Dag 468 Trots 3 Pass It On

‘Ben je ook trots op jezelf, want ik ben wel trots op jou’. Dit naar aanleiding van de prestatie die je geleverd hebt’. Uuh, Nee! Na dit ‘compliment’ van een bekende werd ik me innerlijk gewaar van de energie van wantrouwen. Omdat ik naar aanleiding van een compliment innerlijk wantrouwen heb ervaren, besprak ik dit punt tijdens chat met mijn buddy.

‘Kan ik iets of iemand vertrouwen, als ik innerlijk wantrouwen ervaar. Zelfs in relatie tot iemands woorden of daden in de waarneembare realiteit? Nee. ‘Want je zou denken dat ik dan weet wat ik aan iemand (of aan mezelf) heb’. Echter het woord wantrouwen plopte prominent in mijn bewustzijn op en werd me innerlijk gewaar van de energie van wantrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van een compliment van een ander innerlijk wantrouwen ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik een compliment ontvang vervolgens innerlijk geen vertrouwen ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb als ik van iemand een compliment ontvang, wantrouwen manifesteer en me realiseer, zie en begrijp dat ik innerlijk participeer in onderdrukt ‘wantrouwen’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk twijfels en angst ervaar omdat ik het waarheidsgehalte van iemands opmerking niet ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk participeer in de energie van wantrouwen omdat iemand me zegt ‘ik ben wel trots op jou prestatie’, en me realiseer zie en begrijp dat ik hiervoor de ander mind-rationeel dankbaar ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb innerlijk wantrouwen te ervaren naar aanleiding van iemands compliment, hetgeen ik in deze blog beschrijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik een compliment associeer met positieve energie van aandacht en positieve bevestiging, hetgeen ik als kind gemist heb en als verlangen innerlijk gemanifesteerd heb vanuit mijn gedachten ‘ik krijg niet de indruk dat ik er mag zijn zoals ik ben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik complimenten vergelijk met positieve energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk de energie van wantrouwen ervaar hetgeen getriggerd wordt door mijn angst idee ‘zal de ander dit compliment oprecht menen’ of zit er een addertje onder het gras’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik als kind prestaties leverde vanuit hoop, verlangen en verwachting gevoed dat mijn, in plaats van kritiek en afwijzing, gedrag positief bevestigd zou worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik teleurgesteld werd door mijn innerlijke hoop, verlangen en verwachting waarop mijn omgeving negatief reageerde.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mijn twee voorgaande blogs over ‘trots’ het aspect ‘vertrouwen’ in relatie tot mijn innerlijk wantrouwen niet onderzocht heb hetgeen ik gewaar werd in relatie tot de vraag ‘ben je ook trots op jezelf’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard  heb ‘zolang ik gedachten over iemand heb, zelf niet te vertrouwen ben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik innerlijk een ander wantrouw die me complimenteert.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van een compliment innerlijk wantrouwen ervaar. Als en wanneer ik innerlijk de energie van wantrouwen manifesteer, Stop en Adem.

Ik realiseer me, zie en begrijp zodra ik innerlijk participeer in de energie van wantrouwen, twijfels en angst ervaar naar aanleiding van een (welgemeend) compliment omdat ik een compliment (positief) innerlijk vergelijk met negatieve reacties op mijn prestaties. Dit naar aanleiding van mijn hoop, verwachting en verlangen als kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘zodra ik een positief compliment ontvang, dan worden mijn prestaties gezien en gewaardeerd door mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik veronderstel dat mijn positieve verwachtingen door mijn omgeving beantwoord wordt met negatieve reacties.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik als kind de woorden van een ander wantrouwde nadat ik me innerlijk gekleineerd heb ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik een compliment van de ander niet kan vertrouwen omdat ik in mezelf participeer in de energie van angst en twijfel.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik veronderstel dat er een addertje onder het gras schuilt als mensen me een compliment geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de ander wantrouw omdat ik innerlijk de energie van wantrouwen ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik een compliment negatief interpreteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in relatie tot prestaties van anderen, geregeld vraag ‘ben je trots op jezelf’!!!

Als en wanneer ik innerlijk twijfel ervaar naar aanleiding van een compliment, Stop en Adem.

Ik realiseer me, zie en begrijp dat mijn interpretatie ‘trots ervaren’ negatief geladen gedachten bevat, waaruit innerlijk onderdrukte angst en twijfel emoties zijn ontstaan naar aanleiding van kind gebeurtenissen en momenten waarin ik wilde horen ‘ik ben trots op je’.

Ik stel mezelf doelen ten doel die niet afhankelijk zijn van reacties van anderen, waaraan ik me committeer en tijdens momenten waarin ik innerlijk de energie van twijfel of angst ervaar om mijn voorgenomen doel tóch te doen.

You Just have too Breath, walk and ‘Pass It On baby’. lol

Zie voor informatie onderstaande links:

http://desteni.org/

http://nlforum.desteni.org/

http://lite.desteniiprocess.com/

 

Advertenties

Dag 276 moet alles op mijn manier?

Afbeeldingsresultaat voor alles moet op mijn manier

Moet alles op mijn manier? De manier waarop ik situaties wil bepalen waardoor ik de neiging heb dat ik geloof dat mijn manier dé manier is!

Ik realiseer me hoe vaker ik dacht te weten hoe het werk gedaan moest worden, dat ik mijn aannames automatisch aan mijn medewerkers liet weten de manier waarop en hoe zij volgens mijn inzicht te werk moesten gaan. Ik realiseer me door op de automatische piloot mijn manier te communiceren me realiseer dat ik eigenlijk denk dat mijn manier de beste is!?

Het gevolg van mijn gedachtengang is dat als ik het op mijn eigen manier doe het resultaat niet afwacht maar dat ik impulsief en direct ingrijp. Ik realiseer me dat ik in zekere zin mijn eigen manier van doen zo belangrijk vindt dat ik de manier waarop iemand anders werkt afkeur en wil vervangen door mijn eigen manier van werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in zekere zin mezelf en mijn eigen manier van doen in tegenstelling tot iemand anders zo belangrijk vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de manier waarop iemand anders werkt afkeur en in zekere zin wil vervangen door mijn eigen manier van werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn eigen manier van werken zo belangrijk vond dat ik iedere andere manier afkeur en in zekere zin probeer te bewijzen dat die andere manier niet goed is.

In zekere zin betekent voor mezelf dat ik de begrippen die ik aan mijn waarneming toeken/interpreteer vergelijk als de beste manier ten opzichte van hetgeen waarmee ik vergelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik als kind vaak dacht dat mijn manier niet goed was en vaak zonder uitleg van redenen dacht dat de manier van de ander beter was en die van mezelf minder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik probeer te bewijzen dat ik mijn eigen manier van werken zo belangrijk vond dat ik in mijn reactie en feedback onbewust iedere andere manier afkeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vervolgens probeerde de ander te dwingen niet op zijn eigen manier te werken maar op mijn manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik feedback op mijn bijdrage heb ervaren als afwijzing van mijn manier van werken als kritiek heb ervaren van degene die mij vertelt hoe ik moet werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik als kind dacht dat mijn omgeving voortdurend zocht naar manieren die het meeste rendement opleverde dat ik dacht dat er voor mijn beleving en ervaring geen oor en oog was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik dacht dat mijn omgeving primair gefocust was op rendement en resultaat voorbij aan mijn beleving waardoor ik het zakelijke aspect van mijn klantvriendelijke opvoeding ervaren heb als kil en oppervlakkig gedoe/gezeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik oppervlakkig werd in mijn benadering van medewerkers en primair oog en oor had voor resultaat en rendement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik het menselijke aspect en oog voor de menselijke verhouding verloochend heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik dacht het menselijke aspect te corrigeren/stabiliseren met rendement en zakelijk resultaat waardoor ik dollartekens in mijn ogen kreeg en het menselijke uit het oog verloor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik correctie en stabilisatie manieren heb vastgelegd in procedures, werkwijzen, machines, werkprocessen waarmee ik wilde dat de werknemers zich gingen aanpassen aan deze procedures, cq aan mijn mechanische mind structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik medewerkers op deze/mijn manier kon dwingen om volgens de door mij bepaalde procedures te werken waardoor ik hun vindingrijkheid en toewijding aan hun creativiteit heb onderschat en mijn manier heb overschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik er een handje van had om mijn eigen manier van werken vast te willen leggen en medewerkers te vertellen dat ze moesten werken volgens de door mij vastgelegde/bepaalde manier van werken.

Ik realiseer me dat mijn behoefte om anderen te laten werken op mijn specifieke manier ingegeven werd door de behoefte om een bepaalde kwaliteit te realiseren, werken volgens (voor context zie link) strenge HACCP eisen, veiligheidsprocedures, kosten-baten analyses en hoog rendement normen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn manier heb aanvaard uit angst om kritiek te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik gezag uitoefen uit onzekerheid, mijn werkwijze niet met overleg en dialoog wil onderbouwen, wil ontwijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik medewerkers wilde controleren met werkprocessen en opgelegde werkinstructies om mijn onzekerheid over de uitkomst van het communicatieproces te verhullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb omdat ik huis uit feedback als kritiek heb opgevat onzeker werd over mijn bijdrage en dacht ‘kan ik er wel op vertrouwen dat medewerkers hetzelfde product leveren, als zij niet op dezelfde manier werken zoals ik voor hen bepaal?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik er geen vertrouwen in had dat een andere procedure hetzelfde resultaat kon leveren.

Als en wanneer ik kritiek heb op een in mijn beleving afwijkende handeling of gedrag van mensen uit mijn omgeving, mezelf stop en Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door afwijkend gedrag van mensen of veranderingen in mijn omgeving lichte irritatie ervaar.

Als en wanneer ik getriggert door afwijkend gedrag van mensen of veranderingen in mijn omgeving lichte irritatie ervaar, mezelf stop en Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik lichte irritatie onderdruk ervaar in mijn borst en longen waardoor ik al geruime tijd last heb van een vervelende hoest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om mensen te laten werken op mijn manier onzekerheid over mezelf een minderwaardigheidscomplex kan noemen en mezelf niet goed vinden zoals ik ben.

Ik realiseer me dat ik onbewuste en bewuste vragen heb/had “is mijn manier van werken wel de juiste manier” en “zullen anderen mijn manier van werken wel goed vinden.”

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door onzekerheid gekweld anderen wilde controleren met procedures bij afwijkend gedrag lichte irritatie in mezelf heb aanvaard en toegestaan omdat ik denk dat mijn manier van werken niet goed genoeg was waardoor ik ging twijfelen aan mijn manier van werken, met name in relatie tot situaties en mensen waar de focus strikt ligt op de inhoud en procedures waarbij het betrekkingsniveau van de communicatie onbelicht blijft.

Ik begin me steeds vaker te realiseren dat mijn ervaring met zelf-vergeving in het bijzonder best interessant is, want in het toepassen van zelf-vergeving, bijvoorbeeld de woorden “Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te ervaren”, ervaar ik in die woorden – als/omdat ze effectief en met zekerheid gesproken zijn, een onmiddellijke vrijlating ervaren.

wordt vervolgd…

Dag 271 inequality in myself

Afbeeldingsresultaat voor inequality

In mijn vorige blog beschrijf ik dat ik in mezelf vermeend onheil bespeur/gewaar ben waardoor ik een gevoel van beklemming, vrees ontwikkel, veroorzaakt door werkelijk of vermeend onheil of gevaar.

Ik ben beducht, terugdeinzend voor iets onaangenaams. Voor de onaangename, schadelijke gevolgen van een (geïmpliceerde) handeling binnen mijn mind en daarom deze nalatend wat ik lang heb gedaan door mijn gevoelens en behoeften in te slikken of situaties te ontwijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vooraf aan een bezoek aan de fietsenstalling twijfels/angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vervolgens overweeg om mijn fiets op een andere plek te parkeren.

Toch besluit ik voor deze stalling, want deze ligt dicht in buurt van mijn bestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik de bewakers vriendelijk met ‘goedemorgen’ begroet denk dat mijn vriendelijkheid gecorrigeerd wordt omdat een van hen goedemiddag zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat ik gecorrigeerd wordt met de opmerking ‘goedemiddag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat mijn vriendelijkheid gecorrigeerd is ‘los van het feit dat het een paar minuten na twaalf is’ denk ‘ik ben toch vriendelijk tegen jullie, dat jullie je dit niet realiseren’ me realiseer en denk dat mijn bijdrage niet gewaardeerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik me realiseer omdat mijn vermoeden/twijfel vooraf aan de woorden ‘goedemiddag’ bevestigd werd, als aanname in mij existeert omdat ik denk dat de bewaker een onvriendelijke, kille uitstraling heeft waardoor hij mij onvriendelijk bejegend door mijn vriendelijkheid te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat mijn vriendelijke goedemorgen door mijn aanname dat ik van mening ben dat de bewaker onvriendelijk en daarnaast ook nog een gezag-drager is daarom gecorrigeerd en mijn bijdrage (vriendelijke goedemorgen) genegeerd werd, in mezelf bevestig, versterk door mijn gedachten dat de bewaker in zijn houding een kille, emotieloze uitstraling heeft waardoor ik zijn instructie als correctie/kritiek/afwijzing ervaar door zijn uitspraak ‘goedemiddag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat mijn reactie op de bewaker gerechtvaardigd is/ontstaat door mijn opvatting dat het gebrek aan goede klantvriendelijke communicatie vooral te maken heeft met de attitude/houding van de bewaker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk/overtuigd ben van het feit dat de bewaker zich niet inleeft in de bedoeling van mijn goedemorgen waarmee ik mijn vooraf aannamen en twijfels wil/probeer te maskeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn vooraf twijfel gevoed/versterkt wordt door een eerdere ervaring met de bewaker die de opmerking maakt ‘dat ik mijn fiets nooit bovenin het rek plaats’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf afhankelijk maak van de reactie van en naar aanleiding van mijn twijfel en gedachten op de bewaker reageer naar aanleiding van zijn opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn twijfel die is ontstaan naar aanleiding van de racistische opmerking van de bewaker tijdens een vorig bezoek mijn twijfel vooraf aan mijn bezoek niet adequaat genoeg heb door geademd waardoor ik in mezelf vanuit deze ongelijkheid de fietsenstalling tijdens dit bezoek betreedt vanuit negatief geladen energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn beeld van klantvriendelijkheid, de manier waarop ik van huis uit geïnstrueerd ben, deze instructie als zodanig binnen mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, in reactie op de attitude, gedrag ‘goedemiddag’ van de bewaker, waar ik vriendelijkheid op mijn bijdrage verwacht, mijn twijfels vooraf worden bevestigd.

Als en wanneer ik naar aanleiding van gedrag en attitude van anderen in mezelf twijfels ervaar, mezelf stop en adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk ‘de bewaker is nalatig’ ‘ want hij leeft zijn verantwoordelijkheid niet’ omdat ‘hij volgt mijn gedachte/instructie niet op’ ‘help, ondersteun, begeleid dat ventje want hij is nog maar zo klein’.

Ik realiseer me dat hier mijn blokkade zichtbaar wordt omdat ik denk dat het ventje onheus bejegend wordt door de afwijzende racistische opmerking van de bewaker en dat het ventje zelf naar een oplossing moet zoeken omdat hij zijn fiets zelf bovenin moet plaatsen op gezag van de bewakers waar ik denk help dat ventje en leg hem uit wat je bedoeling is in plaats van de lompe, onfatsoenlijke respectloze, racistische opmerking die je maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik het gezag van de bewakers ondermijn en bekritiseer omdat ik denk/ van mening ben ‘help dat ventje, vertel hem wat de bedoeling is’ in plaats van de racistische opmerking die je maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb omdat ik Duits spreek verwacht dat de bewaker de Duitse taal beheerst.

Ik realiseer me dat ik het gezag van de bewakers ondermijn omdat ik denk help dat ventje en leg hem uit wat de bedoeling is in plaats van de onfatsoenlijke, respectloze en racistische opmerking die je maakt dat ik deze opmerking niet waardeer

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik het zelfoplossend vermogen van het ventje onderschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de intenties van de bewakers onderschat en veroordeel en mijn bijdrage overschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik dialoog, uitleg en ondersteuning verwacht en vervolgens mezelf het recht toe-eigen dat ik het gedrag en de bijdrage van de bewakers aan het zelfoplossend vermogen van het ventje wil corrigeren omdat ik van mening ben dat het zielig is om hem niet te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn indirecte manier van communiceren in de richting van de bewakers ongelijkheid genereert wat het niet het beste is voor deze situatie omdat ik meer ongelijkheid genereer.

Als en wanneer ik naar aanleiding van gedrag van de bewaker van mening ben dat ik het ventje ongevraagd te hulp moet schieten omdat ik van mening ben dat dit een taak van de bewakers is, mezelf stop en adem.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn frustratie en irritatie die ik in mezelf ervaar ontstaat naar aanleiding van mijn interpretatie in reactie op de communicatie van de bewakers in mezelf onderzoek en alvorens de fietsenstalling te betreden eerst zal doorademen om reacties te vermijden.

Ik realiseer me hetgeen wat heb ik te vertellen, waar liggen mijn behoeften en welke meningen hou ik erop na onbewust meespelen in relatie tot de manier waarop de bewakers hun gezag inzetten in relatie tot het ventje waarin ik mijn behoeften en het gemis aan steun, begeleiding, overleg, argumenteren en onderhandelen (h)erken waarop ik vervolgens door onmacht en gemis aan gezonde communicatie voorbeelden lichte irritatie, ergernis en boosheid ervaar.

Dag 200 ‘Onverschilligheid’.

Ik realiseer me dat onder mijn reactie op een externe uitspraak van iemand woorden in mezelf zichtbaar werden gemaakt. 

Als en Wanneer ik me realiseer dat ik in reactie op de woorden van een ander in mezelf onverschilligheid en nonchalance ervaar, Ik stop en Adem.

Alvorens ik reageer zal ik nadat ik door-adem hierop Zelf-vergeving uitschrijven. Volgens het woordenboek:

‘Onverschilligeheid’:

1) Achteloosheid 2) Apathie 3) Afgestomptheid 4) Desinteresse 5) Gevoelsarmoede 6) Gevoelloosheid 7) Gemis aan genegenheid 8) Gemis aan belangstelling 9) Harteloosheid 10) Indolentie 11) Koudheid 12) Koelheid 13) Kalme berusting 14) Laksheid 15) Nonchalance 16) Ongevoeligheid 17) On-hartelijkheid 18) Onbewogenheid. 

Ik realiseer me dat de meest effectieve manier deze Zelf-onoprechte woorden te elimineren is om hierop Zelf-vergeving toe te passen. Als manier om Oprecht mij Zelf-onoprecht te transformeren naar Zelf-oprecht. Met dit instrument ondersteun ik mezelf en ik maak mezelf verantwoordelijk. Door mijn ervaring met nonchalance en onverschilligheid te vergeven.

In mijn blog Dus van dag 199 verwijs ik naar het feit dat ik achter mijn reactie op de spreker in mezelf een Herinnering gewaar ben geworden als reactie op iets dat ik  heb ervaren. 

Ik realiseer me door dit uit te schrijven dat ik de woorden die ik verbind aan mijn eigen reactie – in woorden op dat wat ik in mezelf gewaar mijn innerlijke / mind reflectie is op de de reactie van de ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat nadat ik mijn onbevangenheid en spontaan zijn heb afgelegd me bewust werd van het feit dat nonchalance vanuit onverschilligheid bestaat, in mensen existeert. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit onwetendheid onverschilligheid in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mezelf mijn onbevangenheid heb veroordeeld vanuit het feit dat ik dacht ongehoorzaam te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ongehoorzaam zijn niet mocht omdat ik dit vanuit opvoed instructie dacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben instructie vanuit observatie en opvoeding te verwarren met mijn Zelf-oprechte onvoorwaardelijke Zelfexpressie. 

Ik realiseer me dat nonchalance elegant is aan een kind die vrij van mind ongestoord  nog beweegt vanuit eigenheid waarin Zelf-oprecht permanent domineert. 

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik in mezelf opmerk dat ik vanuit onverschilligheid nonchalant ben dus mijn Zelf-oprecht afwijs, Ik stop en Adem. 

Ik realiseer me dat ik er voor mezelf dat aan zal doen dat ik effectief zal Leven vanuit onbevangenheid en spontaan zal reageren op mijn wereld vanuit mijn Zelfbesef dat ik alleen nog maar een wereld ondersteun die effectief is zodra we allen vanuit Zelfoprecht wandelen. 

Leven waarbinnen eenheid en gelijkheid als in Hier, binnen iedere in en uit-ademhaling vanzelfsprekend is, zal zijn.

Ik stel mezelf ten doel dat ik zal doorademen.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf ondersteun met door-ademen om niet in reactie te gaan. Ik realiseer me dat ik hierdoor minder mind-energetische reactie in mezelf manifesteer.

Ik stel mezelf ten doel om een ander niet te veroordelen op zijn / haar reactie. Ik realiseer me dat ik zelf in een leerproces zit. Ik realiseer me dat mijn eventueel oordeel een deel van mezelf representeert. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de reactie van een ander in mezelf veroordeel. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de reactie van juf op mijn gedrag heb veroordeeld, waarop ik me bewust werd van mijn angst, verlegenheid en frustraties die ik heb opgebouwd naar aanleiding van een reactie van de juf op mijn gedrag en dat ik schaamte heb ontwikkelt om voor een groep te praten of een presentatie te verzorgen. 

Ik realiseer me dat ik angst heb ontwikkelt dat anderen in de groep/ klas me zullen uitlachen als ik mijn bijdrage lever aan het groepsproces. 

Ik realiseer me dat ik deze angst echt gemanifesteerd heb ik mezelf. 

Ik realiseer me dat wanneer ik mijn angst uitsprak en om ondersteuning verzocht ik werd uitgelachen en bekritiseert met woorden doe niet zo kleinzerig waarop ik vervolgens nog meer angst en schaamte in mezelf heb gegenereerd. 

Ik realiseer me dat ik hierop later spanningen kreeg en achterdochtig werd op de bedoelingen van anderen die lachen in een moment dat ik mijn kwetsbaarheid deel in een groepsproces. Als dan mensen lachen op wat ik zeg / deel, ik me vervolgens realiseer dat ik hierdoor ga twijfelen aan mijn dialect. 

Dat ik me realiseer dat het lomp is en bot als anderen elkaar uitlachen of kleiner maken en ongelijkwaardigheid genereren met uitlachen. Ik realiseer me dat ongelijkwaardigheid gelijk staat aan pest gedrag. Pesten is een ziekte die je als kind overkomen kan. Pest gedrag verwijst naar ongelijkwaardige machtsverhoudingen. Kinderen die elkaar plagen op basis van gelijkwaardigheid vind ik oké. Maar pesten is een vorm van Emotionele en Geestelijke chantage die onderhuids – onder de radar – nare gevolgen en spanningen veroorzaakt. 

Ik realiseer me dat ik deze angst klachten, schaamte gevoelens / emotie en onzekerheid heb verdrongen met alcohol. Ik realiseer me dat ik momenteel in een oefenproces zit waarin ik deze angsten aanga. Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn proces van twijfel en angst bespreekbaar maak en Zelf-vergeven op toe zal passen.