipen in een donker hoekje omdat ik dit gedrag niet kan duiden of begrijpen waardoor ik mijn argumenten en behoeften heb ingeslikt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik bij de ervaring van de energie van kritiek in mijzelf vervolgens dacht ‘ik ben het niet waard mijn behoeften zijn onbelangrijk’; met tot gevolg dat ik mij extreem ging aanpassen om de goede vrede te bewaren, uit angst voor méér kritiek en om kritiek te vermijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn gedachten mij waarschuwde om vooral niet mijn gevoelens of behoeften te tonen, want ik stelde me voor dat anderen mij vervolgens zouden negeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb om mijn behoeftes uit te spreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn leven lang bezig was om mijn kwetsbaarheid te ontvluchten en te omzeilen. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik dacht ‘zeg maar niets’ mijn motto werd waardoor ik dacht ‘ik los het zelf maar op’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door niets te zeggen op een voor mij respectabele manier aan mijn afkeer van onzekerheid en emotionele blootstelling ben gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door te zwijgen begon om mijn vaardigheden op het vlak van het ontduiken van kwetsbaarheid te ontwikkelen en verfijnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uitstelgedrag heb ontwikkelt om mijn behoeften te communiceren.

In de loop der tijd heb ik allerlei personages geprobeerd, van de lieve vriendelijke jongen, met zijn aangepaste gemanierde gedrag, tot zelfstandig ondernemer, die alert was en toezag dat zijn medewerkers klantvriendelijkheid, kleding regels en hygiëne voorschriften accuraat lees perfect uitvoerde, van gezellige kroegtijger tot perfecte biljarter en minnaar in bed.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat alles perfect moest zijn in mijn ogen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn gevoel van eigenwaarde heb ontleend aan een perfecte buitenkant, waarvoor ik gewaardeerd werd, in de vorm van mijn kleding en mijn haar die er perfect uitzagen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik uit angst voor kritiek op mijn uiterlijk als dit niet perfect was zoals ik veronderstelde dacht ‘zo niet, dan ging ik niet de deur uit’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik daarnaast bijdehand was en kritiek had op uiterlijk of gedrag van mensen over de manier waarop zij hun woorden en gedrag uitkozen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat alles moest gaan volgens mijn hoge eisen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat al die personage strategieën  gebaseerd waren op het zelfde principe: ik houd iedereen op veilige afstand en ik zorg dat ik altijd een uitweg heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat een excuus hebben of kritiek op hoe anderen zich gedragen onderdeel werd van mijn repertoire. 

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat alles wat ik deed was gebaseerd op het verwerven van positieve aandacht, prestige en een gevoel van voldoening in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik na wat omwegen het besluit nam dat ik mensen die kwetsbaar zijn wilde ondersteunen om oplossingen te zoeken voor hun problemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik jaloers was op mensen die zelfverzekerd zijn en succesvol.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mij inferieur heb gemaakt en ondergeschikt aan de goedkeuring van anderen door middel van uiterlijk vertoon, verbaal sterke argumenten, smoesjes  en uitstel gedrag om taken en afspraken te volbrengen en mij met behulp van alcohol afhankelijk heb gemaakt, waardoor ik mij zelfverzekerd voelde, en het gebruik van dit middel heb aanvaard en toegestaan om mijn negatieve gevoelens van jaloezie, ongenoegen, angst voor kritiek en eenzaamheid blijvend te voeden met als resultaat dat ik deze negatieve mind gedachten patronen en aspecten die daaruit ontstaan onderdrukt heb  (gedachte patronen: het is toch nooit goed wat ik doe, ik ben niets waard, ik voel mij zo’n mislukkeling).

Wordt vervolgd….