Dag 374 Aantrekkelijkheid, verlangen en lust.

Anderen tonen hoe aantrekkelijk ik ben, wat in hen het verlangen en lust oproept mij te willen begeren. Het besef mij aan anderen te tonen roept in mij een gevoel op dat ik aandacht krijg of belangstelling. Dat anderen interesse hebben in mij.

Wat maakt dat ik anderen voor mij wil interesseren? Waar verlang ik naar door mijn focus te verleggen op externe aandacht? Welke veronderstelling ligt aan de basis van mijn exhibitionistische handelen? Een punt staat centraal; namelijk dat ik mij liet beïnvloeden door mijn gedachten dat ik door anderen negatief en daardoor positief beoordeeld wilde worden in de manier waarop ik mij presenteer. Ik was afhankelijk van positieve bevestiging om mijn gedachten die negatief geladen waren te ontzien.

In deze blog wil ik de aandacht vestigen op hoe ik mijzelf categoriseer en in een door mijzelf bedacht hokje heb geplaatst, de gedachten die ten grondslag lagen aan mijn veronderstelling die mij hebben beperkt in de manier waarop ik over mijzelf dacht. De informatie die ik beschrijf betreft de manier waarop ik mijn gedachten heb gecreëerd, mede onder invloed van uitspraken uit mijn directe omgeving.

(disaggregation) Proces dat de getroffen bevolkingen indeelt in relevante subcategorieën om hun behoeftes te beoordelen en tegemoet te komen. Het gaat om categorieën als: gender, leeftijd, etniciteit, economisch welzijn, afkomst etc.

Omdat ik een negatief zelfbeeld had ontwikkelt was ik op zoek naar vrouwen of mannen die mij positieve aandacht gaven in de vorm van complimenten. Opmerkingen zoals wat zie je er goed uit; wat heb jij mooie ogen, je bent nog niet grijs en wat mij opviel bij de eerste grijze haar sprieten op mijn hoofd werd er óók geopperd mannen met grijs haar zijn aantrekkelijk. Dus dacht ik zijn mensen in het algemeen gefocust op uiterlijk? Ook kreeg ik wel eens te horen dat ik een foute man was. Dus hoe definieert de ander mij en naar aanleiding waarvan doet iemand deze vakjesgeest uitspraak? Alsof ik alleen maar mijn uiterlijk ben!!!

Conclusie: Ik realiseer mij dat ik zelf reageer op opmerkingen van anderen en dat ik mijn reactie in mijzelf onder ogen wil komen.

Ontstaan.

Als kind schaamde ik mij omdat ik te dunne benen had. In een korte-, of zwembroek lopen vond ik een drama door mijn aanname. Mijn moeder had eens gezegd ‘jij hebt spillebenen jongen’. Zal deze opmerking uit mijn omgeving de aanleiding van mijn gedachte zijn geweest? Mijn gedachte beperkte mij enorm en durfde niet in het zwembad rond te lopen zonder mijn gedachte dat men mij zou aanspreken op mijn angst voor afwijzing en dus de bevestiging die ik verwachte, mij angst voor commentaar op mijn te dunne benen.

Toen ik voor het eerst een naaktstrand bezocht realiseerde ik mij dat ik niet van mijn handdoek durfde te gaan uit angst voor kritiek op mijn te dunnen benen. Na verloop van tijd ging ik eens rechtop staan om vervolgens weer snel op mijn handdoek te gaan zitten omdat er iemand kwam aanlopen die mij zou kunnen betrappen op mijn twijfels. Want ik dacht dat iedereen bezig was met mijn gedachten, en mij hierin zou bevestigen.

Omdat ik op een naaktstrand was vind naaktlopen onder goedkeuring plaats omdat het hier mag. Enkele bezoeken later aan het strand gaven mij de moed om een stukje in mijn nakie rond te wandelen. Ik werd niet veroordeeld op mijn gedachten en de mensen die ik sprak waren vriendelijk en ontspannen. Stapje voor stapje kreeg ik meer vertrouwen in de negatieve aspecten van mijn denken die mij deden twijfelen over aspecten van mijn fysiek.

Ik was dus zeer angstig om mij openbaar bloot te geven. Door de gesprekken met andere bezoekers was ik steeds minder bezig dat ik (mijzelf) alleen op uiterlijk werd beoordeeld. Toch reageer ik nog steeds twijfelend als mensen mij een specifiek oogopslag gunnen. Ik denk dat zij in hun reacties primair focussen op mij. Het leven draait niet alleen om mij. Wel de reacties die ik mij realiseer. Deze zal ik onder ogen moeten komen wil ik ontspannen, zelfoprecht en zelfverzekerd door het leven kunnen gaan. Deze blog gaat niet over veroordeling. In deze blog beschrijf ik wat ik als normaal en abnormaal heb ervaren in mijzelf.

Waar ik schrijf mijn moeder bedoel ik dat ik haar woorden heb geïnterpreteerd als afwijkend, dat ik naar aandacht verlangde voor mij als mens, staat los van het feit dat ik mijzelf negatief heb veroordeeld in mijn fysiek mijzelf zijn. Zij, mijn ouders deden hun best op hun manier. Dit respecteer ik. Wil ik mijn negatieve veronderstelling ontzien dan zal ik deze oprecht onder ogen moeten komen.

Mezelf onder ogen komen, voor info over de manier waarop – klik hier

Wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s