Dag 261insecure

Afbeeldingsresultaat voor insecure

In deze blog vervolg ik mijn onderzoek ‘besluiteloosheid’. Voor context zie link ‘Is het werkelijk zo dat mensen ‘plots’ zich anders gedragen?’ 

Zelfcorrigerende/Zelfverbindende uitspraken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik ‘besluiteloosheid’ verbind aan de gedachte ‘ik denk dat mensen uit mijn omgeving zich anders gingen gedragen’. Als en wanneer ik mezelf toesta dat ik anderen verantwoordelijk maak dat zij mijn gedachten triggeren waarop ik mijn keuzes baseer, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf ineffectief ondersteun omdat ik participeer in mijn Afhankelijkheid Karakter waarin ik anderen verantwoordelijk maak dat zij bepalen dat mijn gedrag afhankelijk is van hen. Ik realiseer me waar ik toegestemd heb dat ik afspraken en contract overeenkomst zal onderhouden en doen in mijn wereld en realiteit maar deze verzuim na te leven mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik ga met mezelf de verbintenis aan dat ik de overeenkomst met mezelf ‘ik ben betrouwbaar omdat ik mijn afspraken nakom’ met mezelf en mijn omgeving daadwerkelijk te doen, en als ik daartoe weerstand ervaar, dooradem en vervolgens hierop Zelfvergeving toepas en me realiseer ‘waar verlang ik naar/wat wil vermijden?’.

Ik realiseer me de gedachte dat ik anderen voor mij laat bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik bepaal dat anderen voor mij bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat anderen mijn richting bepalen waar ik me aan conformeer/aanpas.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me conformeer aan mijn bepaling dat anderen bepalen wat betrouwbaarheid betekent.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik in mijn gedrag het product manifesteer van een externe in mezelf aanvaarde werkelijkheid waaraan ik me conformeer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me conformeer aan externe afhankelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken ik pas me aan, aan het productiesysteem van programmeurs, die voor mij richting bepalen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte zelf richting bepalen ga ik uit de weg omdat ik me inschikkelijk aanpas aan anderen om confrontaties die ik verwacht te voorkomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat anderen voor mij bepalen waarmee ik door mijn conformatie bepaal dat anderen voor mij bepalen hetgeen ik toestem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik participeer vanuit de ‘mindstate’ ‘anderen bepalen waaraan ik me conformeer’.

Ik realiseer me mijn participatie in het Aanpas Karakter veroorzaakt frictie in mezelf omdat dit gedrag ontoereikend en ineffectief blijkt te zijn want er ontstaat wrijving in mezelf die positief en negatief geladen energie produceert.

Bijvoorbeeld ik verwacht/bepaal dat ik rust verlang want ik reageer op onrust/geluid. Duurt het te lang dan verdwijn of ik ontwijk/vermijd de situatie op personen die verantwoordelijk zijn voor de geluid-overlast-productie, waarop ik bepaal, doei. lol

Net als rust ervaar ik ook het gemis aan adequate aandacht in de vorm van voldoende individuele ondersteuning. Mijn gemis aan oog hebben voor mijn frustraties en ontreddering, gebrek aan stabiliteit en affectieve warmte (knuffels, complimenten, duwtje in de rug) en het wel bekende kopje thee na school. Ik heb voor mezelf bepaald dat ik het moeilijk vind om troost en steun te zoeken om/en mijn wereld te exploreren. Wat ik mis is mijn bepaling dat ik een gezond evenwicht tussen hechten en exploreren mis en dus verlang/verwacht.

Een state of mind waarbinnen ik me veilig en vertrouwd voel zodat ik in staat ben om mijn wereld te verkennen. Maar zodra mamma weg is, dan ben ik bang dat ze wegblijft waardoor ik snel naar haar op zoek wil gaan waardoor ik voortdurend tussen beiden manoeuvreer. Ik bepaal deze moves waardoor onrust en frictie als in mezelf toegestaan en aanvaard, door mezelf bepaald ontstaat. Begrijpelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat mijn beeld van de kindertijd gebaseerd en bepaald is door mijn van verlangen gekleurde beeld dat mijn ouders in de regel onbereikbaar, onberekenbaar en onsamenhangend waren in hun bejegening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb te denken dat ik door hun gedesorganiseerde, onveilige opvoedingsstijl lange tijd zelf gedesorganiseerd en gedesoriënteerd was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn interpretatie van hun gedrag gebruikt heb als reden/regel dat ik van de hak op de tak sprong, jumpend van de ene naar de andere uitdaging, beroep, bezigheid, hobby of partner en na gebruik/exploratie weer heb gedumpt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik me anders/afwijkend van gemaakte afspraken ging gedragen naar aanleiding van een incident. Als en wanneer ik denk ‘ik los het lekker zelf wel op – ‘op mijn manier’ waardoor ik me op mijn eigen ontoereikende wijze gedraag omdat ik verzuim dat ik hulp inschakel van mensen waaraan ik de toezegging, contractueel, leerdoel, competentie-eis, aspecten waaraan ik me verplicht heb, in de wetenschap dat zij bereid zijn mij te begeleiden/ondersteunen, dan stop ik en adem.

Ik realiseer me dat mijn participatie in het Eigenwijs Afstoten Dump Karakter me verhindert dat ik constructief samenwerk met collega’s en partners door overleg te ontwijken om kritiek, teleurstelling en afwijzing te voorkomen. Dit in tegenstelling tot mijn bepaling dat ik zelf heb bepaald en waarin ik toegestemd heb dat ik afspraken wel wil onderhouden/doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik ga met mezelf de verbintenis aan om er zeker van te zijn dat ik teleurstelling/afwijzing/angst aanga en met hen in gesprek ga zodat ik richting geef aan mijn verbintenis dat ik afspraken daadwerkelijk doe/leef/wandel omdat ik onder ogen zie dat ik daardoor betrouwbaar, bereid en bereikbaar ben voor anderen in het belang van de goede sfeer, professionele samenwerking en het uitdragen van de organisatie-, en persoonlijke visie waaraan ik constructief, met tact en volgens de overeenkomst/agreement bijdraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte ik wil een uitstekende reputatie realiseren zodat men niet negatief denkt over mij. Als en wanneer ik de reputatie van anderen ten koste van mezelf tóch wil beschermen omdat ik mijn woorden inslik om de goede vrede (gehoorzaam zijn en de belangen van anderen dienen) te bewaren, dat stop ik en adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb mijn werkbegeleider/ouders in te lichten uit angst voor een afkeurende/ongepaste reactie omdat ik mijn kwetsbaarheid toon en omdat ik hulp vraag en omdat ik verwacht dat het vanzelfsprekend is dat mijn begeleider/ouders mij steunen dit nalaat waar ik verwacht dat ik wordt uitgelachen/afgewezen omdat ik mijn kwetsbaarheid toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als ik mijn kwetsbaarheid toon en mijn hulpvraag wandel of bespreek dan ben ik/noemt men mij kleinzerig.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf toegestaan en aanvaard heb de verwarring na aansporing ontstaan tijdens het incident in mijn jeugd verbind aan het recent incident waar ik óók aangespoord werd tot gedrag ‘excuus aanbieden’ waartoe ik gedwongen werd nadat ik vals beschuldigd als leugenaar het  schuldgevoel als kind ervaren. Ik realiseer dat ik in tegenstelling tot vroeger nu wel ben weg gegaan. Ik realiseer me dat ik mezelf verhindert heb aanwezig zijn tijdens klassikaal les volgen. Als en wanneer ik op het punt sta dat ik mijn afspraak verzuim, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat mijn participatie in het Confrontatie Ontwijken Karakter mezelf verhindert om betrouwbaar te zijn om taken te doen waarin ik toegestemd heb om deze te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik zal doorademen in het moment dat ik op punt sta om confrontaties te ontwijken met als doel om aanwezig te blijven in Hier waarmee ik richting geef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn angst voor de reacties van mensen in een klaslokaal/of groep laat bepalen dat ik wordt uitgelachen als ik mijn kwetsbaarheid/angst/verbazing/twijfel toon. Als en wanneer ik op het punt sta dat ik in reactie op lachen van anderen dissocieer, dan stop ik en adem. Ik realiseer me door mijn participatie in het Dissocieer Karakter, dit mezelf verhindert aanwezig te zijn in Hier en te doen in mijn wereld en realiteit, en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik me zichtbaar aanwezig door in mijn adem te gaan hernieuwd afstem op het huidige moment waardoor ik door mijn bewuste aanwezigheid mezelf en anderen effectief kan ondersteunen tijdens dit veranderde proces.

Ik stel mezelf ten doel dat ik vanuit aanwezigheid mijn ervaring in Hier opnieuw (anders) kan ordenen van de bestaande informatie om zodoende nieuwe informatie te laten ontstaan, ook als ik een schijnbare onmogelijkheid zie, stel ik mezelf ‘plots’ ten doel dat ik stop en adem, en vervolgens de draad weer oppak.

Ik realiseer me dat de ervaring op de eerste klas doorwerkt/invloed heeft op de verschillende lagen van mijn bewuste; onbewuste; en onderbewuste-mind en door het uitschrijven van zelfvergeving op het startpunt ‘besluiteloosheid in relatie tot optie 1 wordt ik me hiervan bewust/gewaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb mijn werkbegeleider/ouders in te lichten uit angst voor een afkeurende/ongepaste reactie omdat ik mijn kwetsbaarheid toon en omdat ik hulp vraag en omdat ik verwacht dat het vanzelfsprekend is dat mijn begeleider/ouders mij steunen dit nalaat waar ik verwacht dat ik wordt uitgelachen/afgewezen omdat ik mijn kwetsbaarheid toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als ik mijn kwetsbaarheid toon en mijn hulpvraag wandel of bespreek dan ben ik/noemt men mij kleinzerig.

In relatie tot de Zelfvergeving in deze blog realiseer ik me een nieuw punt/gedachte namelijk ‘er zijn mensen die opzettelijk hun afspraak vergeten waardoor zij onbetrouwbaar en hen wantrouw’.

Als kind geloofde ik in de ongeschreven regel dat de steun en begeleiding van mijn ouders niet afgestemd was op de gezonde aspecten die ik nodig had voor mijn ontwikkeling.

Ik realiseer me waar ik gezonde functionele warme affectieve begeleiding verwacht krijg ik ongezonde, disfunctionele, koude, rationele afwijzing.

Nu denk ik dat anderen mijn loyaliteit en standvastigheid testen dat ik wel mijn afspraken nakom/naleef. Ik realiseer me vervolgens er zijn mensen die bewust hun afspraak niet nakomen omdat zij mijn standvastigheid en loyaliteit willen testen. Wordt vervolgd.

Voor context over Optie 2. ‘Of is het meer dat je het zo bent gaan interpreteren?’ is hiermee door deze blog beantwoord.

Voor verdieping Desteni artikel het einde van Zelf Gewaarzijn 

Advertenties

Een gedachte over “Dag 261insecure

  1. Pingback: Dag 260 irresolute | jannemansreisnaarleven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s