Dag 327 Doesn’t matter, this can happen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb aanvaard en toegestaan als iemand zich vergist of ergens tegenaan loopt, bijvoorbeeld een tafel, en met name als dit gebeurd in bijzijn van anderen, de persoon in relatie tot deze botsing ‘oeps of sorry uitspreekt’, mij realiseer zie en begrijp dat ik automatisch reageer met de opmerking ‘maakt toch niets uit, kan gebeuren’.

Ik realiseer mij dat ik degene die zich verontschuldigd wil behoeden voor een fictieve blamage, omdat ik van de omstanders een onverschillige reactie verwacht, de persoon schaamte gevoelens wil besparen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard omdat ik iemand wil beschermen veronderstel dat ik ongevraagd vriendelijk, ondersteunend, helpend en begripvol reageer omdat ik een onverschillige reactie verwacht en de persoon wil beschermen tegen een blamage en schaamte gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard als iemand ergens tegen aanloopt, bijvoorbeeld tegen een tafel, dat ik de ander wil beschermen tegen blamage en gezichtsverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard omdat ik ongevraagd, automatisch hulp aanbieden stom en onverstandig vind.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik mijn helper gedrag ‘kan gebeuren’ met name in een groep etaleer als iemand zich verontschuldigd in bijzijn van anderen om de persoon te beschermen tegen gezichtsverlies en gevoelens van schaamte.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf toegestaan en aanvaard heb om ongevraagd mijn hulp aan te bieden om kan slaan in agressie en cynisme.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard naar aanleiding van hulp aanbieden agressief gereageerd werd door een van de aanwezigen waardoor ik aan ongevraagd hulp aanbieden een cynische houding relateer en denk mijn vriendelijk gebaar werd met agressie beantwoord en dit had nooit mogen gebeuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik naar aanleiding van iemand die zich verontschuldigt vervolgens automatisch en ongevraagd reageer met de opmerking ‘maakt niets uit, kan gebeuren’.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik richting degene die zich verontschuldigd ongevraagd vriendelijk, ondersteunend, helpend en begripvol reageer, mij realiseer dat ik ontken wat er in mijzelf gebeurd, in reactie op de aanleiding van mijn reactie richting de verontschuldiging, mij realiseer zie en begrijp hetgeen vooraf gaat aan de verontschuldiging voor mij de aanleiding vormt dat ik ongevraagd reageer op het excuus ‘per ongeluk tegen de tafel stoten’ in mijzelf deze blamage ervaring en schaamte oproept.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard dat ik denk dat in onbeschoft gedrag, begrip ontbreekt, hetgeen ik associeer met mijn blamage gevoel en vind dit onvriendelijk, niet ondersteunend en respectloos en een blamage voor degene die tegen de tafel stoot, die zich volgens mijn opvatting waarschijnlijk geblameerd voelt zoals ik mij heb gevoeld.

Als en wanneer ik naar aanleiding van excuses in mijzelf blamage en schaamte gevoelens ervaar, dan stop ik en adem ik.

Ik realiseer mij dat ik naar aanleiding van mijn gevoel de ander wil beschermen, hetgeen mijn reactie en interpretatie betreft van de aspecten waarmee ik mijn blamage ervaring in mijzelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik realiseer mij dat ik veronderstel als mensen hun verontschuldiging aanbieden in zichzelf blamage ervaren.

Ik realiseer mij dat ik hen ongevraagd wil ondersteunen waarop ik denk misschien vinden zij mij een aansteller of bemoeial en vinden mijn interruptie juist onvriendelijk en respectloos.

Ik veronderstel dat ik met mijn vriendelijk gebaar een begripvol positief beeld creëer waarmee ik de gebeurtenis anders wil inkleuren dan wat er feitelijk gebeurt, de aanleiding van mijn reactie niet gewaar ben namelijk dat niet de ander zich schaamt maar dat ik mijn gevoelens van blamage en schaamte opploppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard door blamage en schaamte overweldigd de reële situatie met begrip wil benaderen de realiteit die blamage en schaamte oproept ontvlucht.

Als en wanneer ik de realiteit ontken, dan stop ik en adem ik.

Ik realiseer me dat de situatie is zoals die is er niet door veranderd door er andere woorden of betekenis aan toe te kennen.

Ik realiseer me dat ik de betekenis fout of verkeerd als zodanig moet benaderen en niet door er een andere betekenis aan toe te kennen.

Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard door aan een situatie een andere betekenis toe te kennen dat de energetische invloed van de bestaande betekenis wordt voorzien van een andere energetische betekenis lading als zodanig ook blijft voortbestaan binnen mijn onderbewustzijn waardoor de energetische afgescheidenheid binnen mijn fysiek blijft woekeren inclusief de al bestaande energetische lading.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik mijn automatische reacties stop zodra ik dit gewaar ben, dan stop ik en adem ik.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s