Dag 488 Compliment ZELFVERGEVING

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van een prestatie naar een compliment verlang van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat iemand mij een compliment verschuldigd is.

Als en wanneer ik van een ander een tegenprestatie/waardering/bevestiging verlang zodra ik een prestatie wil leveren, dan Stop ik en Adem.

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik me vooraf aan een prestatie die ik voor ogen heb me afhankelijk maak van de tegenprestatie van een fictieve ander die mijn inzet in plaats van waardeert negeert, waardoor ik me realiseer dat ik in wezen verwacht en veronderstel dat ik omdat mijn bijdrage toch afgewezen wordt, niet overga tot daden die ik voor ogen heb omdat mijn inzet niet opgemerkt of beloond wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te veronderstellen dat ik gepleased wil worden door een ander naar aanleiding van een prestatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik een prestatie lever omdat ik positieve bevestiging wil ontvangen van een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik ook bewust afspraken negeer en vervolgens veronderstel ‘als zijnde een ongeschreven regel in mijn mind, dat ik onvoorwaardelijke betrokkenheid en begrip  verwacht voor hetgeen ik uitspeel.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik van mening ben dat het een ongeschreven regel is dat je een kind onvoorwaardelijk moet steunen door middel van dialoog, betrokkenheid en begrip tonen voor de belevingswereld en behoeften van het kind.

Als en wanneer ik irritatie ervaar omdat ik onvoldoende aandacht krijg, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer me zie en begrijp dat ik verwacht, als zijnde een ongeschreven regel, ‘dat je’, in dit voorbeeld ouders, leidinggevende op een werkplek, leraren hun verantwoordelijkheid moeten nemen en zich ervan bewust dienen te zijn dat zij hun kind, medewerkers en leerlingen betrokken en met begrip en in dialoog moeten begeleiden en ondersteunen, omdat ik me realiseer dat ik onvoldoende in staat ben om mijn daadwerkelijke behoefte te communiceren. Ik realiseer me dat ik van anderen in mijn wereld verwacht dat zij zich ervan bewust zijn wat mijn behoeften zijn.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn daadwerkelijke behoeften inzichtelijk ga maken. Als en wanneer ik mijn daadwerkelijke behoeften kenbaar wil maken innerlijk weerstand ervaar in mijn onderbuik, dan Stop ik en Adem.