Dag 260 irresolute

Tijdens een chat gesprek met mijn buddy realiseer ik me dat ik niet precies weet wat ik wil en twijfel over bepaalde keuzes. Deze besluiteloosheid manifesteert zich op meerdere levensgebieden waardoor mijn twijfel een ‘state of mind’ is die mij beïnvloed.

Vervolgens draagt zij de suggestie aan ‘ik zou kijken naar wanneer je je op deze manier ging ervaren/wanneer je het begon te merken en kijken of je kan zien wat de ‘trigger’/aanleiding was voor deze ervaring van ‘besluiteloosheid’.

Vervolgens realiseer ik me de gedachte naar aanleiding van een recent incident ‘dat mensen in mijn omgeving zich anders gingen gedragen’.

Mijn buddy reikt mij vervolgens drie opties aan 1. Is het werkelijk zo dat mensen plots zich anders gedragen? 2. Of is het meer dat je het zo bent gaan interpreteren? 3. Is jou/mijn gedrag veranderd op zo’n manier dat ik mensen ben beginnen wegduwen?

In deze blog onderzoek ik ‘besluiteloosheid’ in relatie tot optie 1:

‘Is het werkelijk zo dat mensen ‘plots’ zich anders gedragen?’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik ‘mijn state of mind’ ‘besluiteloosheid’ verbind aan het feit dat ik denk dat mensen in mijn omgeving zich anders gedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf anders gedraag na een incident ik los het op zonder hulp in te schakelen van mensen uit mijn team.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de veronderstelling ik wil een uitstekende reputatie realiseren zodat er niet negatief wordt gedacht over mij en degene die bij het incident betrokken was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik teamleden na dit voorval niet in vertrouwen heb genomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik de gebeurtenis heb voorzien van meer negatief geladen emoties/energie waardoor mijn bloedsuikerspiegel hoger werd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb nadat ik mijn ervaring eerlijk heb besproken vals beschuldigd werd met de opmerking dat ik dit incident heb verzonnen. Ik realiseer me mijn verbazing en ongeloof.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte dat ik moet bewijzen dat ik niet oneerlijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mezelf vals beschuldigd heb naar aanleiding van een incident op de lagere school.

Vervolgens herinner/realiseer ik me overeenkomsten naar aanleiding van deze Zelfvergeving overeenkomsten in relatie tot een incident op de eerste klas van de lagere school. Daar moest ik op instructie van de juf wachten naast de grote schooldeur en was besluiteloos om weg te gaan omdat ik heeeeeeel lang moest wachten.

Showing or feeling hesitancy; uncertain  I stood all alone ‘irresolute’ waiting outside the schooldoor
Ik vergeef mezelf dat ik mezelf destijds toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn ouders niet in vertrouwen heb genomen en de gevolgen van dit incident niet besproken heb en de negatief geladen impact in mezelf aanvaard en toegestaan heb.

Ik realiseer me dat ik toen in het bijzijn van klasgenoten onheus werd behandeld.

Ik realiseer me dat ik naar aanleiding van het recente incident naast onheus bejegend werd aangespoord dat ik mijn excuus moest aanbieden aan mijn huidige klasgenoten omdat ik alles uit mijn duim heb gezogen en werd beschuldigd dat ik een leugenaar ben.

Ik realiseer me dat ik angst heb voor de reacties van mensen in een klaslokaal/of groep omdat ik denk dat ik kans maak dat ik wordt uitgelachen als ik mijn kwetsbaarheid/angst/verbazing/twijfel toon.

Ik realiseer me dat ik verwacht dat mijn bijdrage/eerlijkheid altijd negatieve gevolgen heeft en dat ik alleen wordt achter gelaten.

Ik realiseer me dat de ervaring op de eerste klas doorwerkt/invloed heeft op de verschillende lagen van mijn bewuste; onbewuste; en onderbewuste-mind en door het uitschrijven van zelfvergeving op het startpunt ‘besluiteloosheid in relatie tot optie 1 wordt ik me hiervan bewust/gewaar.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard dat ik verzuimd heb mijn werkbegeleider/ouders in te lichten uit angst voor een afkeurende/ongepaste reactie omdat ik mijn kwetsbaarheid toon en omdat ik hulp vraag en omdat ik verwacht dat het vanzelfsprekend is dat mijn begeleider/ouders mij steunen dit nalaat waar ik verwacht dat ik wordt uitgelachen/afgewezen omdat ik mijn kwetsbaarheid toon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toegestaan en aanvaard heb de gedachte als ik mijn kwetsbaarheid/hulpvraag bespreek ben ik kleinzerig.

volgende blog dag 261 insecure

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s