Dag 278 mezelf buitensluiten van Leven

Afbeeldingsresultaat voor closed door images

Ik realiseer me dat het aan de ene kant niet erg is als ik niets meer wil van het leven, dat ik vervolgens veiligheid en zekerheid moet aanvaarden en binnen mijn wereld en realiteit zal moeten toestaan dat alles hetzelfde zal blijven. Echter, door dingen bij het zelfde te laten sluit ik mezelf buiten van verandering.

In deze blog beschrijf ik mijn ervaring met mezelf buiten sluiten. Waarom sluit ik mezelf buiten? Voor context previous blog.

Buitensluiten is een geniepige psychische mind activiteit waarbij ik iets dat afwijkt van mijn wereld en realiteit, automatisch Leven vermijd.

Iemand buiten sluiten kan al door iemands email bericht te negeren, niet reageren op een telefoontje of fysiek voor een gesloten voordeur laten staan. Iemand figuurlijk buitensluiten kan ook in mij gedachten plaats vinden door bijvoorbeeld iemand te bekritiseren die volgens mijn beeld anders gekleed is. Door iemand als afwijkend te beoordelen wijk ik wezenlijk af van eenheid, gelijkheid en Leven omdat ik participeer in mijn mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet begrijp en zie door iemand te beoordelen als afwijkend van mijn realiteit, primair focus en me verbind met mijn mind ongelijkheid.

Een jaar geleden wist ik mijn richting. Aan een incident heb ik de betekenis ‘crisis’ toegekend. Waarom pas ik me aan aan de realiteit van mijn verwachting? Waar sta ik voor zolang ik me aanpas aan mijn verwachting waardoor ik ongelijkheid binnen mijn mind stimuleer en daardoor Leven buitensluit?  Dat kan niet de bedoeling zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet zag dat ik me onbeschermd heb gevoeld vervolgens dacht anderen keren zich tegen mij niet begreep dat IK in mezelf angst creëer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door angst bestuurt mensen ging ik ontwijken en wegduwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waar ik teamleden in een eerdere fase idealiseerde en wilde vertrouwen door de gevolgen die ik heb toegekend aan een crisis naar aanleiding daarvan in mezelf participeerde in wantrouwen, dacht ‘het team heeft een bondje gevormd om mij buiten te sluiten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet zag dat ik me gewaar werd van de gevolgen in mezelf, die zichtbaar werden naar aanleiding van mijn interpretatie van een incident, waaraan ik mijn wantrouwen in mezelf existerend heb verbonden naar aanleiding van reacties van teamleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van de reactie van teamleden hen verantwoordelijk heb gemaakt voor mijn de reacties in mezelf waarin ik participeer in wantrouwen dat al in mezelf existeerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte de wereld is slecht, onveilig en gevaarlijk en ikzelf was kwetsbaar, machteloos en minderwaardig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik er sterk naar verlangde om door anderen bemind, geaccepteerd en geliefd te worden omdat ik me volgens mijn mind zwak, bang, onbeschermd/instabiel was.

Dit interne conflict zorgde ervoor dat ik me ging vastklampen aan andere mensen waarvan ik dacht dat zij voor mij een oplossing gingen bedenken en mij op zijn minst zouden beschermen. Daarnaast was ik erg bang om hun vertrouwen te verliezen. De verlating die ik verwachtte heb ik door mijn ontwijk gedrag zelf uitgelokt omdat ik plots van de radar verdween, onbereikbaar werd voor overleg met mijn teamgenoten en partner.

Ik realiseer me dat ik bij anderen gedrag uitlok om te onderzoeken hoe loyaal zij zijn ten aanzien van afspraken en beloftes die zij toezeggen.

Ik realiseer me dat ik bij beloftes toezeggen verwacht dat ik onvoorwaardelijk en ongevraagd steun zal krijgen zodra ik hiervan afwijk, dat anderen rekening houden met mij.

Ik realiseer me dat ik iedere vorm van steun bekritiseer in reactie op mijn mind concepten en ideeën.

Ik realiseer me dat ik anderen bekritiseer.

Ik realiseer me dat ik anderen schoffeer.

Ik realiseer me dat ik iedere vorm van feedback negeer omdat ik mijn mind wil voeden, veronderstel dat anderen mij onvoorwaardelijk zullen begeleiden en steunen om mijn pijn te verzachten.

Ik realiseer me dat ik nog steeds wil ervaren wat onvoorwaardelijke steun is. Dit klinkt verwend. lol

Onbewust verlang ik naar onvoorwaardelijke steun en zodra mensen niet meer aan mijn verwachting voldoen vallen zij van hun voetstuk.

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik me in mijn denken en gedrag afhankelijk maak, reageer en beweeg volgens mijn mind concepten.

Ik realiseer me dat ik iedere toenaderingspoging zie als een manipulatieve manoeuvre waardoor ik vervolgens uitspraken betwijfel.

Ik realiseer me dat mijn mind denken tot heftige reacties leidt in mezelf.Ik realiseer me dat ik denk ‘na enige tijd kan het wel degelijk weer goed komen’.

De realiteit echter is weerbarstig want inmiddels zijn relaties verbroken. Zowel zakelijk als privé.

Ik realiseer me dat mijn mind in een soort permanente staat van paraatheid en alarm stond nadat ik deze richting ben ingeslagen en dat dit incident de druppel was die de emmer deed overlopen.

Ik realiseer me zodra mijn mind niet gevoed wordt dat ik een gevoel van leegte ervaar omdat al mijn bezigheden en contactmomenten met mijn partner en collega verdwenen zijn. De deining verdween. De structuur en routine van een baan, school, coaching was in feite erg goed tot aan dat moment. Door het incident en ontwikkelingen binnen de relatie speelden emoties op waardoor ik van slag ben geraakt.Ik had het gevoel dat mijn persoonlijke grenzen door dit incident overschreden, negeert en met voeten getreden werden.

In relatie tot dit incident ben ik me gaan realiseren dat ik moeite heb om mijn persoonlijke grenzen aan te geven en dat ik angstig wordt van intimiteit.

Ik realiseer me dat ik het gevaarlijk vind om anderen te vertrouwen.

Ik realiseer me dat ik mezelf heb aangeleerd hoe gevaarlijk het kan zijn om mensen te vertrouwen.

Ik realiseer me dat ik vertrouwen in een ademhaling associeer met onvoorspelbaarheid en onveiligheid.

Ik realiseer me dat ik de integriteit van mensen wantrouw.

In relatie tot het incident realiseer ik me dat ik niet de indruk had dat er voldoende geïnvesteerd werd om mijn pijn te verwerken en erkennen dat dit incident bij mij pijn veroorzaakt. Door deze affaire voel ik me buitengesloten omdat de meeste slecht nieuws gesprekken, die ik in mezelf voer, nu eenmaal gaan over buiten sluiten.

Ik realiseer me dat ik me heb aangepast aan mijn verwachting dat ik gesteund zou worden in dit proces waar coaches die onbereikbaar bleken te zijn voor mijn verhaal, steun en bescherming  van mij verwachtte dat ik zelf de oplossing zou aandragen.

Een oplossing voor het feit dat de persoon die betrokken was bij dit incident ontkend heeft, dat hij mij beschuldigd ‘ik heb deze affaire uit mijn duim gezogen’.

Tja, wat valt er dan op te lossen? Ploeps; retour mind, wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s