Dag 271 inequality in myself

Afbeeldingsresultaat voor inequality

In mijn vorige blog beschrijf ik dat ik in mezelf vermeend onheil bespeur/gewaar ben waardoor ik een gevoel van beklemming, vrees ontwikkel, veroorzaakt door werkelijk of vermeend onheil of gevaar.

Ik ben beducht, terugdeinzend voor iets onaangenaams. Voor de onaangename, schadelijke gevolgen van een (geïmpliceerde) handeling binnen mijn mind en daarom deze nalatend wat ik lang heb gedaan door mijn gevoelens en behoeften in te slikken of situaties te ontwijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vooraf aan een bezoek aan de fietsenstalling twijfels/angst ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vervolgens overweeg om mijn fiets op een andere plek te parkeren.

Toch besluit ik voor deze stalling, want deze ligt dicht in buurt van mijn bestemming.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik de bewakers vriendelijk met ‘goedemorgen’ begroet denk dat mijn vriendelijkheid gecorrigeerd wordt omdat een van hen goedemiddag zegt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat ik gecorrigeerd wordt met de opmerking ‘goedemiddag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat mijn vriendelijkheid gecorrigeerd is ‘los van het feit dat het een paar minuten na twaalf is’ denk ‘ik ben toch vriendelijk tegen jullie, dat jullie je dit niet realiseren’ me realiseer en denk dat mijn bijdrage niet gewaardeerd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik me realiseer omdat mijn vermoeden/twijfel vooraf aan de woorden ‘goedemiddag’ bevestigd werd, als aanname in mij existeert omdat ik denk dat de bewaker een onvriendelijke, kille uitstraling heeft waardoor hij mij onvriendelijk bejegend door mijn vriendelijkheid te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat mijn vriendelijke goedemorgen door mijn aanname dat ik van mening ben dat de bewaker onvriendelijk en daarnaast ook nog een gezag-drager is daarom gecorrigeerd en mijn bijdrage (vriendelijke goedemorgen) genegeerd werd, in mezelf bevestig, versterk door mijn gedachten dat de bewaker in zijn houding een kille, emotieloze uitstraling heeft waardoor ik zijn instructie als correctie/kritiek/afwijzing ervaar door zijn uitspraak ‘goedemiddag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat mijn reactie op de bewaker gerechtvaardigd is/ontstaat door mijn opvatting dat het gebrek aan goede klantvriendelijke communicatie vooral te maken heeft met de attitude/houding van de bewaker.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk/overtuigd ben van het feit dat de bewaker zich niet inleeft in de bedoeling van mijn goedemorgen waarmee ik mijn vooraf aannamen en twijfels wil/probeer te maskeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn vooraf twijfel gevoed/versterkt wordt door een eerdere ervaring met de bewaker die de opmerking maakt ‘dat ik mijn fiets nooit bovenin het rek plaats’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf afhankelijk maak van de reactie van en naar aanleiding van mijn twijfel en gedachten op de bewaker reageer naar aanleiding van zijn opmerking.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn twijfel die is ontstaan naar aanleiding van de racistische opmerking van de bewaker tijdens een vorig bezoek mijn twijfel vooraf aan mijn bezoek niet adequaat genoeg heb door geademd waardoor ik in mezelf vanuit deze ongelijkheid de fietsenstalling tijdens dit bezoek betreedt vanuit negatief geladen energie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van mijn beeld van klantvriendelijkheid, de manier waarop ik van huis uit geïnstrueerd ben, deze instructie als zodanig binnen mezelf heb toegestaan en geaccepteerd, in reactie op de attitude, gedrag ‘goedemiddag’ van de bewaker, waar ik vriendelijkheid op mijn bijdrage verwacht, mijn twijfels vooraf worden bevestigd.

Als en wanneer ik naar aanleiding van gedrag en attitude van anderen in mezelf twijfels ervaar, mezelf stop en adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk ‘de bewaker is nalatig’ ‘ want hij leeft zijn verantwoordelijkheid niet’ omdat ‘hij volgt mijn gedachte/instructie niet op’ ‘help, ondersteun, begeleid dat ventje want hij is nog maar zo klein’.

Ik realiseer me dat hier mijn blokkade zichtbaar wordt omdat ik denk dat het ventje onheus bejegend wordt door de afwijzende racistische opmerking van de bewaker en dat het ventje zelf naar een oplossing moet zoeken omdat hij zijn fiets zelf bovenin moet plaatsen op gezag van de bewakers waar ik denk help dat ventje en leg hem uit wat je bedoeling is in plaats van de lompe, onfatsoenlijke respectloze, racistische opmerking die je maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik het gezag van de bewakers ondermijn en bekritiseer omdat ik denk/ van mening ben ‘help dat ventje, vertel hem wat de bedoeling is’ in plaats van de racistische opmerking die je maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb omdat ik Duits spreek verwacht dat de bewaker de Duitse taal beheerst.

Ik realiseer me dat ik het gezag van de bewakers ondermijn omdat ik denk help dat ventje en leg hem uit wat de bedoeling is in plaats van de onfatsoenlijke, respectloze en racistische opmerking die je maakt dat ik deze opmerking niet waardeer

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik het zelfoplossend vermogen van het ventje onderschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de intenties van de bewakers onderschat en veroordeel en mijn bijdrage overschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik dialoog, uitleg en ondersteuning verwacht en vervolgens mezelf het recht toe-eigen dat ik het gedrag en de bijdrage van de bewakers aan het zelfoplossend vermogen van het ventje wil corrigeren omdat ik van mening ben dat het zielig is om hem niet te helpen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn indirecte manier van communiceren in de richting van de bewakers ongelijkheid genereert wat het niet het beste is voor deze situatie omdat ik meer ongelijkheid genereer.

Als en wanneer ik naar aanleiding van gedrag van de bewaker van mening ben dat ik het ventje ongevraagd te hulp moet schieten omdat ik van mening ben dat dit een taak van de bewakers is, mezelf stop en adem.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn frustratie en irritatie die ik in mezelf ervaar ontstaat naar aanleiding van mijn interpretatie in reactie op de communicatie van de bewakers in mezelf onderzoek en alvorens de fietsenstalling te betreden eerst zal doorademen om reacties te vermijden.

Ik realiseer me hetgeen wat heb ik te vertellen, waar liggen mijn behoeften en welke meningen hou ik erop na onbewust meespelen in relatie tot de manier waarop de bewakers hun gezag inzetten in relatie tot het ventje waarin ik mijn behoeften en het gemis aan steun, begeleiding, overleg, argumenteren en onderhandelen (h)erken waarop ik vervolgens door onmacht en gemis aan gezonde communicatie voorbeelden lichte irritatie, ergernis en boosheid ervaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s