Dag 408 Zelfcorrectie Hooghartige houding

Naar aanleiding van mijn vorige blog realiseer ik mij dat ik een oordeel heb op de manier waarop iemand anders zijn gevoelens van onmacht communiceert. Door mijn mening te ventileren realiseer ik mij onvoldoende dat ik hierdoor zijn onmacht kan versterken. Ik realiseer mij niet voldoende dat ik hierdoor méér ongelijkheid in de wereld manifesteer omdat ik participeer in de energie van hooghartigheid omdat ik van een ander verlang hoe degene zich volgens mij moet gedragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik denk dat ik het slachtoffer ben van andermans gedrag. Als en wanneer ik veronderstel dat mijn goed bedoelde positieve woorden niet op waarde worden geschat, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik door de opmerking van de ander denk dat mijn bijdrage niet gewaardeerd wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van de opmerking van een ander veronderstel ‘mijn bijdrage wordt niet op waarde geschat’. Als en wanneer ik denk dat mijn bijdrage niet op waarde wordt geschat, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik mijn bijdrage veroordeel want mijn bijdrage wordt niet gewaardeerd door de ander dus volgens mijn interpretatie is mijn bijdrage = ongewenst.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik denk dat mijn bijdrage niet gewenst is. Als en wanneer ik in mijzelf onbegrip ervaar, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij, zie en begrijp zodra ik onbegrip ervaar dat ik dan de neiging heb om de situatie/context waarbinnen dit plaats vindt te verlaten. Als en wanneer mijn bijdrage volgens mijzelf ongewenst is, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik mij ongewenst heb gevoeld naar aanleiding van het door mijzelf geïnitieerde hulpaanbod. Ik zie en begrijp dat naar aanleiding van mijn bijdrage de situatie escaleerde waaruit fysiek geweld is ontstaan. Ik stel mijzelf ten doel dat ik aan anderen niet ongevraagd mijn hulp aanbied. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan dat de ander zelf en vrijwillig verantwoordelijkheid neemt zodra hij/zij hulp nodig heeft.

Nieuwe realisatie: Ik realiseer mij, zie en begrijp naar aanleiding van mijn hulp toen ik nog kind was dat de situatie geëscaleerd is. Hieruit manifesteerde zich fysiek geweld. Ik dacht dat deze agressie door mijzelf geïnitieerd werd omdat ik veronderstelde dat ik verantwoordelijk was voor deze escalatie die volgens mijn interpretatie was ontstaan naar aanleiding van mijn ongevraagd hulpaanbod.

Mijn oordeel: mijn ongevraagd hulp aanbieden = dreiging = onvoorspelbaarheid = agressie = fysiek geweld.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik denk dat ik een goed mens ben als ik ongevraagd mijn hulp aanbied en de ander een slecht mens omdat die mijn hulpbijdrage niet waardeert. Als en wanneer ik de ander devalueer, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik mijn ongevraagde hulp idealiseer en dat ik van de ander verlang dat hij voor zijn niet-respectvolle gedrag aan mij zijn  verontschuldigingen aanbied. Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat mijn excuus van de ander krijgen verwachting die uitblijft, de ander automatisch devalueer. Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik denk omdat de ander zijn excuus niet aanbied dat ik door de ander niet gewaardeerd wordt. Als en wanneer ik verlang dat de ander aan mij excuus aanbiedt, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik in het verleden om de goede vrede te bewaren en de situatie te veranderen van negatief naar positief de ander die zijn excuus niet aanbood uit angst voor escalatie positief ging bejegenen. Als en wanneer ik van mening ben dat de ander mijn inzet niet waardeert, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij, zie en begrijp dat ik niet langer moet verwachten dat ik een ander nodig heb die mij idealiseert omdat ik onbewust verlang dat de ander zich onvoorwaardelijk moet realiseren, zien en begrijpen dat hij mijn ongevraagde hulp op waarde moet schatten, omdat ik hem wil helpen. Ik stel mijzelf ten doel dat ik mijn eigen richting moet bepalen en uitvoeren en dat anderen dit voor zichzelf doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik de energie van negatieve emoties in mijzelf ervaar zodra de ander kritiek heeft op mijn inzet en bijdrage en dat ik naar aanleiding van de woorden die de ander in mijn richting uitspreekt, verbaasd ben en niet boos omdat ik volgens hem hooghartig ben omdat ik mij in mijn doen en laten boven hem wil plaatsen. Als en wanneer ik verbaasd ben naar aanleiding van uitspraken van de ander, dan Stop ik en Adem.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van en in relatie tot de uitspraak van de ander in mijzelf een gevoel van minachting ervaar. Als en wanneer ik in mijzelf de energie van minachting bespeur, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat zodra ik in mijzelf de energie van minachting ervaar dat ik in de verdediging wil schieten en denk ‘wat ben jij een sukkel’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard onder invloed van gedachten mijzelf en mijn zelfoprechtheid toesta dat ik mij onheus bejegend voel mijzelf rechtvaardig, toesta en aanvaard dat ik ‘de ander een sukkel noem’. Als en wanneer ik de ander veroordeel, dan Stop ik en Adem.

Ik realiseer mij naar aanleiding van de mening van een ander die mijn bijdrage om hem effectief te ondersteunen als hooghartig omschrijft omdat ik mij volgens hem ten koste van hem boven hem wil profileren ondersteund met zijn argumenten dat ik denk dat ik beter ben dan hem en daarom hooghartig ben. Ik realiseer mij naar aanleiding van zijn woorden dat ik denk dat hij denkt dat hij minder is dan mij. Als en wanneer ik voor een ander denk, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij, zie en begrijp dat mijn gedachten altijd mijn gedachten en verantwoordelijkheid zijn en als ik denk dat de ander minder is dan mij dat ik mij in een positie van ongelijkheid beweeg die ik in mijzelf in mijn gedachten en denken wil stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van de uitspraak en in relatie tot de woorden van de ander die zegt: ‘jij wilt je boven mij plaatsen’ denk dat doe ik niet ik laat mij niet dwingen. Als en wanneer iemand mij opdraagt wat te doen, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij zie en begrijp en stel mijzelf ten doel door in mijn adem te gaan dat ik niet in een emotionele reactie schiet, mij daardoor niet wil verdedigen omdat ik besluit dat ik naast ‘in mijn adem te gaan’ een time-out kan inlassen omdat ik kan besluiten dat ik mijn participatie in een ‘als/dan’ wellesnietes situatie wil vermijden door deze ‘blaming’ ‘jij dit-jij dat’ situatie te verlaten door eerst mijn emotionele reactie in mijzelf, door mijn adem te stoppen, waardoor ik vanuit Zelf-Gewaarzijn hiervoor kies.

Blaming klinkt als beaming – meegaan in de energie van blaming creëert meer energie van blaming en hierdoor meer ongelijkheid. Ik stel mijzelf ten doel omdat ik door dit schrijfproces gelijkheid en eenheid wil genereren in mijzelf, mijzelf verantwoordelijk maak, mijn participatie in de energie van blaming zal stoppen zodat ik niet langer, energie van blaming manifesteer.

Als en wanneer ik mij door een ander onheus bejegend voel nadat hij mij beschuldigt van het feit dat ik hem onheus behandel, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik op het moment dat de ander in reactie schiet mijzelf niet meer wil verdedigen met woorden ‘ik doe niets meer voor jouw, omdat ik mij realiseer, zie en begrijp dat ik niet definitief kan toezeggen dat ik nooit niets meer zal doen voor de ander. Ik stel mijzelf ten doel dat ik ondersteunende Levende woorden wil Leven vanuit het eenheid en gelijkheid principe.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik door negatief geladen woorden in mijzelf ongelijkheid creëer naar aanleiding van de woorden van de ander, mij realiseer, zie en begrijp dat ik mijn reactie in mijzelf onder ogen moet komen. Als en wanneer ik van de ander verwacht dat hij mij positief bejegend, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik mij Gewaar ben van een verwachting in mijzelf, de energie van verwachting in mijzelf betreft die ik in mij als de energie van ongelijkheid manifesteer omdat ik teleurgesteld ben door de woorden van de ander.

Als en wanneer ik teleurgesteld ben naar aanleiding van de uitspraak van een ander, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij, zie en begrijp dat ik ernaar verlang dat mijn bijdrage op waarde wordt geschat. Ik stel mijzelf ten doel zodra ik extern verlang en zoek naar positief of negatief geladen energie van Aandacht, Waardering, Erkenning en Bevestiging, dan Stop ik en Adem. Ik stel mijzelf ten doel dat ik de aspecten die mij voorzien van AWEB energie in mijzelf onder ogen kom, niet langer anderen verantwoordelijk maak.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard aanleiding van mijn woorden in een vorig gesprek waar ik heb gezegd dat ik van mening ben dat de ander niet vanuit zijn gevoelens moet reageren. Als en wanneer ik van mening ben dat de ander anders moet reageren, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij zie en begrijp dat ik hem voorschrijf dat hij zich moet richten op feitelijke feiten. Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik een oordeel heb naar aanleiding van de woorden van de ander die van mening is dat naar zijn gevoelens nooit geluisterd werd/wordt. Als en wanneer ik naar aanleiding van een uitspraak van een ander een oordeel heb, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij dat ik mijn mening in een oordeel verpakt uitspreek richting de ander en daarmee de ander veroordeel. Ik stel mijzelf ten doel dat ik niet in reactie schiet naar aanleiding van de woorden van een ander en volgens hem veronderstel dat ik zijn gevoelens en emoties bagatelliseer en ontken.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik geïrriteerd raak nadat hij van mij vraagt dat ik begrip heb voor zijn situatie. Als en wanneer ik de energie van irritatie in mijzelf voel naar aanleiding van de emotionele hulpvraag van een ander, dan Stop ik en Adem. Ik realiseer mij, zie en begrijp dat ik mijn menig wil doordrukken omdat ik van oordeel ben dat de ander zich moet baseren op de feiten en in wezen verlang dat hij zijn emoties en  gevoelens van onmacht niet mag erkennen.

Ik stel mijzelf ten doel dat ik mijzelf niet langer wil profileren door iemand anders op zijn verantwoordelijkheid aan te spreken nadat ik van mening ben dat de ander zijn gevoelens en emoties eerst moet stoppen en zich eerst op de feiten moet richten.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s