Dag 288 image abuse

As a child/person I had the desire/idea that people should be kind and friendly to each other. Now I reconize my experience as thoughts: ‘don’t slam with doors’, ‘don’t yel’ end ‘don’t use hateful mean words’.I got/was saddened by aggressive, hostile and unfriendly behavior

I see and understand that unfriendliness, shows up, as me in me for example in response in the moment when people slame with doors, yelling at kids, I’m automatically feel pain in my chest, in reaction after thinking words asshole, bulky bag and how sad it is for the little kid after I see fear and anxiety in the kid tearing eyes

I realise that my reality is recognized as a mind reality, but as equil and oneness reality itself excluded. In my mind real I face my symbolik fear representation as in myself alowed and accepted as fear instead of kindness. My in-sight symbol  ‘pop-up’ shown up in the moment as a picture for example I face the little-kid wet-fear-eyes, the lion king, the victims of the India caste system, war refugees and people in front of me at the cash register in the supermarket

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself in response to others that my knowledge of the other is surrounded by my own misunderstandings

I commit myself stop my image memory wet-fear-eyes reaction, represent symbolik my energetic mind fear experience, accepted and allowed myself, as me facing myself, I stop myself and breath

I commit myself get rid of my accepted allowance mind influence within my selfhonest as represent of my fear pop-up show point as a matter of reaction seeing the influence wet-fear-eyes reaction as a gift showing my mind abuse that feeds my emotions and feelings by thinking facing the kid ‘how sad’ I remove myself from my responsibility face the brutal world reality against children, animals and nature abuse the selfhonest equil and oneness pristine original nature, by feeding my sorry mind experience again and again, over and over again

I commit myself, realyse and see that unconsciously I rate myself in response to my environment the interpretation representation showing up in this/as the presence, wich isn’t because its an energetic reaction, no longer forget,  before I shoot in reaction, creating and manifest my inequality, dissatisfaction because I neglect the reality of only this point of view moment, as my abuse

I realyse that that my point of view creates and disconnect me of my selfhonestly

I forgive myself that I’ve accepted and allowed locked myself from Selfhonest Life Awareness

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself to not remove my mind seclusion as energetic charge instead blame others and after that remove me from them

I forgive myself that I have allow myself and accept that I respond from an live experience event

I forgive myself that I have allowed myself and accept that I impulsively follow up my mind experience data instead breath the energetic reactions as in myself allowed

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself that I get sad by aggressive, hostile and unfriendly behavior

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself that I react agressive and onfriendly against the door slamer, the loudmouth and others wich I’m blaming for my own reactions againts them

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself instead agressive reacting, react sentimental when I see the crying wet-child-eyes

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself in response to wet eyes child images disconnect myself from the selfhonest oneness and equility what best for all awareness

I forgive myself dat I’ve accepted and allowed aggressive or sentimental allowens in myself prevent myself to be self honest in Here equil and one in every breath

I forgive myself that I’ve accepted and allowed myself not saw and understood that the removal is also/only the key to the door, see, understand self-correction and the three levels of the mind

Want see more click here

thanks

Dag 274 onwetendheid en excuus creëren ongelijkheid

Tijdens een autorit samen met mijn moeder, zij zit achter het stuur, maak ik een opmerking over haar rijstijl waarop zij fronst en licht geïrriteerd reageert waardoor ik in mezelf lichte irritatie voel/ervaar waardoor ik haar reactie ervaar als een correctie.

Naar aanleiding van haar reactie realiseer ik me dat ik vanuit lichte irritatie aanspreek op haar rijstijl. Zij reageert op mijn lichte irritatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik de rijstijl van mijn moeder observeer, interpreteer, lichte irritatie ervaar en haar vervolgens vanuit reactie corrigeer/aanspreek op haar rijgedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik vanuit lichte irritatie mijn moeders rijstijl corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik haar rijstijl vanuit mijn irritatie corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik verwacht dat zij haar rijstijl moet aanpassen volgens de irritatie die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik de irritatie in mezelf toesta en daarom irritatie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik ongevraagd ongeremd irritatie instrueer die ik in mezelf ervaar.

Ik realiseer me tijdens een autorit in het bijzijn van mijn vader dat hij vanachter het stuur van zijn ‘Mack-truck’ andere weggebruikers vloekend ‘ziedend van woede instrueerde’ dat zij meer snelheid moesten maken.

Ik realiseer me dat mijn vader zichzelf toestemde dat bumper-kleven toegestaan was want mede weggebruikers instrueerde om meer snelheid te maken waardoor zijn bumper-kleef gedrag overbodig werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik naar aanleiding van het voorbeeld gedrag van mijn vader mezelf toesta dat ik mijn moeder instrueer om haar rijstijl aan te passen aan mijn irritatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn houding impliceert iets te willen van anderen waar ik recht op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik ongevraagd mijn wil opdring aan mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik participeer in lichte irritatie mijn moeder aanspreek zij vervolgens reageert vanuit irritatie, lichte irritatie toeneemt naar ergernis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik participatie in lichte irritatie rechtvaardig omdat ik mijn moeders rijstijl corrigeer waarin ik toegestemd heb dat ik lichte irritatie in mezelf blijf onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben.

Ik stel mezelf ten doel dat ik de negatieve en positieve energetische lading die actief wordt door mijn interpretatie van de rijstijl van mijn moeder onbewust vergelijk met naar aanleiding van mijn ervaring/herinnering in relatie tot de reactie van mijn vader, die later toen ik mijn rijbewijs had mijn rijstijl negatief evalueerde en mij vervolgens ongevraagd corrigeerde tijdens een busrit waardoor ik me minderwaardig voelde omdat mijn positieve verwachting dat ik van hem een compliment zou krijgen daarvoor in de plaats een opmerking maakte waarin hij mij negatief corrigeerde want ik had tijdens een rit van 30 km door een hoofdzakelijk bebouwde kom traject met bochten en drempels één stoeprandje geraakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik aan mijn moeder mijn negatief geladen energetische lading die in mezelf resoneert naar aanleiding van de bumper-kleef rit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn interpretatie/ervaring/herinnering inclusief lading die ontstaat door frictie naar aanleiding van de wisselwerking die ontstaat door mijn positieve en negatieve verwachting mijn eigen reactie is die ik geaccepteerd heb in mijn wereld en realiteit aan haar communiceer naar aanleiding van haar rijstijl.

Ik realiseer me dat ik een stress vrije autorit verwacht en in plaats daarvan lichte irritatie ervaar omdat mijn moeder meer snelheid moet maken omdat zij treuzelt. lol

Ik realiseer me dat ik tijdens mijn correctie mijn reactie nog niet als het werkelijke probleem zie mijn reactie in mezelf zichtbaar wordt naar aanleiding van de reactie van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik lichte irritatie ervaar in plaats van rustig gezamenlijk zonder irritatie een autorit maken.

Ik realiseer me soms nog te weinig dat ik los van ieder oordeel of verwachting mijn interne herbeleving in reactie op een externe gebeurtenis of persoon voor mezelf effectieve informatie bevat, eerst onder ogen moet komen alvorens te reageren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik tijdens autoritten gefocust ben op treuzelaars, slingeraars, bumperklevers en automobilisten die volgens mijn beleving fouten maken, niet rechtvaardigt dat ik reageer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf aan een autorit met mijn moeder voorspelbaar verzet in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf aan een autorit met mijn moeder voorspelbaar verzet in mezelf ervaar mezelf al toesta dat ik in reactie deelneem aan een autorit samen met mijn moeder die de auto bestuurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf aan een autorit met mijn moeder voorspelbaar verzet in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta dat ik in reactie schiet nadat ikzelf de keuze maak dat ik deelneem aan een autorit samen met mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik degene die de auto bestuurt ongevraagd corrigeer omdat die persoon bij mij stress zichtbaar maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik tijdens een autorit met mijn vader ongevraagd getuige was van zijn rechtvaardiging dat hij andere weggebruikers instrueerde dat zij hun rijstijl moesten aanpassen aan zijn eis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik tijdens die autorit liever een gezellig gesprek had willen voeren met mijn vader in plaats te luisteren naar zijn ergernis en boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik me tijdens die rit afhankelijk heb gemaakt van zijn rijstijl en reacties op medeweggebruikers.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik van anderen verwacht dat zij zelf hun gedrag corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp omdat ik ongevraagd getuige was van de correcties van mijn vader, me realiseer dat ik primair gefocust ben op afwijkend rijgedrag van anderen, mezelf toesta en permitteer dat mijn interpretatie van het rijgedrag van anderen mij het recht verleent dat ik dit rijgedrag ervaar als afwijkend rijgedrag waarop ik vervolgens reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik mijn interne werkelijkheid rechtvaardig, als in mezelf aanvaard en toegestaan in reactie op mijn vader en moeder, nooit gerechtvaardigd is omdat ik anderen niet mag corrigeren volgens mijn beeld/eis hetgeen ik hanteer als norm tijdens mijn ongevraagde correctie die ik doe volgens mijn beeld van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp zodra ik op iets of iemand reageer en dit ongevraagd, zonder toestemming of overleg doe indirect zonder hun toestemming en zonder overleg mijn eis zie als rechtvaardiging voor hetgeen het beste is voor die persoon of situatie.

Als en wanneer ik me realiseer dat ik kritiek heb op en reageer volgens mijn rechtvaardiging van wat het beste is voor die persoon of situatie en wil reageren zonder hun toestemming/overleg volgens mijn innerlijke beleving ongevraagd, dus indirect zonder toestemming anderen volgens mijn mind verwachting corrigeer, mezelf stop en adem.

Dag 249 Dankbaar zijn

Afbeeldingsresultaat voor dankbaarheid

Door het proces te wandelen ervaar ik meer zelfvertrouwen en dankbaarheid. Ik realiseer me dat ik steeds meer en vaker rustig, zelfbewust in relatie tot anderen kan optreden omdat ik erken en herken dat ik mijn leven zelf in de hand heb. Ik ben zelf verantwoordelijk. Ik realiseer me dit omdat ik mezelf onder ogen kom. Ik zie een ervaring niet meer als een permanente tegenslag waarin ik lange tijd blijf hangen.

Ik realiseer me zodra ik mijn richting vind, net als vroeger mijn doorzettingsvermogen, vertrouwen en optimisme en mijn eigenwaarde groeit zodat ik Zelfoprecht kan en zal leven.

Ik realiseer me dat ik vanuit Zelfoprecht Leven Gewaarzijn, zelfvertrouwen, zelfbewustzijn en mijn eigen kracht, zal Leven.

Als en wanneer ik twijfel aan mijn kracht, Ik Stop en Adem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik geregeld nog zwenk tussen de polariteit slachtoffer zijn “ik kan niets doen, ik ben onderdrukt” en tiran zijn “ik moet sterker zijn, vechten, anders ben ik het slachtoffer”.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf effectief ondersteun zodat ik handel op eigen, kalme kracht.

Ik stel mezelf ten doel door middel van deze ondersteuning dat ik zelf de verantwoording aanvaard en mezelf toesta dat ik mijn leven daadwerkelijk zal Leven.

Ik stel mezelf ten doel wat ik doe, wat ik te doen heb zal doen vanuit zelfcorrectie zonder het gevoel me te moeten rechtvaardigen of verdedigen.

Ik realiseer me dat ik zelfvergeving toepas op situaties waarbinnen ik mij slachtoffer voel of denk dat ik machteloos ben.

Ik realiseer me dat me tegenover bepaalde dominant aanwezige mensen hulpeloos voel.

Ik realiseer me dat ik afhankelijk van een uitkering denk dat ik mijn gedrag moet rechtvaardigen.

Ik realiseer me dat ik vooraf aan een groepsoverlegsituatie geloof ik dat ik geen kans heb om hieraan mijn aandeel te leveren waardoor ik door mijn veronderstelling afhaak.

Ik stel mezelf ten doel hetgeen wat ik graag doe met vertrouwen in eigen kunnen te doen. Ik stel mezelf ten doel dat ik wel iets kan bereiken.

Ik stel mezelf ten doel dat ik me minder voorbereid vooraf aan een groepsbijeenkomst en spontaan hieraan mijn bijdrage zal leveren.

Ik stel mezelf ten doel op een moment van hulpeloosheid dat ik dooradem waardoor ik mijn kracht herwin.

Ik stel mezelf ten doel dat ik de uitdaging van groepsoverleg en praten voor en in een groep aanga. Ik stel mezelf ten doel dat ik situaties binnen een vergelijkbare context niet langer uit de weg ga.

Ik realiseer en stel mezelf ten doel dat ik op het levensgebied relaties vanuit spontaan aanwezig zijn zal onderhouden.

Ik stel mezelf ten doel om te weten te komen welke aspecten van mijn persoonlijkheid en vaardigheden ik ga inzetten en welke interesses  en welke wijze ik deze verder zal en kan bestuderen.