Dag 237 Mijn Irritatie in Relatie tot Geluid.

Afbeeldingsresultaat voor irritatie in relatie tot geluid

In mijn vorige blogs beschrijf ik dat ik last heb van geluiden en met name de geluiden die door andere mensen geproduceerd worden. Misofonie is vooral de afkeer van geluiden die door (andere) mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Over het algemeen zijn het onschuldige, zachte geluiden.

De emoties die worden opgeroepen zijn vaak dermate heftig, dat mensen die aan misofonie lijden hun triggers zoveel mogelijk vermijden. Dit kan tot gevolg hebben dat zij zich steeds meer gaan isoleren.

Wanneer mensen met misofonie getriggerd worden, treedt er eerst een fysieke reactie op, gevolgd door een emotionele reactie. Een fysieke reactie kan zijn: warm krijgen, transpireren en hoge hartslag. Het brein van mensen met misofonie reageert met een vecht- of vluchtreactie omdat het geluid als bedreigend wordt gezien. Het is een reflex waarover men geen controle heeft.

Misofonie (letterlijk: haat van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) “haat” en φωνή (phónè) “stem, geluid”) is een nog vrij onbekende neurologische aandoening waarbij bepaalde dus neutrale geluiden heftige gevoelens van walging, haat, of woede oproepen. Bij de meeste mensen met misofonie worden deze gevoelens ook opgewekt bij het zien van repeterende bewegingen.

Afgelopen week had ik een nare reactie op geluid. Iemand was chips aan het eten wat mij enorm triggert. Ik realiseer me dat eet geluiden in combinatie met smakken mij boos maakt. In tegenstelling tot mijn stiltecoupé ervaring besloot ik nu om de chips-soundproducer aan te spreken met het verzoek of het geluid iets minder kon. Ja natuurlijk, ik zal het proberen was de reactie. Oké, zo dacht ik opgelucht, opgelost. Pfff.

Ik realiseer me dat ik mezelf had kunnen stoppen in dit moment.

Ik realiseer me dat ik door geluid geïrriteerd kan raken en dat deze irritatie ergens is ontstaan.

Ik realiseer me dat mijn vader nadat hij een TIA had gehad enorm kon smakken. Mijn vader was daarvoor streng, kritisch en alert gefocust op mijn tafelmanieren zo ook geluiden. Dit toonde hij in zijn mimiek en lichaamshouding. Ik begreep dat door de TIA zijn nekspier-reflexcontrole verminderd was. Ik had begrip voor het feit dat hij nadien meer geluid produceerde waardoor ik voorbij ging aan mijn irritatie die in reactie op de geluidsproductie van mijn vader wél aanwezig was.

Ik realiseer me dat ik op geluidproductie en mijn lichaamshouding boos, respectloos en zonder begrip en uitleg tijdens eten aan tafel gecorrigeerd werd. Tijdens en vooraf aan gezellige samenzijn momenten wist ik (alert, waakzaam, oplettend) was ik gefocust op stress.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op eet-geluiden geïrriteerd kan reageren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik fysiek irritatie ervaar door eet-geluiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens woede, onbegrip, onmacht, irritatie en walging ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens in mezelf boze woorden spreek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik uit onmacht in mezelf woorden heb aanvaard en toegestaan in reactie op de agressieve correcties van mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit mind programma reageer op chips-eten smakgeluiden geproduceerd door een kind.

Ik realiseer me dat ik kritisch waakzaam reageer op eet geluiden in combinatie met tafelmanieren/houdingen.

Ik realiseer me dat ik me als voortdurend gecorrigeerd worden ervaar tijdens samen eten momenten.

Ik realiseer me dat ik tijdens samen eten momenten waarin mensen die tafelmanieren niet respecteren vervolgens woedend wordt.

Ik realiseer me dat ik in mijn mind beleving afwijkende houdingen/lichaamstaal en geluidmaatstaf in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Als en wanneer ik me bewust ben van een gedachte/reactie die extern getriggerd wordt door een eet, smak of afwijkende houding “Ik Nee zeg en Stop en doorAdem”.

Ik stel mezelf ten doel dat ik door adem en nadien begrip vraag voor mijn reactie door hier respectvol Zelfvergeving op toe te passen en mijn bewust geworden gedachten vervolgens zal uitschrijven.

Ik realiseer me dat ik op mijn reactie op chips-geluid vervolgens werd aangesproken op het feit dat ik kort daarvoor zelf chips etend geluid geproduceerd heb. Ik werd nadat ik het kind had aangesproken ‘zelf’ door een ander gecorrigeerd.

Aan deze externe correctie werd de uitspraak “jij meet met twee maten” toegevoegd. Ik was verbaasd en dacht ‘huh’, ‘wat zeg je me nu’ vanwege het feit dat ik me niet bewust was van mijn ‘chips-sounds’. Hierdoor voelde ik onheus bejegend.

Vanuit deze bejegening, die ik als in mezelf aanvaard en toegestaan, ervaar als kritiek en afwijzing heb ik vervolgens gereageerd met de opmerking ‘idioot’. Oeps.

wordt vervolgd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s