Dag 444 angst voor waardering

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de inbreng van mijn collega bekritiseer, zonder uitleg, overleg en inzicht in zijn argumenten. Als en wanneer ik de bijdrage van mijn collega bekritiseer, dan Stop ik en Adem. Zie voor context vorige blog.

Maar waarom ervaar ik in mijzelf de energie van kritiek naar aanleiding van de manier waarop mijn collega zijn boodschap communiceert? 

Kritiek volgens mijn interpretatie: mijn bijdrage is onbelangrijk, ik wil gehoord worden, serieus en met respect bejegend worden. Ik maak de reactie van mijn collega persoonlijk. Met name de blik in zijn ogen deed mij denken aan de woorden afgunst en jaloezie die in mijn bewustzijn zichtbaar werd. Alsof ik terecht wordt gewezen voor mijn bijdrage en het gedrag van mijn collega ervaar alsof hij superieur is ten opzichte van mij. In het verleden zou ik mij aanpassen en bij voorkeur weg kruipen in een donker hoekje omdat ik dit gedrag niet kan duiden of begrijpen en daardoor mijn argumenten en behoeften naar begrip en aandacht heb ingeslikt. Ik was het niet waard en onbelangrijk. Met tot gevolg dat ik mij extreem ben gaan aanpassen om de goede vrede te bewaren, uit angst voor méér kritiek.

Kritiek volgens het woordenboek: ernstige kritiek hebben op mij als mens, het negatief analyseren en beoordelen van de kwaliteit van mijn plannen, het noemen van fouten, kritiek leveren ‘zeggen wat fout is’, aanwijzing van gebreken, afkeuring, benard, dreigend, wat het leven bedreigd. Met kritiek bedoelt men de beoordeling van een bepaalde toestand, door deze aan bepaalde criteria, waarden en normen te toetsen. Wanneer iemand kritiek levert, betekent dat, dat hij een bepaald gedrag, een beslissing, instelling, prestatie of gegeven niet zomaar accepteert, maar het naar zijn maatstaven beoordeelt. Door kritiek te leveren wil men de betreffende persoon op iets attent maken en hem ertoe bewegen van instelling of gedrag te veranderen. Maar kritiek kan ook bedoeld zijn om iemand te kwetsen en te vernederen.

Ieder mens is op de reacties (‘feedback’) van anderen aangewezen, wil hij te weten komen hoe zijn gedrag en zijn uitlatingen op anderen overkomen. De kritische respons van anderen is een belangrijke maatstaf voor het schatten van het eigen handelen. Door oprechte en opbouwende kritiek leert men hoe men het eigen gedrag zou kunnen aanpassen en aan welke aspecten men nog moet werken. De kritische reacties en stimulerende opmerkingen van anderen hebben/hadden grote invloed op de/mijn prestaties op school en het succes op het werk. Feedback kan tot zelfreflectie aanzetten en tot prestaties aanmoedigen. In reactie op mijn collega werd ik aangemoedigd of om weg te duiken in een donker hoekje, wat ik in eerste instantie ook heb gedaan.

Nadat ik gereflecteerd heb op mijn reactie kwam ik tot het inzicht dat ik de reactie van mijn collega als kritiek op mijn functioneren heb ervaren. Door de blik in zijn ogen voelde ik mij vernederd. Zijn gedrag heb ik ervaren alsof ik in een benaderde positie werd gedrongen waaruit ik op dat moment geen uitweg wist. Ik voelde mij onveilig en heel klein. Het kind in mij dat geen andere manier kon bedenken dan mij aan te passen aan mijn gevoel van onveiligheid waardoor ik mij terugtrok achter de pc in mijn kantoor ruimte.

In wezen heeft mijn collega mij mijn angst en de energie van en voor kritiek, door deze gebeurtenis bewust ervaren, door het gedrag van mijn collega, als de energie van kritiek in mijzelf aanvaard en toegestaan, hernieuwd laten ervaren. Wanneer ons gedrag of onze uitlatingen op vernederende of afbrekende wijze afgekeurd worden, voelt men zich al gauw persoonlijk aangevallen.

Vooral als men veel waarde hecht aan het oordeel van de betreffende persoon, kan de kritiek hard aankomen en iemand onzeker maken. Want vooraf aan mijn vraag om gebruik te maken van de pc in het werkgebied van collega had ik al het idee dat hij niet akkoord zou gaan met mijn verzoek. Ik realiseer mij zie en begrijp dat Zwaarwegende kritiek invloed heeft op mijn gedachten ‘ik verwacht vooraf kritiek’, de energie van kritiek betreft mijn mind veronderstelling, hetgeen ik heb aanvaard en toegestaan als mijn bewustzijn wat vervolgens mijn gedrag, gevoel en emoties behoorlijk kan aantasten/beïnvloeden. In het verleden zou ik weg zijn gegaan en had het bijltje erbij neergegooid. Ook deze keuze heb ik overwogen. Dit patroon van wegvluchten kenmerkt mijn levensloop. De consequentie van mijn handelen had tot gevolg dat ik veel in gang heb gezet en projecten heb gerealiseerd. Door mijn abrupte vertrek, tot gevolg had dat ik uiteindelijk met lege handen stond. Weer een verlies ervaring rijker.  

Ik trok mij meer aan van kritiek dan dat ik naar lovende woorden luisterde. Zelfs als ik het gevoel heb/had dat de kritiek ongerechtvaardigd of overdreven is en degene die het oordeel geeft niet echt serieus te nemen is, bleven deze opmerkingen toch langer hangen waardoor ik vaak aan mijzelf ging twijfelen. Ik ben/was bang voor kritiek omdat deze kwetsend kan zijn en mij onzeker kan maken.

Vorige week had ik kerstviering op mijn werk. Vooraf was ik zenuwachtig en had migraine. Ik verwachte namelijk dat ik publiek bedankt zou worden (lovende woorden zou ontvangen). Dit bleek later, deze week zo te zijn. Ik had mij namelijk afgemeld. Mijn teamleider overhandigde mij een envelop met cadeaubonnen als dank voor mijn inzet en toewijding aan mijn taken. Hij zei erbij dat het zijn bedoeling was geweest om mij in bijzijn van collega’s naar voren te roepen (tijdens de kerstviering) en deze blijk van waardering (van het gehele team) daar uit te spreken. Mijn reactie: ‘ik ben blij dat ik er niet bij was, want ik wil niet op de voorgrond staan’. Ik vertelde hem dat deze manier (in zijn kantoor één op één) ‘past mij beter’. Want ik wil mij niet profileren in bijzijn van een grote groep collega’s. Deze ingetogen manier past beter bij mij’.

Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik een blijk van waardering en erkenning krijgen, in bijzijn van anderen, mij onzeker maakt. Het bevat namelijk een risico. Dit omdat ik publiek óók de energie van kritiek nog steeds in mijzelf ervaar. Als kind werd ik in bijzijn van mijn klasgenoten uitgelachen en bekritiseert door de juf. Ik zie dat complimenten en waardering nog steeds kan omslaan in de ervaring van kritiek die ik zo gewend ben en mij eigen heb gemaakt. Hierdoor denk ik nog steeds dat ik negatief beoordeeld kan worden. Werk aan de winkel.

In relatie tot mijn teamleden (ik heb inmiddels de rol van coördinator aanvaard) bemerk ik dat, ook al is kritiek gerechtvaardigd, vaak de positieve aspecten van hun inzet, van wat iemand doet of zegt, te weinig belicht. Ik probeer wel en ben beried de ander te helpen en hen duidelijk te maken dat kritiek opbouwend is bedoeld. Omdat ik in mijzelf nog steeds de energie van kritiek bespeur reflecteer ik op mijn mind om na te gaan of ik zelf wel opbouwende kritiek lever en onderwerp mijn opmerkingen aan de volgende vragen:

‘Is mijn kritiek altijd bedoeld om de ander te ondersteunen en te stimuleren en op mogelijkheden van verandering te wijzen?

Of wil ik óók mijn irritaties en agressie, mijn slechte humeur of eigen frustraties ventileren?

Is mijn kritiek werkelijk oprecht bedoeld en zakelijk van inhoud? Of wil ik eigenlijk de ander stiekem onderuithalen? zie link

Wordt vervolgd…

  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s