Dag 336 My black white pattern walk

Ik realiseer mij in mijzelf een zwart wit patroon. Het zwart van angst en negativiteit dat naar het wit van harmonie en positiviteit verlangt. Het zwarte bekende vervuld van angst dat verlangt naar het onbekende wit.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik aan mijn onuitgesproken negatief geladen informatie het gedrag van mijn oom positief interpreteerde en hem als mijn held zag waarmee ik mijn negatief geladen onzekerheid onderdrukte, ontvluchte en ontweek.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik onzeker en bang was voor de reacties van vriendjes tijdens spelen in de speeltuin.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik het gedrag van mijn vader veroordeeld heb omdat hij afweek van mijn veronderstelling waarin ik verlangde naar zijn bescherming en zekerheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard, door mijn verwachting en verlangen gevoed, dat ik het gedrag van mijn vader daarnaast vergeleek met dat van mijn oom.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn verlangen naar erkenning vergeleek met gedrag van mijn oom die ik trots, fier, waardig en sterk vond

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn vader afweek van mijn beeld van de held en mijn verlangen dat ik hem wilde zien als een held waar ik trots op kon zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik onzeker was over het feit dat ik veronderstelde dat mijn vader, in plaats van niet, wél trots zou zijn op mij en gevoed door mijn verlangen dat hij mij als vanzelfsprekend onvoorwaardelijk zou ondersteunen en beschermen tegen mijn gevoelens van onzekerheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik trots was op mijn oom en hem zag als een held die zonder pech thuis kwam.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn oom relaxt vond en mijn vader gestrest.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik verlangde dat mijn vader niet zo boos zou reageren aan tafel tijdens het eten als het gezellig was.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat hij net als mijn oom vriendelijker zou zijn in zijn mimiek en intonatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mij een beeld heb gevormd van mijn vader dat gebaseerd is op mijn verlangen dat hij net zo cool zou zijn als mijn oom.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn focus gericht was op negativiteit en verlangde naar harmonie, rust en saamhorigheid

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik verlang naar het positieve, energie die in mijzelf mijn verlangen naar harmonie, rust en saamhorigheid vertegenwoordigt, waarmee ik de negativiteit in mijzelf wilde ontvluchten

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik negativiteit in mijzelf onderdruk, in mijn mind mijzelf meedraag als mind geladen negativiteit

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik veronderstel dat de rust die ik verlang in combinatie met harmonie en saamhorigheid, een utopie is

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn utopie energetisch gevoed wordt door de polariteit negativiteit in mijzelf die verlangt naar positiviteit, een onbereikbare werkelijkheid binnen mijn wereld en realiteit creëert, gemanifesteerd weerspiegelt op de werkelijkheid in Hier

Als en wanneer ik uit angst voor positiviteit focus op negativiteit, dan stop ik en adem ik. Ik realiseer mij dat ik uit angst voor saamhorigheid, rust en harmonie focus op de negativiteit die ik verwacht waardoor ik mensen wegduw. Ik realiseer mij dat ik primair negativiteit verwacht. Het bekende verwacht, na zonneschijn komt regen. Dat zonneschijn, voor mij harmonie, rust en saamhorigheid impliceert, een utopie is waarnaar ik verlang, in mijn mind alwetende veronderstel, het rust, harmonie en saamhorigheid domein, wordt nooit mijn Gewaarzijn in Hier.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik het bekende verwacht, na zonneschijn komt regen, negatief geladen negativiteit in mijzelf impliceert

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik veronderstel dat zonneschijn, hetgeen voor mij harmonie, rust en saamhorigheid symboliseert/impliceert, een utopie is en zal zijn waarnaar ik toch verlang, omdat ik in mijn mind veronderstel dat rust, harmonie en saamhorigheid nooit mijn Gewaarzijn in Hier zal worden

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijzelf ten opzichte van anderen zie als onnozel en mislukt omdat wat ik in gang zet op gebied van relatie, werk, hobby en commitment weer snel verpest

Als en wanneer ik activiteiten in gang zet en denk dit mislukt weer dus ik verpest het maar, dan stop ik en adem ik.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat ik mijn blogs specifieker zal schrijven en primair zal focussen op negativiteit als negatief geladen woorden en gedachten in mijzelf.

wordt vervolgd….

Advertenties