Dag 562 cynisme

‘Je bent vast een gelukkig mens.’ Woorden gebezigd tijdens een chat gesprek. Eenzijdige Communicatie van getypte woorden waaraan mimiek en intonatie ontbreken. Omdat mijn zintuiglijke impressie intonatie ontbreekt is mijn eerste gedachte ‘de woorden van C zijn cynisch bedoeld.’ Kort daarvoor had ik C geschreven ‘geniet van de momenten in het hier’ waarop de reactie van mijn gesprekspartner volgt ‘Doe jij dat ook.’

Naar aanleiding van de vraag ‘Doe jij dat ook, geniet jij ook van de momenten in hier, plopt de gedachten op aan het verjaardagsfeestje van mijn neefje van afgelopen zaterdag. Momenten waarin ik genoten heb van het samenzijn in bijzijn van het gezin. In het verleden tijdens samenzijn met het gezin was de sfeer wel eens anders. Grimmiger en negatief beladen. Hier vergelijk ik samenzijn als twee tegengestelden. Polariteit van elkaar. In de vorm als zijnde mijn positief en negatief geladen samenzijn ervaring. In mezelf toegestaan en aanvaard als mijn interpretatie. Mijn duiding van verschillende samenzijn herinneringen. Waarmee ik samenzijn momenten vergelijk.

Nadat ik tijdens de chat conversatie mijn gesprekspartner gevraagd heb of de opmerking cynisch bedoeld was antwoord C: ‘nee totaal niet’. Ik realiseer me dat we van elkaar kunnen leren. Hetgeen C instemmend bevestigd.

Ik realiseer me zie en begrijp in het verleden zou ik dit antwoord ‘nee totaal niet’ wantrouwen en met stelligheid vast houden aan mijn interpretatie dat de getypte woorden van C met cynisme vervuld waren.

De Betekenis die ik aan cynisme toegekend heb, dat ik naar aanleiding van reacties van anderen ‘zie’ er volgt afkeuring op hetgeen ik bijdraag. Mijn ‘isme’ krijgt kritiek te verduren. Wat ik doe. Als ‘ME’ (Engels) is never good enough. Mijn ‘isme’ I will be never better, or I will never preciated by others. Mijn aanwezigheid wordt niet op prijs gesteld. Ik wijs mezelf af. Ik kleineer mezelf. Afwijzing van mijn Zelfoprecht zelf zijn. Door mijn veronderstelde duiding, ben ik gefocust en alert op de manier waarop anderen reageren naar aanleiding van mijn bijdrage. Omdat ik wantrouwend ben omdat ik afwijzing verwacht en verlang naar waardering, erkenning en knuffels.

Geboeid aan mijn gedachten.

Cynisme volgens het woordenboek: gebrek aan vertrouwen in goede bedoelingen van mensen of instellingen.

Oprecht Zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik intenties wantrouw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bij de gedachte aan cynisme gebrek heb aan vertrouwen in goede bedoelingen van mensen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik op de woorden ‘Doe jij dat ook’ cynisme veronderstel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik innerlijk cynisme veronderstel aan C app ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn veronderstelling ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld’ niet Stop maar bij C check.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me afhankelijk maak van het antwoord van C omdat ik mijn eerste gedachte aan cynisme check bij C.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik verhaal haal bij C, en dus (aan de ander) verantwoording vraag voor hetgeen ik veronderstel en vraag: ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb gedachten te denken die ik in mezelf gewaar werd naar aanleiding van de woorden van C ‘Doe jij dat ook’ waarop ik ja antwoord waarop volgt ‘dan ben jij vast een gelukkig mens.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk cynisme veronderstel, dit naar aanleiding van de opmerking van C ‘dan ben jij vast een gelukkig mens.’

Als en wanneer ik verhaal haal, verantwoording verlang van de ander naar aanleiding dat cynisme in mezelf opplopt, dan Stop ik mijn automatische reactie en Adem.

Ik realiseer me zie en begrijp wanneer ik verhaal haal bij de ander die innerlijk mijn cynisme triggert, dat bij van de ander verantwoording verlang. Dit naar aanleiding van cynisme, dat in mezelf opplopt, reeds in mij aanwezig, voordat C reageerd op mijn getypte woorden.

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik verantwoordelijk ben voor mijn ergens op mijn pad aanvaarde cynisme, deze herinnering in mezelf aan cynisme zelf kan ‘Stoppen’ omdat ik verantwoordelijk ben voor mijn automatische reactie, en er voor kan kiezen, als nieuwe doelstelling om naar aanleiding van mijn gedachten ‘is jouw opmerking cynisch bedoeld’ in plaats verantwoording vragen aan de6ander, dat ik mijn automatische reactie doorAdem.

Ik realiseer me zie en begrijp nadat ik cynisme veronderstel in de app woorden van C, dat ik vervolgens verhaal haal bij C en als het ware aan C verantwoording opdring voor hetgeen ik innerlijk als de energie van cynisme manifesteer als zijnde mijn duiding.

Diepere duiding naar aanleiding van cynisme Gewaarwording.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb, dit omdat ik me realiseer, zie en begrijp dat ik naar aanleiding van cynisme, innerlijk verontwaardiging ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van verontwaardiging vervolgens minachting ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn duiding cynisme, in plaats cynisme, geen dankbaarheid ervaar voor mijn Gewaarzijn aan cynisme wat ik in mezelf onderdrukt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van cynisme, me onvoldoende geraliseerd heb dat ik cynisme als de energie van cynisme in mijn lichaam aanvaard heb.

Dag 475 Fear for succes – speaking in public.

Naar aanleiding van het aanvaarden van een betaalde baan heeft de organisatie me verplicht te starten met een opleiding. Ik realiseer me dat ik tijdens de opleiding presentaties moet verzorgen voor een groep mensen. Spreken voor een groep mensen roept innerlijk frictie en angst in me op omdat ik nare herinneringen heb overgehouden aan een ervaring op de lagere school. Ik werd voor de groep op een lessenaar gezet en nadat ik naar de juf keek innerlijk van mening was ‘de juf die lacht, me uitlacht’. Omdat ik me schaamde vervolgens begon te huilen ‘want ik wist me geen raad wat te doen in deze situatie’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vooraf aan een presentatie innerlijk frictie en angst ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk beelden zie tijdens een presentatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in relatie tot nare herinneringen op de lagere school innerlijk angst ervaar en overweeg om de presentatie te ontwijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik deze presentatie wilde ontlopen omdat ik verwacht dat ik van de aanwezigen negatieve kritiek zal krijgen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mogelijke doemscenario bedenk. Als en wanneer ik vooraf aan een presentatie verwacht dat ik van de aanwezigen negatieve kritiek zal krijgen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me zie en begrijp dat ik niet kan weten hoe de aanwezigen zullen reageren op mijn presentatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik tijdens een ervaring op de lagere school, innerlijk de ervaring en situatie heb voorzien van negatieve veronderstellingen.

Als en wanneer ik vooraf aan een presentatie doemscenario’s bedenk, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik terugdenk aan een ervaring op de middelbare school toen ik een spreekbeurt verzorgde, omdat ik onzeker was voortdurend in de lach schoot en de draad van mijn verhaal kwijtraakte omdat ik vooraf aan deze presentatie me een ervaring op de lagere school herinnerde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als ik voor een groep een presentatie verzorg en iemand begint te lachen dat ik wordt uitgelachen en mijn bijdrage belachelijk is. Als en wanneer iemand lacht tijdens mijn presentatie, dan stop ik en adem. Ik realiseer me, zie en begrijp dat ik van de juf bescherming verlangde omdat zij me volgens mijn opvatting moest beschermen en ondersteunen in dat moment om mijn schaamte in de ogen te kijken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik  innerlijk nervositeit ervaar ten aanzien van een presentatie voor een groep. Als en wanneer ik innerlijk nervositeit ervaar, dan stop ik en adem. Ik realiseer, zie en begrijp dat ik een presentatie voor een groep in het verleden bij voorkeur wilde ontwijken, ontlopen of ontvluchten.

Ik stel mezelf ten doel dat ik een presentatie voor een groep wil verzorgen.

Ik realiseer me echter dat ik innerlijk nog steeds frictie ervaar nadat ik mijn doelstelling opschrijf. ‘Ik wil wel een presentatie verzorgen maar ik ben niet overtuigd dat ik dit durf’. Want als ik start met de opleiding nu al terugdenk aan momenten waar ik voor de klas een presentatie moet verzorgen. Deze herinnering roept twijfels in me op. Ik realiseer me dat ik meer ondersteuning nodig heb om de presentatie te verzorgen. Ik weet niet exact welke.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik niet overtuigd ben om een presentatie te verzorgen voor een groep. Als en wanneer ik denk ‘ik wil een presentatie vermijden’, dan stop ik en adem. Ik realiseer me zie en begrijp dat scholing en een presentatie verzorgen deel uitmaakt van het commitment dat ik geef aan de organisatie die me deze baan heeft aangeboden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik ondanks mijn commitment om de baan te aanvaarden innerlijk niet overtuigd ben dat ik tijdens de opleiding die ik ga volgen er zal staan en een presentatie zal verzorgen. Als en wanneer ik niet overtuigd ben en twijfel dat ik een presentatie zal verzorgen, dan stop ik en adem. Ik realiseer me zie en begrijp nu ik op het punt sta om een opleiding te volgen innerlijk frictie en onzekerheid ervaar. Dit omdat ik terugdenk aan momenten dat ik voor de klas een presentatie moest verzorgen en de draad kwijtraakte en vervolgens dichtklapte en geen woord kon uitspreken.

Ik realiseer me zie en begrijp ‘dit scenario roept twijfels in me op’. Ik realiseer me zie en begrijp ‘ik heb hier meer ondersteuning bij nodig en weet niet exact welke’ omdat ik ook overweeg om eventueel niet te starten.

Ik stel mezelf wel ten doel dat ik vooraf aan een presentatie oefen in bijzijn van mensen die ik ken en vooraf een PowerPoint presentatie thematisch vormgeef d.m.v. dia’s die me ondersteunen tijdens de presentatie, waarop ik kan terugvallen als ik even de draad kwijtraak.

Wil je met schrijven jezelf onderzoeken? Kijk dan op onderstaande links. En ervaar welke invloed jouw mind heeft op je dagelijkse keuzes.

http://desteniiprocess.com

http://www.desteni.net/

http://desteni.org/