Dag 281 Zodra de buit binnen is

Zodra de buit binnen is, is een verwijzing naar het feit dat ik binnen mijn mind energie genereer. Naar aanleiding van mijn vorige blog ‘zodra de buit binnen is’, herdefinieer ik deze woorden en gedachte verder in deze blog. Voor context zie mind, en wat is zelfoprecht,  essentiële sleutelbegrippen ter verduidelijking. Door middel van de Desteni tools geef ik richting aan mijn reacties door middel van zelfvergeving en andere instrumenten die je kunt leren in de gratis Dip I Process Lite Free cursus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra de buit binnen is dat mijn belangstelling in de ander vrij snel stopt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn oprechte belangstelling voor anderen wegebt zodra hun aandacht afneemt

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat beide aannames berusten op mijn overtuiging dat er zijn voor elkaar berust op voorwaarden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb ik onvoorwaardelijke toewijding verwacht van anderen die berust/ontstaat vanuit mijn relatie met op-voorwaarde als/dan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn hang naar aandacht verpakt heb in mijn verleidings- en veroveringsspel

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de emotionele verwaarlozing in mezelf als zodanig aanvaard en toegestaan heb tolereer om mijn hang naar aandacht te rechtvaardigen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn rechtvaardiging egoïstisch is zonder besef over de gevolgen voor degenen die ongevraagd verwikkeld zijn geraakt in mijn participatie in het veroveringsspel

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik aandacht van anderen forceren door middel van mijn veroveringsspel rechtvaardig wordt gevoed door mijn gedachten dat ik moest scoren om mijn emotionele tekort te voeden

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet weet hoe het is om Zelfoprecht anderen te bejegenen verondersteld heb dat ik anderen door mijn spel en hang naar aandacht in den beginne niet bewust gekwetst heb

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn emotionele mind wil voeden door mijn hang naar aandacht te voeden in mezelf ongelijkheid voedt en in mezelf Leven Gewaarzijn buitensluit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door mijn mind drang om aandacht mijn mind drang naar aandacht voedt mezelf juist méér distantieer van eenheid en gelijkheid, aldoende mezelf méér buitensluit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta en aanvaard dat ik mezelf buitensluit van Leven, niemand anders die dat voor me doet

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat iedere reactie die ik genereer in mezelf creëer

Als en wanneer ik in mezelf reactie genereer, mezelf ondersteun en dooradem

Ik realiseer me dat mijn participatie in het veroveringsspel om mind aandacht te genereren meer mind energetische reactie creëert waarin ik toegestemd heb om deze te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik mijn reacties oprecht onderzoek door middel van Zelfvergeving realisaties in mezelf onzichtbaar zichtbaar maak om voorbij aan reactie eenheid en gelijkheid in mezelf te realiseren om zorg te dragen om me te houden aan de Desteni tools om mezelf te ontdoen van energetische reacties.

Advertenties

Dag 280 How to Reduce the mind 2

Daardoor, door dat waar ik naar wijs, verwijs naar mijn interne ervaring die naar aanleiding van een gebeurtenis of persoon in mezelf reactief is.Lang genoeg heb ik me om die reden minderwaardig gevoelt. Daardoor bleef ik weg op feestjes en ging confrontaties (met mezelf) uit de weg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik een externe gebeurtenis of persoon, hetgeen afwijkt van mijn wereld, onderschikt maak aan de positie die ik ten aanzien van mijn beoordeling inneem, impliceert dat ik mijn gevoel van minderwaardigheid in mezelf creëer door de gedachten, gevoelens en emoties die mij aanzetten om te denken dat de ander meer waard is.

Ik realiseer me dat ik me vaak minderwaardig ervaar in relatie tot mensen waarvan ik denk dat zij een hogere status hebben, succesvol zijn, een baan hebben daarmee sociaal aanzien genieten. Mensen die tijdens feestjes iets te melden hebben, in mijn beleving meer zijn dan ik. Omdat zij iets bezitten dat ik mis, wel eens jaloezie en afgunst in mezelf heb ervaren.

Ik realiseer me dat ik in relatie tot mijn gedachte ‘dat ik iets mis’, schaamte voel, angst voor kritiek ervaar en situaties ontwijk om deze gevoelens te negeren. Wat de mind doet is dat deze verborgen gevoelens gewoon weer ergens ‘opploepen’.

Op deze realisaties pas ik zelf-vergeving-toe, waarop in een later stadium zelfcorrectie volgt waarmee ik zelf richting bepaal ‘wat wil ik daadwerkelijk realiseren’ hetgeen overeenkomt met wat t’ beste is voor Alle Leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik onder directie van mijn mind vermijd dat ik vanuit ware zelfexpressie Leef mezelf aanpas aan mijn mind-waardigheid zie link voor context van een Destonian.

Ik realiseer me dat mijn beoordeling volgens mijn mind-waardigheid-interpretatie-sowieso Leven Gewaarzijn overschaduwd door mijn mind-waardige eisen overvleugeld wordt waardoor ik me inferieur acht aan mijn mind eigenschappen die ik toeken aan externe beelden die ik in mezelf waarneem in relatie tot mensen of gebeurtenissen binnen mijn wereld en realiteit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me minderwaardig acht in relatie tot mensen waarvan ik veronderstel dat zij een hogere status hebben

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik succesvol zijn verbind aan een hogere status

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik een baan hebben relateer aan sociaal aanzien

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb genieten verbind aan zodra ik in het bezit ben van status/aanzien of een baan/sociaal succes

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik iets zinvols te melden moet hebben om naar een feestje te gaan

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik tijdens feestjes iets te melden moet hebben verbind aan mijn beleving dat mijn minder zijn in mezelf daarom meer kan zijn

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik primair focus op mijn intern minder zijn voeden met externe aandacht en zodra dit wegebt dat ik dan gefaald heb en me minder maak als waartoe ik in staat ben

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me afhankelijk onderschikt gedraag volgens het principe dat ik in mezelf aanvaard en toegestaan heb:’exterieur reflecteert mijn interieur’..

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb mezelf dat ik anderen buitensluit zodra mijn interieur afwijkt van het exterieur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet begrijp en zie ‘als ik iemand als afwijkend beoordeel’ de minderwaardigheid compenseer binnen mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard de aanname ‘het is voor mij van vitaal belang om bij vrijwel iedereen geliefd te zijn om vrijwel alles wat ik doe’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn veeleisendheid me overgevoelig maakt voor afwijzing waardoor ik Leven negeer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat deze veronderstelling aanleiding is voor mijn overgevoeligheid, in reactie naar aanleiding van gedrag van anderen reageer, keihard hun Leven negeer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik Leven van anderen bekritiseer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik Leven van anderen keihard van me wegduw.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte het is voor mij van vitaal belang om bij vrijwel iedereen geliefd te zijn en vrijwel alles wat ik doe impliceert dat hierin de basis ligt van opwinding van het spel om anderen voor me te winnen, een soort verleidings- en veroveringsspel is om aandacht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra de buit binnen is dat mijn belangstelling in de ander vrij snel stopt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn oprechte belangstelling voor anderen wegebt zodra hun aandacht afneemt.

Zelfvergeving realisaties blog 278

Ik realiseer me dat ik bij anderen gedrag uitlok waarmee ik onderzoek of zij loyaal zijn aan hun afspraken en beloftes die zij toezeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bij anderen gedrag uitlok waarmee ik onderzoek of zij loyaal zijn aan hun afspraken en beloftes die zij toezeggen.

Ik realiseer me dat ik verwacht dat ik ongevraagd onvoorwaardelijk steun ontvang, ook als afwijk, men onvoorwaardelijk rekening houdt met mijn gedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verwacht dat ik onvoorwaardelijk en ongevraagd steun ontvang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra ik afwijk van mijn beloftes dat anderen rekening houden en begrip tonen voor mij.

Ik realiseer me dat ik deze manier van ervaren verbind aan grensoverschrijdend gedrag dat als vanzelfsprekend getolereerd werd en door zonder uitleg van redenen erop leek dat grenzeloos gedrag gewoon was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik verwacht dat anderen bij grenzeloos van mij rekening houden met mijn grensoverschrijdend gedrag en mijn afwijkend gedrag, vanzelfsprekend onvoorwaardelijk tolereren.

Wordt vervolgd met zelfvergeving van realisaties uit vorige blogs.

Wil jezelf jezelf richting geven aan je leven? Kijk dan naar de gratis schrijfcursus. Aanrader voor mensen die verantwoordelijkheid nemen voor hun welzijn en dat van anderen: http://lite.desteniiprocess.com/

Duits: https://gleicheslebenstiftung.wordpress.com/

Nederlands: http://www.desteni.net/

Algemene-overzicht-site: http://desteni.org/.

 

 

Dag 279 step out the mind 1

Self-forgiveness, voor context previous blog.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat het aan de ene kant niet erg is als ik niets meer wil van het leven accepteer en mezelf toesta en aanvaard dat ik participeer in berusting.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb niets willen van het leven neigt naar berusting en slachtofferschap mezelf toestem dat ik Leven vermijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om in mezelf slachtofferschap te accepteren, aanvaard en toegestaan heb slachtofferschap is niet te vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om te participeren in slachtofferschap mijn verantwoordelijkheid heb geslachtofferd en me onderwerp aan de neurotische neigingen van mijn mind.

Ik realiseer me dat aanvaarding van wat onvermijdelijk is, neigt naar neurotische berusting die zich uit door passiviteit en gebrek aan initiatief bij het omgaan met alledaagse conflicten en beslissingen.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf de opvatting toegestaan en aanvaard heb aanvaarding van wat onvermijdelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb aanvaarding van wat onvermijdelijk is aanzet tot slachtofferschap.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb passiviteit en gebrek aan initiatief bij het omgaan met alledaagse conflicten en beslissingen in mezelf aanvaard en toesta dat ik het klaaggezang van anderen in mijn omgeving verantwoordelijk maak voor mijn reacties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte anderen moeten mij helpen mijn verantwoordelijkheid op hun schouders leg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit mijn participatie in berusting en slachtofferschap acteer’tja zo ben ik nu eenmaal, wat valt er dan op te lossen?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vanuit mijn participatie in berusting in relatie tot klagers, op de klager in mezelf reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de schijn-stabiliteit die ik mezelf manifesteer etaleer in reactie op mijn berusting in slachtofferschap door middel van mijn klaagdrang.

Ik realiseer dat leven vanuit de mind klaaggezang voor mij niet langer effectief is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn klaaggezang projecteer naar aanleiding van klagers die existeren binnen mijn wereld en realiteit mezelf verhindert om te Leven omdat ik mijn aandacht vestig op en participeer ik mijn eigen klaaggezang drama.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb met klaaggezang mijn mind voedt en stabiliseer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik externe klagers als zeurkous omschrijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik gevoelens, gedachten en emoties van anderen in mezelf veroordeel door er het etiket zeurkous op te plakken, verzuim om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben en mijn hoofd in het zand steek voor verandering en de zeurkous in mezelf toestem om aandacht op te eisen, waardoor ik me laat leiden door mijn klaaggezang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik veiligheid en zekerheid verbind aan klaaggezang accepteer dat alles binnen mijn wereld en realiteit hetzelfde zal blijven in mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik berust in klaaggezang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik berust in mind veiligheid en zekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik berust in zo ben ik nu eenmaal ik laat het erbij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte ik laat het erbij me realiseer dat dit neigt naar onverschilligheid en desinteresse.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik berust in klaaggezang automatisch accepteer dat alles binnen mijn wereld en realiteit onveranderd hetzelfde blijft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door te berusten in klaaggezang mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben omdat ik mijn mind stimuleer.

Als en wanneer ik in reactie op naar aanleiding van klagen van anderen mezelf toestem, mezelf stimuleer en vervolgens reageer op en vanuit mijn klaaggezang, mezelf stop en Adem.

wordt vervolgd…

Dag 278 mezelf buitensluiten van Leven

Afbeeldingsresultaat voor closed door images

Ik realiseer me dat het aan de ene kant niet erg is als ik niets meer wil van het leven, dat ik vervolgens veiligheid en zekerheid moet aanvaarden en binnen mijn wereld en realiteit zal moeten toestaan dat alles hetzelfde zal blijven. Echter, door dingen bij het zelfde te laten sluit ik mezelf buiten van verandering.

In deze blog beschrijf ik mijn ervaring met mezelf buiten sluiten. Waarom sluit ik mezelf buiten? Voor context previous blog.

Buitensluiten is een geniepige psychische mind activiteit waarbij ik iets dat afwijkt van mijn wereld en realiteit, automatisch Leven vermijd.

Iemand buiten sluiten kan al door iemands email bericht te negeren, niet reageren op een telefoontje of fysiek voor een gesloten voordeur laten staan. Iemand figuurlijk buitensluiten kan ook in mij gedachten plaats vinden door bijvoorbeeld iemand te bekritiseren die volgens mijn beeld anders gekleed is. Door iemand als afwijkend te beoordelen wijk ik wezenlijk af van eenheid, gelijkheid en Leven omdat ik participeer in mijn mind.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet begrijp en zie door iemand te beoordelen als afwijkend van mijn realiteit, primair focus en me verbind met mijn mind ongelijkheid.

Een jaar geleden wist ik mijn richting. Aan een incident heb ik de betekenis ‘crisis’ toegekend. Waarom pas ik me aan aan de realiteit van mijn verwachting? Waar sta ik voor zolang ik me aanpas aan mijn verwachting waardoor ik ongelijkheid binnen mijn mind stimuleer en daardoor Leven buitensluit?  Dat kan niet de bedoeling zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet zag dat ik me onbeschermd heb gevoeld vervolgens dacht anderen keren zich tegen mij niet begreep dat IK in mezelf angst creëer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door angst bestuurt mensen ging ik ontwijken en wegduwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb waar ik teamleden in een eerdere fase idealiseerde en wilde vertrouwen door de gevolgen die ik heb toegekend aan een crisis naar aanleiding daarvan in mezelf participeerde in wantrouwen, dacht ‘het team heeft een bondje gevormd om mij buiten te sluiten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik niet zag dat ik me gewaar werd van de gevolgen in mezelf, die zichtbaar werden naar aanleiding van mijn interpretatie van een incident, waaraan ik mijn wantrouwen in mezelf existerend heb verbonden naar aanleiding van reacties van teamleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik naar aanleiding van de reactie van teamleden hen verantwoordelijk heb gemaakt voor mijn de reacties in mezelf waarin ik participeer in wantrouwen dat al in mezelf existeerde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte de wereld is slecht, onveilig en gevaarlijk en ikzelf was kwetsbaar, machteloos en minderwaardig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik er sterk naar verlangde om door anderen bemind, geaccepteerd en geliefd te worden omdat ik me volgens mijn mind zwak, bang, onbeschermd/instabiel was.

Dit interne conflict zorgde ervoor dat ik me ging vastklampen aan andere mensen waarvan ik dacht dat zij voor mij een oplossing gingen bedenken en mij op zijn minst zouden beschermen. Daarnaast was ik erg bang om hun vertrouwen te verliezen. De verlating die ik verwachtte heb ik door mijn ontwijk gedrag zelf uitgelokt omdat ik plots van de radar verdween, onbereikbaar werd voor overleg met mijn teamgenoten en partner.

Ik realiseer me dat ik bij anderen gedrag uitlok om te onderzoeken hoe loyaal zij zijn ten aanzien van afspraken en beloftes die zij toezeggen.

Ik realiseer me dat ik bij beloftes toezeggen verwacht dat ik onvoorwaardelijk en ongevraagd steun zal krijgen zodra ik hiervan afwijk, dat anderen rekening houden met mij.

Ik realiseer me dat ik iedere vorm van steun bekritiseer in reactie op mijn mind concepten en ideeën.

Ik realiseer me dat ik anderen bekritiseer.

Ik realiseer me dat ik anderen schoffeer.

Ik realiseer me dat ik iedere vorm van feedback negeer omdat ik mijn mind wil voeden, veronderstel dat anderen mij onvoorwaardelijk zullen begeleiden en steunen om mijn pijn te verzachten.

Ik realiseer me dat ik nog steeds wil ervaren wat onvoorwaardelijke steun is. Dit klinkt verwend. lol

Onbewust verlang ik naar onvoorwaardelijke steun en zodra mensen niet meer aan mijn verwachting voldoen vallen zij van hun voetstuk.

Ik realiseer me zie en begrijp dat ik me in mijn denken en gedrag afhankelijk maak, reageer en beweeg volgens mijn mind concepten.

Ik realiseer me dat ik iedere toenaderingspoging zie als een manipulatieve manoeuvre waardoor ik vervolgens uitspraken betwijfel.

Ik realiseer me dat mijn mind denken tot heftige reacties leidt in mezelf.Ik realiseer me dat ik denk ‘na enige tijd kan het wel degelijk weer goed komen’.

De realiteit echter is weerbarstig want inmiddels zijn relaties verbroken. Zowel zakelijk als privé.

Ik realiseer me dat mijn mind in een soort permanente staat van paraatheid en alarm stond nadat ik deze richting ben ingeslagen en dat dit incident de druppel was die de emmer deed overlopen.

Ik realiseer me zodra mijn mind niet gevoed wordt dat ik een gevoel van leegte ervaar omdat al mijn bezigheden en contactmomenten met mijn partner en collega verdwenen zijn. De deining verdween. De structuur en routine van een baan, school, coaching was in feite erg goed tot aan dat moment. Door het incident en ontwikkelingen binnen de relatie speelden emoties op waardoor ik van slag ben geraakt.Ik had het gevoel dat mijn persoonlijke grenzen door dit incident overschreden, negeert en met voeten getreden werden.

In relatie tot dit incident ben ik me gaan realiseren dat ik moeite heb om mijn persoonlijke grenzen aan te geven en dat ik angstig wordt van intimiteit.

Ik realiseer me dat ik het gevaarlijk vind om anderen te vertrouwen.

Ik realiseer me dat ik mezelf heb aangeleerd hoe gevaarlijk het kan zijn om mensen te vertrouwen.

Ik realiseer me dat ik vertrouwen in een ademhaling associeer met onvoorspelbaarheid en onveiligheid.

Ik realiseer me dat ik de integriteit van mensen wantrouw.

In relatie tot het incident realiseer ik me dat ik niet de indruk had dat er voldoende geïnvesteerd werd om mijn pijn te verwerken en erkennen dat dit incident bij mij pijn veroorzaakt. Door deze affaire voel ik me buitengesloten omdat de meeste slecht nieuws gesprekken, die ik in mezelf voer, nu eenmaal gaan over buiten sluiten.

Ik realiseer me dat ik me heb aangepast aan mijn verwachting dat ik gesteund zou worden in dit proces waar coaches die onbereikbaar bleken te zijn voor mijn verhaal, steun en bescherming  van mij verwachtte dat ik zelf de oplossing zou aandragen.

Een oplossing voor het feit dat de persoon die betrokken was bij dit incident ontkend heeft, dat hij mij beschuldigd ‘ik heb deze affaire uit mijn duim gezogen’.

Tja, wat valt er dan op te lossen? Ploeps; retour mind, wordt vervolgd.

Dag 277 wie eist wat van wie?

Afbeeldingsresultaat voor alles moet op mijn manier

Context previous blog.

Om vervolgens te voorkomen dat ik moest ontdekken dat in zekere zin denk mijn manier is niet goed genoeg, wilde verbloemen dat ik minder ben dan anderen, de eenvoudigste oplossing was dat ik er automatisch en gemakshalve van uit ging dat de manier waarop anderen te werk gaan beter was/is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om gemakshalve ondergeschikt maak aan anderen verwar met me schikken naar mijn gedachte ‘ik denk dat anderen beter zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om vanuit mijn participatie in onderschikt gedrag denk dat ik anderen moet evenaren. Ik realiseer me dat ik resoneer met minder wil compenseren door van anderen te eisen dat zij mijn gevoel van minder wegnemen door hen te controleren.

Mijn manier is minder. De manier van de ander is beter. Gemakshalve maskeer ik mijn minder door anderen te controleren door van hen te eisen en hen controleer waardoor ik positief geladen energie genereer waarmee ik mijn negatief geladen minder compenseer vervolgens mezelf manipuleer.

Wie van wie eist is dus mijn mind reactie die reageert op een ogenschijnlijke externe verandering die ik zintuiglijk waarneem in mijn omgeving waar ik van schrik of me ongemakkelijk bij voel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik denk dat mijn onbewuste gedachte ontdekt zal worden dat ik ongeschikt ben en minder me ondergeschikt maak vergelijk met anderen waar ik van denk dat ik minder ben waardoor ik hen onbewust beter acht.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de controlefreak ging uithangen en medewerkers ging dwingen om te werken volgens door mij bepaalde procedures die bepaalde hoe iedere stap van het werk uitgevoerd moest worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mensen volgens mijn uitgewerkte procedure liet/laat werken, mijn controle is om mijn ongeschiktheid te verbergen, waardoor ik negatief geladen energie in mezelf genereer uit en compenseer met controle eisen.

Als en wanneer ik te werk ga volgens een vooraf bedachte procedure, mezelf stop en adem.

Ik realiseer me dat mijn participatie in angst gebaseerd is op mijn gedachte dat ik denk dat anderen beter zijn in hetgeen zij leveren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik resoneer met angst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn angst baseer op ervaringen in het verleden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn gedachten en reacties baseer op een herinnering dat ik denk dat anderen beter zijn in hetgeen zij leveren.

Ik realiseer me dat mijn participatie in veeleisendheid mezelf verhindert om mijn minderwaardigheid te onthullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn participatie in veeleisendheid rechtvaardigt om mijn minderwaardigheid niet te onthullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om de vindingrijkheid en creativiteit van medewerkers te onderwerpen aan mijn eisen, toegestemd heb om mijn minderwaardigheid te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik uit angst voor mijn eigen positie, door middel van procedures de creativiteit en vindingrijk van medewerkers en mezelf ondermijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door mijn participatie in ongeschiktheid ging eisen zodra anderen afwijken van mijn realiteit lichte irritatie ontwikkel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in relatie tot de manier van werken van identificatie-figuren en situaties in mezelf lichte irritatie, angst, schaamte, onzekerheid, gevoelens van minderwaardigheid in mezelf twijfel toegestaan en aanvaard heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ‘als mijn medewerkers beter werk afleveren’ dan straalt dat af op mijn onzekerheid en dat gaat ten koste van mijn status.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn kwetsbaarheid ondergeschikt heb gemaakt aan eisen waardoor ik mijn gevoel van kwetsbaarheid onderdruk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn gevoel van kwetsbaarheid onderdruk vervolgens lichte irritatie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door lichte irritatie in mezelf fysieke klachten ontwikkel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als gevolg van slechte ervaringen in het verleden die ik als zodanig negatief geïnterpreteerd heb in woorden ik kan anderen niet vertrouwen, dat ze goed werk zullen leveren.

Want het is me al eens overkomen dat mijn werkwijze, mijn manier van werken verkeerd ging, waardoor ik in relatie tot mijn ervaring met samenwerken feedback als kritiek ervaar waardoor ik vervolgens lichte irritatie en fysieke klachten in mezelf ervaar en vervolgens vanuit deze mind reactie het werk van anderen automatisch bekritiseer.

Dit alles gebeurt in minder dan een fractie van een seconden. Ik realiseer me dat ik mijn irritatie compenseer met wegvluchten uit een situatie, anderen bekritiseren, beschuldigen en mijn aandeel ervaren als kritiek. Ik realiseer me dat ik me in relatie tot opvoedingseisen heb aangepast aan kritiek door de gevolgen ervan in te slikken waardoor deze negativiteit in mijn fysiek opgeslagen ligt waardoor ik pijnklachten ontwikkel.

Ik realiseer me dat ik door mijn manier van interpreteren ging denken, dus moet ik ze/degenen waarvan ik denk dat ze mij afzeiken en negatief evalueren, me uitlachen en daarom alleen maar kritiek leveren op mijn bijdrage, goed controleren.”

Ik realiseer me dat controle een goede manier kan zijn om levensgevaarlijke of ongewenste situaties te voorkomen. Ik realiseer me dat ongewenst een vooronderstelling is waardoor ik extra alert ben op de bedoelingen en oprechtheid van anderen, hetgeen ik als zodanig in mezelf aanvaard heb en toegestaan.

Ik realiseer me dat wantrouwen een hardnekkig patroon in mezelf is waardoor ik onzeker en angstig ben in relatie tot mensen waarmee ik een vertrouwensband wil aangaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te participeren in wantrouwen een hardnekkig patroon in mezelf cultiveer waardoor ik onzeker en angstig ben mezelf verhinder in relatie tot mensen waarmee ik een vertrouwensband wil aangaan, niet aanga/betwijfel.

Ik realiseer me zolang ik mijn Zelfoprecht afwijs, door wantrouwen anderen wegduw om mijn gevoelens van onzekerheid, minderwaardigheid en angst binnen mijn Zelfoprecht te maskeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn Zelfoprecht afwijs wantrouw, anderen wegduw om mijn gevoelens van onzekerheid, minderwaardigheid en angst binnen mijn Zelfoprecht te maskeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb vast te houden aan mijn bepaalde manier van werken uit angst voor verandering.

Ik stel mezelf ten doel anderen dat ik mezelf niet langer zal dwingen om volgens mijn mind te werken.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn afspraken naleef waardoor ik blijk geef dat ik mijn Zelfoprecht wil herstellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door mijn manier van werken mijn Zelfoprecht kort.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb door mijn houding, gedrag en strikte procedures mezelf verhindert heb de vindingrijkheid van mezelf en anderen in Hier te zien en ervaren.

Ik realiseer me dat het aan de ene kant niet erg is als ik niets meer wil van het leven, dat ik vervolgens veiligheid en zekerheid moet aanvaarden en binnen mijn wereld en realiteit zal moeten toestaan dat alles hetzelfde zal blijven.

Door dingen bij het zelfde te laten sluit ik mezelf buiten van verandering. In mijn volgende blog beschrijf ik mijn ervaring met mezelf buiten sluiten.

wordt vervolgd…

Dag 276 moet alles op mijn manier?

Afbeeldingsresultaat voor alles moet op mijn manier

Moet alles op mijn manier? De manier waarop ik situaties wil bepalen waardoor ik de neiging heb dat ik geloof dat mijn manier dé manier is!

Ik realiseer me hoe vaker ik dacht te weten hoe het werk gedaan moest worden, dat ik mijn aannames automatisch aan mijn medewerkers liet weten de manier waarop en hoe zij volgens mijn inzicht te werk moesten gaan. Ik realiseer me door op de automatische piloot mijn manier te communiceren me realiseer dat ik eigenlijk denk dat mijn manier de beste is!?

Het gevolg van mijn gedachtengang is dat als ik het op mijn eigen manier doe het resultaat niet afwacht maar dat ik impulsief en direct ingrijp. Ik realiseer me dat ik in zekere zin mijn eigen manier van doen zo belangrijk vindt dat ik de manier waarop iemand anders werkt afkeur en wil vervangen door mijn eigen manier van werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in zekere zin mezelf en mijn eigen manier van doen in tegenstelling tot iemand anders zo belangrijk vindt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de manier waarop iemand anders werkt afkeur en in zekere zin wil vervangen door mijn eigen manier van werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn eigen manier van werken zo belangrijk vond dat ik iedere andere manier afkeur en in zekere zin probeer te bewijzen dat die andere manier niet goed is.

In zekere zin betekent voor mezelf dat ik de begrippen die ik aan mijn waarneming toeken/interpreteer vergelijk als de beste manier ten opzichte van hetgeen waarmee ik vergelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik als kind vaak dacht dat mijn manier niet goed was en vaak zonder uitleg van redenen dacht dat de manier van de ander beter was en die van mezelf minder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik probeer te bewijzen dat ik mijn eigen manier van werken zo belangrijk vond dat ik in mijn reactie en feedback onbewust iedere andere manier afkeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik vervolgens probeerde de ander te dwingen niet op zijn eigen manier te werken maar op mijn manier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik feedback op mijn bijdrage heb ervaren als afwijzing van mijn manier van werken als kritiek heb ervaren van degene die mij vertelt hoe ik moet werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik als kind dacht dat mijn omgeving voortdurend zocht naar manieren die het meeste rendement opleverde dat ik dacht dat er voor mijn beleving en ervaring geen oor en oog was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik dacht dat mijn omgeving primair gefocust was op rendement en resultaat voorbij aan mijn beleving waardoor ik het zakelijke aspect van mijn klantvriendelijke opvoeding ervaren heb als kil en oppervlakkig gedoe/gezeur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik oppervlakkig werd in mijn benadering van medewerkers en primair oog en oor had voor resultaat en rendement.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik het menselijke aspect en oog voor de menselijke verhouding verloochend heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik dacht het menselijke aspect te corrigeren/stabiliseren met rendement en zakelijk resultaat waardoor ik dollartekens in mijn ogen kreeg en het menselijke uit het oog verloor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik correctie en stabilisatie manieren heb vastgelegd in procedures, werkwijzen, machines, werkprocessen waarmee ik wilde dat de werknemers zich gingen aanpassen aan deze procedures, cq aan mijn mechanische mind structuren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik medewerkers op deze/mijn manier kon dwingen om volgens de door mij bepaalde procedures te werken waardoor ik hun vindingrijkheid en toewijding aan hun creativiteit heb onderschat en mijn manier heb overschat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik er een handje van had om mijn eigen manier van werken vast te willen leggen en medewerkers te vertellen dat ze moesten werken volgens de door mij vastgelegde/bepaalde manier van werken.

Ik realiseer me dat mijn behoefte om anderen te laten werken op mijn specifieke manier ingegeven werd door de behoefte om een bepaalde kwaliteit te realiseren, werken volgens (voor context zie link) strenge HACCP eisen, veiligheidsprocedures, kosten-baten analyses en hoog rendement normen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn manier heb aanvaard uit angst om kritiek te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik gezag uitoefen uit onzekerheid, mijn werkwijze niet met overleg en dialoog wil onderbouwen, wil ontwijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik medewerkers wilde controleren met werkprocessen en opgelegde werkinstructies om mijn onzekerheid over de uitkomst van het communicatieproces te verhullen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb omdat ik huis uit feedback als kritiek heb opgevat onzeker werd over mijn bijdrage en dacht ‘kan ik er wel op vertrouwen dat medewerkers hetzelfde product leveren, als zij niet op dezelfde manier werken zoals ik voor hen bepaal?’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik er geen vertrouwen in had dat een andere procedure hetzelfde resultaat kon leveren.

Als en wanneer ik kritiek heb op een in mijn beleving afwijkende handeling of gedrag van mensen uit mijn omgeving, mezelf stop en Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door afwijkend gedrag van mensen of veranderingen in mijn omgeving lichte irritatie ervaar.

Als en wanneer ik getriggert door afwijkend gedrag van mensen of veranderingen in mijn omgeving lichte irritatie ervaar, mezelf stop en Adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik lichte irritatie onderdruk ervaar in mijn borst en longen waardoor ik al geruime tijd last heb van een vervelende hoest.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb om mensen te laten werken op mijn manier onzekerheid over mezelf een minderwaardigheidscomplex kan noemen en mezelf niet goed vinden zoals ik ben.

Ik realiseer me dat ik onbewuste en bewuste vragen heb/had “is mijn manier van werken wel de juiste manier” en “zullen anderen mijn manier van werken wel goed vinden.”

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door onzekerheid gekweld anderen wilde controleren met procedures bij afwijkend gedrag lichte irritatie in mezelf heb aanvaard en toegestaan omdat ik denk dat mijn manier van werken niet goed genoeg was waardoor ik ging twijfelen aan mijn manier van werken, met name in relatie tot situaties en mensen waar de focus strikt ligt op de inhoud en procedures waarbij het betrekkingsniveau van de communicatie onbelicht blijft.

Ik begin me steeds vaker te realiseren dat mijn ervaring met zelf-vergeving in het bijzonder best interessant is, want in het toepassen van zelf-vergeving, bijvoorbeeld de woorden “Ik vergeef mijzelf dat ik mijzelf heb toegestaan en aanvaard om angst te ervaren”, ervaar ik in die woorden – als/omdat ze effectief en met zekerheid gesproken zijn, een onmiddellijke vrijlating ervaren.

wordt vervolgd…

Dag 275 mijn participatie in geluidsoverlast

Welk geloof hanteer ik op het moment dat ik reageer op extern geluid waardoor ik mijn focus verlies?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik mijn concentratie op een taak verlies omdat ik mezelf toesta dat ik naar aanleiding van geluid zelf besluit dat ik participeer in mijn reactie op dit geluid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn geloof bepaalt op welke manier ik reageer op een externe situatie en hoe ik die situatie interpreteer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn geloof (waarden, overtuigingen, ideologie, religie, gedachten, emoties en gevoelens) hetgeen ik hanteer als innerlijke maatstaf om mijn omgeving te vergelijken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra mijn omgeving afwijkt van mijn interne realiteit, me realiseer dat dit mijn individueel proces is met een ongewenste uitkomst, waarvan ik bewust ben door mijn reactie op geluidsoverlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb zodra mijn innerlijke werkelijkheid/realiteit afwijkt van mijn externe realiteit ‘ik degene ben die bepaalt’ dat ik in mezelf weerstand en frictie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mijn reactie/commentaar, mijn lichte irritatie en ergernis uitspreek in de richting van de externe bron/veroorzaker van geluidsoverlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn omgeving wil beïnvloeden/naar mijn hand wil zetten, verwar met het feit dat ik de controle over mijn interne dialoog, realiteit en wereldbeeld verlies, zoals ik dit binnen mijn wereld en realiteit als in mezelf heb aanvaard en toegestaan, mijn verantwoordelijkheid is die ik niet op externe anderen mag plakken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mezelf onmacht ervaar omdat ik denk dat ik geen controle heb, dat ik geen invloed kan uitoefen op de producent van extern geluid, me realiseer dat ikzelf verantwoordelijk ben voor mijn interne afwijkende reactie op extern geluid hetgeen ik in mezelf door mijn verwachting en reactie op geluid produceer naar aanleiding van geluid uit mijn omgeving, in mezelf mijn reactie op geluid zichtbaar maakt.

Ik realiseer me dat ik licht geïrriteerd raak door een geluid uit mijn omgeving waardoor ik mijn focus op een bezigheid verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik licht geïrriteerd raak door een geluid uit mijn omgeving waardoor ik mijn focus op een bezigheid verlies, een vorm van excuus is waarmee ik mijn verantwoordelijkheid ontloop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik geloof gehecht heb aan mijn illusie die bestaat uit de gedachte ‘als degene die het geluid produceert, dit geluid niet produceert dan verdwijnt mijn reactie op extern geluid’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de persoon die ik verantwoordelijk maak voor mijn reactie op geluid, mijn reactie op extern geluid is, zichtbaar wordt als lichte irritatie waaruit ergernis en onderdrukte woede kan ontstaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat mijn reactie op geluid zich in mezelf manifesteert naar aanleiding van mijn interpretatie van eerdere ervaring met geluidsoverlast waaraan ik verwachtingen, behoeften, gevoelens, emoties en woorden heb verbonden in reactie op geluidsoverlast me realiseer dat ik minder geluidoverlast had gewenst of uitleg van beweegredenen die aanleiding waren van deze overlast.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik van anderen verwacht dat zij verantwoordelijkheid afleggen over het waarom/beweegredenen van hun geluidsoverlast-productie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik in mezelf mijn reactie op geluidsoverlast heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb omdat ik als kind gecorrigeerd werd als ik teveel geluid produceerde door middel van smakken, tijdens een gesprek tussen volwassenen ongevraagd en onbevangen tussen beiden komen en hen tijdens het gesprek storen ervan uit ga dat ik mensen die teveel geluid produceren mag corrigeren om geluidsoverlast, waarvan ik me bewust ben, te minderen.

Als en wanneer ik naar aanleiding van extern geluid in mezelf lichte irritatie ervaar extern wil corrigeren, mezelf stop en adem.

Ik stel mezelf ten doel in reactie op geluidsoverlast te focussen op mijn taken lichte irritatie zal doorademen en vervolgens zelfvergeving uitschrijven naar aanleiding van het startpunt van mijn lichte irritatie.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf toestem dat ik mijn concentratie op één taak behoud.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan om er zeker van te zijn dat ik in reactie op geluidsoverlast mijn participatie in geluidsoverlast verplaats naar focus op doorademen en zelfvergeving uitschrijven.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf verantwoordelijk maak voor participeren in geluidsoverlast verplaats naar focus op mijn taak mezelf effectief ondersteun om mijn taken geconcentreerd, zonder afleiding volgens afspraak te volbrengen.

Dag 274 onwetendheid en excuus creëren ongelijkheid

Tijdens een autorit samen met mijn moeder, zij zit achter het stuur, maak ik een opmerking over haar rijstijl waarop zij fronst en licht geïrriteerd reageert waardoor ik in mezelf lichte irritatie voel/ervaar waardoor ik haar reactie ervaar als een correctie.

Naar aanleiding van haar reactie realiseer ik me dat ik vanuit lichte irritatie aanspreek op haar rijstijl. Zij reageert op mijn lichte irritatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik de rijstijl van mijn moeder observeer, interpreteer, lichte irritatie ervaar en haar vervolgens vanuit reactie corrigeer/aanspreek op haar rijgedrag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik vanuit lichte irritatie mijn moeders rijstijl corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik haar rijstijl vanuit mijn irritatie corrigeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik verwacht dat zij haar rijstijl moet aanpassen volgens de irritatie die ik in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik de irritatie in mezelf toesta en daarom irritatie ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik ongevraagd ongeremd irritatie instrueer die ik in mezelf ervaar.

Ik realiseer me tijdens een autorit in het bijzijn van mijn vader dat hij vanachter het stuur van zijn ‘Mack-truck’ andere weggebruikers vloekend ‘ziedend van woede instrueerde’ dat zij meer snelheid moesten maken.

Ik realiseer me dat mijn vader zichzelf toestemde dat bumper-kleven toegestaan was want mede weggebruikers instrueerde om meer snelheid te maken waardoor zijn bumper-kleef gedrag overbodig werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik naar aanleiding van het voorbeeld gedrag van mijn vader mezelf toesta dat ik mijn moeder instrueer om haar rijstijl aan te passen aan mijn irritatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn houding impliceert iets te willen van anderen waar ik recht op heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik ongevraagd mijn wil opdring aan mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik participeer in lichte irritatie mijn moeder aanspreek zij vervolgens reageert vanuit irritatie, lichte irritatie toeneemt naar ergernis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik participatie in lichte irritatie rechtvaardig omdat ik mijn moeders rijstijl corrigeer waarin ik toegestemd heb dat ik lichte irritatie in mezelf blijf onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben.

Ik stel mezelf ten doel dat ik de negatieve en positieve energetische lading die actief wordt door mijn interpretatie van de rijstijl van mijn moeder onbewust vergelijk met naar aanleiding van mijn ervaring/herinnering in relatie tot de reactie van mijn vader, die later toen ik mijn rijbewijs had mijn rijstijl negatief evalueerde en mij vervolgens ongevraagd corrigeerde tijdens een busrit waardoor ik me minderwaardig voelde omdat mijn positieve verwachting dat ik van hem een compliment zou krijgen daarvoor in de plaats een opmerking maakte waarin hij mij negatief corrigeerde want ik had tijdens een rit van 30 km door een hoofdzakelijk bebouwde kom traject met bochten en drempels één stoeprandje geraakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik aan mijn moeder mijn negatief geladen energetische lading die in mezelf resoneert naar aanleiding van de bumper-kleef rit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn interpretatie/ervaring/herinnering inclusief lading die ontstaat door frictie naar aanleiding van de wisselwerking die ontstaat door mijn positieve en negatieve verwachting mijn eigen reactie is die ik geaccepteerd heb in mijn wereld en realiteit aan haar communiceer naar aanleiding van haar rijstijl.

Ik realiseer me dat ik een stress vrije autorit verwacht en in plaats daarvan lichte irritatie ervaar omdat mijn moeder meer snelheid moet maken omdat zij treuzelt. lol

Ik realiseer me dat ik tijdens mijn correctie mijn reactie nog niet als het werkelijke probleem zie mijn reactie in mezelf zichtbaar wordt naar aanleiding van de reactie van mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik lichte irritatie ervaar in plaats van rustig gezamenlijk zonder irritatie een autorit maken.

Ik realiseer me soms nog te weinig dat ik los van ieder oordeel of verwachting mijn interne herbeleving in reactie op een externe gebeurtenis of persoon voor mezelf effectieve informatie bevat, eerst onder ogen moet komen alvorens te reageren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik tijdens autoritten gefocust ben op treuzelaars, slingeraars, bumperklevers en automobilisten die volgens mijn beleving fouten maken, niet rechtvaardigt dat ik reageer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf aan een autorit met mijn moeder voorspelbaar verzet in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf aan een autorit met mijn moeder voorspelbaar verzet in mezelf ervaar mezelf al toesta dat ik in reactie deelneem aan een autorit samen met mijn moeder die de auto bestuurt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vooraf aan een autorit met mijn moeder voorspelbaar verzet in mezelf ervaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta dat ik in reactie schiet nadat ikzelf de keuze maak dat ik deelneem aan een autorit samen met mijn moeder.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik degene die de auto bestuurt ongevraagd corrigeer omdat die persoon bij mij stress zichtbaar maakt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik tijdens een autorit met mijn vader ongevraagd getuige was van zijn rechtvaardiging dat hij andere weggebruikers instrueerde dat zij hun rijstijl moesten aanpassen aan zijn eis.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik tijdens die autorit liever een gezellig gesprek had willen voeren met mijn vader in plaats te luisteren naar zijn ergernis en boosheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik me tijdens die rit afhankelijk heb gemaakt van zijn rijstijl en reacties op medeweggebruikers.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik van anderen verwacht dat zij zelf hun gedrag corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp omdat ik ongevraagd getuige was van de correcties van mijn vader, me realiseer dat ik primair gefocust ben op afwijkend rijgedrag van anderen, mezelf toesta en permitteer dat mijn interpretatie van het rijgedrag van anderen mij het recht verleent dat ik dit rijgedrag ervaar als afwijkend rijgedrag waarop ik vervolgens reageer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp dat ik mijn interne werkelijkheid rechtvaardig, als in mezelf aanvaard en toegestaan in reactie op mijn vader en moeder, nooit gerechtvaardigd is omdat ik anderen niet mag corrigeren volgens mijn beeld/eis hetgeen ik hanteer als norm tijdens mijn ongevraagde correctie die ik doe volgens mijn beeld van de werkelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf toesta, zie en begrijp zodra ik op iets of iemand reageer en dit ongevraagd, zonder toestemming of overleg doe indirect zonder hun toestemming en zonder overleg mijn eis zie als rechtvaardiging voor hetgeen het beste is voor die persoon of situatie.

Als en wanneer ik me realiseer dat ik kritiek heb op en reageer volgens mijn rechtvaardiging van wat het beste is voor die persoon of situatie en wil reageren zonder hun toestemming/overleg volgens mijn innerlijke beleving ongevraagd, dus indirect zonder toestemming anderen volgens mijn mind verwachting corrigeer, mezelf stop en adem.

Dag 273 externe anderen zijn het schuld

 

Naar aanleiding van mijn vorige blog realiseer ik me dat ik naar aanleiding van mijn interne focus anderen de schuld geef en onbewust verantwoordelijk maak voor de problemen die in mijn wereld en realiteit ontstaan nadat anderen afwijken van mijn interne eisen, verlangens en verwachtingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik nog steeds accepteer dat mijn mind-reactie mij bestuurt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat van alle verschijnselen die ik kan waarnemen de omvang en de invloed van mijn externe omgeving om me heen slechts weerspiegeld wordt door mijn innerlijke interpretatie die ik ervan maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik vanuit mijn innerlijke interpretatie onvoldoende zie en begrijp dat ik de schuld die ik aan anderen verbind als zodanig in mezelf als mind geladen reacties naar aanleiding van externe anderen of gebeurtenissen, ontstaat/leeft/bestaat/existeert.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken dat zij/men geen oog heeft voor of te weinig rekening houdt met mijn behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te hebben dat ik me vergis in mijn vooronderstelling dat ik anderen of de situatie verantwoordelijk maak voor de afwijking die ik ervaar ten aanzien van mijn interne verwachting die verschilt van de externe realiteit.

Ik realiseer me dat naast mijn interne verwachting de externe situatie of persoon van inzicht kan verschillen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben omdat ik me realiseer dat naast mijn interne verwachting de externe situatie of persoon van inzicht kan verschillen daardoor onbewust vanuit mijn vooronderstelling heb geleefd dat anderen onvoldoende rekening houden met mijn behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken dat het anderen koud laat hoe ik me voel.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn behoeften wil najagen, claimen van anderen opeis en denk dat ze dan wel rekening houden met mijn onvervulde behoeftes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik mijn gemis aan affectie verwar met onvoorwaardelijke liefde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik denk dat intimiteit gebaseerd is op voorwaarden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat onvoorwaardelijk steun en affectie gebaseerd is op voorwaarden ‘doe jij iets voor mij doe ik iets voor jou.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als ik aardig ben zijn anderen ook aardig.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken als ik maar vriendelijk ben worden anderen vanzelf vriendelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken als ik de goede vrede wil herstellen/bewaren de goede vrede in anderen zal ontstaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn woorden en behoeften inslik om de goede vrede te bewaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik denk dat mijn behoeften anderen koud laat.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik denk dat mijn behoeften anderen koud laat en als ik mijn behoeften bespreek anderen mijn behoeften ook/toch negeren omdat het hen koud laat wat mijn behoeften zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn behoeften najaag ten kostten van anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn behoeften najaag ten kostten van anderen en uit contact van de radar verdwijn zodra mijn eisen genegeerd worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard te denken dat ik meer mag nemen dan geven verwar met de polariteit dat ik neem om mijn onvervulde behoeften te compenseren, aandacht geven aan mijn onvervulde wens en hang naar aandacht, affectie en duidelijke voorspelbare grenzen en gezond voorbeeld gedrag/voorbeelden van mijn identificatie figuren (ouders, leraar’docent, en andere gezagdragers) die borg moesten staan voor mijn veiligheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb aan aanvaard dat ik meer oog had voor het vervullen van mijn onvervulde behoeften de behoeften van anderen niet altijd kon respecteren, met name in intieme relaties, omdat ik alleen oog had voor de vervulling van mijn onvervulde behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn gemis en drang/verlangen naar onvoorwaardelijke affectieve steun zie als de vervulling van mijn emotionele en affectieve behoefte, intimiteit ervaar en verbind aan onveiligheid, onvoorspelbaarheid en onbetrouwbaarheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik intimiteit ervaar, verbind aan en verwar met onveiligheid, onvoorspelbaarheid en onbetrouwbaarheid waardoor ik er rekening mee houdt dat intieme relaties eindig zijn en gedoemd te mislukken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik succes hebben zelf verstoor omdat ik denk dat wat ik aanpak en in gang zet gedoemd is te mislukken.

Ik realiseer me dat ik vroeger trots was op een oom waarvan ik dacht dat hij succesvol was omdat hij altijd weer thuis kwam met zijn truck na een lange reis waar mijn vader thuis kwam met stukken aan zijn truck. Ik ging materieel succes verwarren met mijn vraag naar en behoeften aan affectieve veiligheid en steun om te lukken, in plaats van mislukken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik primair focus op mislukken.

Als en wanneer ik mezelf verdoem tot mislukken omdat ik reageer op externe factoren mezelf stop en adem.

Ik realiseer me nadat lichte irritatie in mezelf ontstaat me bewust wordt van mijn reactie op en naar aanleiding van een externe situatie, gebeurtenis of persoon.

Ik realiseer me dat dit irritatie signaal mijn inzicht/ingang vormt naar de eliminatie van de positief/negatief geladen lading die ik heb verbonden aan mijn eisen en verwachtingen waaruit mijn interne problemen ontstaan in relatie tot externe intieme en werk gerelateerde relaties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan heb en aanvaard dat ik mijn innerlijke ervaring vertaal naar mijn verwachting naar hetgeen ik van externe anderen, situaties of gebeurtenissen verwacht/eis als vervulling van mijn onvervulde gezonde behoeften.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me primair focus op ongezonde inzichten in problemen en mislukken denk in plaats van te denken in oplossingen, eenheid en gelijkheid denken in oplossingen en gezonde mogelijkheden hetgeen het beste is voor allen en Alle Leven.

Ik realiseer me dat ik onbewust primair focus op ongezonde mogelijkheden, problemen en mislukken mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben binnen mijn wereld en realiteit.

Ik realiseer me dat ik onbewust primair focus op ongezonde mogelijkheden, problemen en mislukken mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben binnen mijn wereld en realiteit.

Dag 272 Met mijn interne gedachten een externe situatie willen beïnvloeden.

Afbeeldingsresultaat voor interne gedachten de externe werkelijkheid veranderen

Naar aanleiding van feedback van mijn buddy herzie/schrijf ik een zelfvergeving.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik geen controle heb over de externe situatie waardoor ik in mezelf onmacht ervaar en me vervolgens realiseer ‘ik vind mijn reactie niet prettig’ waarop ik vervolgens de tafel vast pak, want ik erger me en heb besloten dat ik niet wil weglopen en wil blijven.

Feedback

Ik zou deze bovenstaande zelf-vergeving herbekijken, want je hebt nooit controle over je externe situatie, kan ook niet – dus ik zou hier geen zelf-vergeving over toepassen. Kijk misschien eerder naar het geloof dat je in dat moment geen controle had over jezelf?

Welk geloof hanteer ik op het moment dat ik reageer op extern geluid waardoor ik mijn focus verlies?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik door mijn geloof om de externe situatie te beïnvloeden verwar met het feit dat ik de controle over/in mezelf verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mezelf onmacht ervaar omdat ik denk dat ik geen controle heb op de reacties van geluid uit mijn omgeving, mijn reactie op geluid is dat ik in mezelf produceer naar aanleiding van geluid uit mijn omgeving.

Ik realiseer me dat ik licht geïrriteerd raak door een geluid uit mijn omgeving waardoor ik mijn focus op een bezigheid verlies.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn reactie op extern geluid buiten mezelf wil corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als degene die het geluid produceert dit geluid niet maakt dat mijn reactie op geluid verdwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik van mening ben dat mijn reactie op geluid veroorzaakt wordt door een externe factor.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de persoon die ik verantwoordelijk maak voor mijn reactie op geluid, geluid is dat ik naar aanleiding van extern geluid bewust maak in mezelf mijn verantwoordelijkheid is als mijn reactie op geluid dat ik in mezelf aanvaard heb en toegestaan zichtbaar wordt door de bijdrage van de persoon waarop ik reageer door mijn reactie op het geluid dat in mezelf getriggert wordt naar aanleiding van een extern geluid.

Ik realiseer me dat mijn reactie op geluid zich in mezelf manifesteert naar aanleiding van een eerdere interpretatie van een situatie in reactie op geluid van een persoon of situatie in me meedraag als mijn ervaring met geluidsoverlast waaraan ik herinneringen, verwachtingen, behoeften, gevoelens, emoties en woorden heb verbonden in reactie op dat op geluidsoverlast waarin ik me minder geluid had gewenst of uitleg over de beweegredenen van en aanleiding van de geluidsoverlast productie.

Ik realiseer me dat ik mezelf verantwoordelijk heb gemaakt voor de oorzaak/aanleiding van geluidsoverlast nadat ik abrupt gewekt werd in mijn slaap waarop geluidsoverlast ontstond waarop vervolgens nooit meer gesproken is over de aanleiding van onverwacht en overmatig geluid. Ik heb hieraan mijn eigen invulling verbonden waardoor ik in reactie op overmatig geluid mijn focus verlies en afgeleid raak van mijn taak.

Ik realiseer me dat ik de persoon die mijn reactie naar aanleiding van haar geluid dankbaar moet zijn omdat ik me door haar bewust wordt van mijn interne reactie die geactiveerd wordt.

Als en wanneer ik naar aanleiding van extern geluid intern naar aanleiding van mijn interpretatie op extern geluid intern in reactie schiet omdat mijn herinnering en ervaring met geluid wordt geactiveerd de ander die aanleiding is voor mijn bewustzijn/reactie mijn mind geluid zichtbaar maakt niet in reactie schiet omdat ik denk dat die andere verantwoordelijk is voor mijn reactie, mezelf stop en adem.

Ik realiseer me dat mijn participatie in geluidsoverlast mezelf verhindert om me te focus op de taken die ik in dat moment onderneem waarin ik toestem dat ik mijn concentratie op één taak verlies waarin ik toegestemd heb dat ik concentratieverlies onderhoud en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben.

Ik ga met mezelf de verbintenis aan om er zeker van te zijn dat ik mijn interne reactie op geluidsoverlast me realiseer dat ik mijn participatie in geluidsoverlast door-adem zodat ik in staat ben om me te houden aan mijn afspraak dat ik in reactie op extern geluid mezelf verantwoordelijk maak voor mijn reactie en niet wil weg lopen uit de situatie en daarvoor de tafel vast pak omdat ik in reactie schiet op extern geluid mezelf effectief ondersteun om mijn taken geconcentreerd zonder afleiding te volbrengen.