Dag 240 Blame

Afbeeldingsresultaat voor blame game

In vorige blogs beschrijf ik mijn reacties op geluid. Ik denk – ‘mag het geluid iets minder’. De aanleiding voor mijn reactie ik reageer allergisch op geluid. Zie voor context vorige blog.

Vervolgens wordt ik door iemand anders aangesproken ‘jij meet met twee maten’ ‘want je spreekt iemand aan op iets wat jezelf ook doet namelijk je was net zelf chips aan het eten. En weet je ‘als jij chips eet produceer jezelf ook geluid’. Ik schrik hiervan. Ik ervaar kritiek en onbegrip omdat ik me niet bewust ben van het geluid dat ik produceer met mijn chips-eet-gedrag.

Ik ervaar deze reactie als een valse aantijging. Simpelweg omdat ik, onbewust nog van mijn chips-sound onheus bejegend voel. Dit omdat ik me niet bewust ben van mijn gedrag. Daarom ervaar ik deze reactie als een valse beschuldiging. Ik vind dit respectloos omdat ik net daarvoor in het bijzijn van de ander iemand heb aangesproken op chips geluid. Met het verzoek mag het geluid ietsjes minder. Daarom juist vind ik deze reactie respectloos en bot. Door mijn verzoek wil ik iemand bewust maken waarop deze reageert ik zal het proberen. Ik realiseer me dat ik het gedrag van degene die mij aanspreekt ook veroordeel.

Ik ben bewust van het feit dat mijn reactie op extern chips en ander geluid binnen mijn mind ligt opgeslagen als positief of negatief geladen energie.

In deze blog beschrijf ik specifiek mijn reactie op de woorden, intonatie en lichaamstaal ‘jij meet met twee maten’. Ik ben in de veronderstelling omdat ik de ander respectvol verzoek ‘mag het geluid ietsjes minder’ verwacht ik onbewust vergelijkbaar gedrag van anderen. Daarom ervaar ik de uitspraak van de ander belerend omdat zij mij zonder verzoek/inleiding/ongevraagd aanspreekt op mijn gedrag. Niet de boodschap maar de manier waarop staat in deze blog voorop.

Ik realiseer me ‘ik vind het ongepast dat iemand mij aanspreekt op mijn gedrag zonder inleiding of verzoek. Ik stel mezelf ten doel alvorens ik iemand aanspreek op zijn/haar gedrag dit doe vanuit de vraag ‘mag ik je iets zeggen’ of ‘ik wil je iets vragen’.

Ik realiseer me ‘zonder verzoek en ongevraagd iemand aanspreken op zijn haar gedrag en je mening opdringen vind ik respectloos’. Ik realiseer me mijn oordeel.

Als en wanneer ik in reactie schiet omdat ik zonder verzoek en belerend wordt aangesproken op mijn gedrag, Ik stop en Adem.

Ik realiseer me dat ik deze reactie respectloos vind.

Ik realiseer me dat ik dit gedrag ervaar vanuit de gedachte dat ik zonder dialoog en of uitleg van redenen vals beschuldigd wordt.

Ik realiseer me dat ikzelf ook geluid maak en me hiervan niet bewust ben.

Ik realiseer me dat ik vanuit dialoog en overleg aangesproken mag/wil worden op mijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik aan mij aanspreken een voorwaarde verbind.

Ik realiseer me dat deze voorwaarde fungeert als oordeel en bron van aanleiding vormt tot reacties.

Ik realiseer me dat ik uitleg wil alvorens mij verteld wordt dat ik met twee maten meet’.

Ik realiseer me dat niemand mij moet vertellen wat ik doe of moet doen.

Ik realiseer me namelijk niet dat ik geluid produceer.

Ik realiseer me niet wat de ander denkt.

Ik realiseer me dat elkaar vanuit reactie bejegenen de impact van reacties vergroot.

Ik realiseer me dat ik deze reactie ervaar als een valse beschuldiging.

Vervolgens begint de ander aan haar betoog. Mijn gedrag is respectloos waant onder mijn dak en in mijn huis enz. Met rood hoofd en gebarend krijg te horen/verstaan, als het me niet bevalt daar de deur is.

Ik realiseer me dat zij zich bemoeit met mijn reactie op de ander (chips geluid producent) waarvoor zij niet verantwoordelijk is omdat ik dit met de ander al besproken en respectvol uitgewisseld had.

Ik realiseer me dat ik vervolgens in reactie mijn tas inpak en me realiseer dat de laatste trein richting huis weg is.

Ik realiseer me ‘ik besluit ik ga naar huis’.

Ik realiseer me ‘ik ontvlucht deze sfeer’.

Ik realiseer me ‘ik genereer mijn sfeer’.

Ik realiseer me ‘ik denk dat de ander bewust is van de processen die ik beschrijf’.

Ik realiseer me ‘ik vind haar gedrag onaanvaardbaar want we hebben afspraken gemaakt.

Ik realiseer me ‘ik verwacht op stel en sprong nieuw gedrag’.

Ik realiseer me ‘ik wordt door de ander aangesproken op mijn gedrag’.

Ik realiseer me ‘ik ervaar kritiek en afwijzing van mijn gedachten’.

Ik realiseer me ‘ik denk zij betrekt anderen bij deze situatie die los staan van dit moment en iets in haar oproepen.

Ik realiseer me dat ze vervolgens een week lang dagelijks mails stuurt met beschuldigende en belerende pedante informatie. Gegevens die ik negeer. Tenslotte ben ikzelf verantwoordelijk voor mijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik recent zelf werd omschreven als belerend en pedant.

Ik realiseer me dat ik in mijn mind cirkeltje rondhuppel. Het cirkeltje van de mind waarbinnen mijn externe indrukken intern resoneren.

Deze reeks realisaties maken gedachten bewust.

Ik realiseer me dat ik mezelf ooit beschuldigd heb in reactie op iemands gedrag waarvoor ik me verantwoordelijk heb gemaakt in combinatie met zijn gedrag geluidsoverlast veroorzaakte.

Ik realiseer me ik ervaar een geluidsoverlast context in combinatie met mijn verwachting en of extern kritiek als een beschuldiging.

Ik realiseer me dat extern gedrag van een ander nooit mijn verantwoordelijkheid kan zijn.

Ik realiseer me dat ik verantwoordelijkheid draag voor mijn gedachten waaruit mijn gedrag ontstaat.

Ik realiseer me realisaties omdat ik oprecht en zelfeerlijk mijn gedrag onder ogen kom.

Ik realiseer me hierdoor dat onder mijn valse beschuldiging verdriet en onbegrip ligt opgeslagen.

Ik realiseer me dat ik me geruime tijd geschaamd heb en haat gevoelens heb ontwikkelt in de richting van iemands gedrag waarvoor ik me verantwoordelijk heb gemaakt.

Ik realiseer me dat ik door iemands gedrag nog steeds mijn gedrag laat bepalen.

Ik realiseer me dat ik iemands gedrag binnen mezelf aanvaard en toegestaan geïnterpreteerd heb als ik ben schuldig aan iemands gedachten waaruit zijn/haar gedrag ontstaat.

Ik realiseer me dat ik in reactie op reactie van anderen me vals beschuldigd voel.

Ik realiseer me door harde geluiden in combinatie met mimiek en kritiek verdwijnen mijn bewuste gedachten.

Ik realiseer me dat ik door mijn interpretatie valse beschuldiging in mezelf aanvaard en toegestaan contact met mezelf verlies.

Ik realiseer me dat ik dacht dat ik in orde was.

Ik realiseer me door mezelf te beschuldigen ging geloven dat ik niet in orde was.

Ik realiseer me dat ik in reactie op mijn interpretatie een externe boodschap in mezelf beoordeel ik ben schuldig bevonden.

Ik realiseer me dat het onlogisch is dat ik straf heb verdiend door mijn schuld, door mijn grote schuld.

Ik realiseer me dat ik in reactie op negatief geladen berichten die men tot mij richt dissocieer en contact met mijn bewuste verlies.

Ik realiseer me kritiek waardoor woorden langs me heen gaan.

Ik realiseer me de opmerking jij meet met twee maten ervaar ik als belerend, dominant, bitcherig. Door deze woorden te schrijven ervaar ik fysiek reacties ter hoogte van mijn middenrif en borst. Ik wordt in mezelf een energetische reactie gewaar in reactie op mijn bewuste gedachten, een fysieke reactie die omhoog stijgt richting mijn hals en vervolgens naar mijn rechter onderbuik.

Ik realiseer me dat ik in het moment zelf mezelf klein maak en dichtklap. In mijn reactie zeg ik de tegen de ander idioot.

Wordt vervolgt met Zelfvergevingen.

Advertenties

Dag 239 Mijn relatie met geluid.

Afbeeldingsresultaat voor paprika chips geluid

Door de chat met mijn buddy realiseer ik me dat ik me schaam in relatie tot mijn reactie op chipsgeluid. Ik realiseer me in relatie tot mijn reactie heb ik ook onbegrip ervaren. Dit in reactie op mijn reacties op geluidsoverlast waarin ik innerlijk boos en geïrriteerd raak. Mijn boosheid resoneert met mijn omgeving in reactie op geluid.

Zelfvergeving in reactie op geluid blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet intiem te zijn met mezelf omdat ik in mijn reactie op geluid in mezelf ongelijkheid creëer.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf fysieke pijn toegestaan en aanvaard heb in reactie op geluid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en aanvaard dat mijn reactie op geluid mijn fysiek bestuurd.

Ik realiseer me dat ik mezelf ineffectief en Zelfonoprecht ondersteun.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik ongelijkheid ondersteun.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn verantwoordelijkheid ten aanzien van Leven vanuit eenheid en gelijkheid ontloop wat niet het beste is voor alle leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mezelf geluidsoverlast gelijkstel aan hectiek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik eenheid en gelijkheid verlang en in reactie daarop gelijktijdig de fysieke pijn van geluidsoverlast verwacht. Ik realiseer me zolang ik iets verlang mijn mind reageert op een gebeurtenis of persoon in hier.

In mijn dualistische verwachting resoneert mijn verlangen naar rust met geluidsoverlast. Beiden zijn polen van elkaar. Polariteit die actief wordt in mijn reactie, mijn interpretatie, mijn besluit, opgebouwd uit woorden en gedachten, in reactie op een ervaring, gebeurtenis of persoon, als herinnering opgeslagen binnen mijn mind aanvaard. Mijn die mind fungeert als aandrijving van mijn positief of negatief geladen energie besturing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik reactie op fysiek geweld, polariteit – verstoring van rust – ook het verdriet van deze ervaring ontvlucht/vermijd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in reactie op geluid waar ik rust verwacht mijn verdriet niet onder ogen kom.

In reactie op fysiek geweld heb ik in mezelf de negatief geladen emotie verdriet toegestaan en aanvaard.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik verdriet ontvlucht in mijn reactie op chips geluid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik nog steeds een uitgebleven excuus verwacht dat volgt op ongehoorzaam vluchtgedrag. Ik realiseer me dat dit besluit in mezelf aanvaard en toegestaan blijft voort duren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hetgeen blijft voortduren, negatief geladen energie genereert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn mind negatief geladen energie produceert waardoor ik fysieke pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in reactie op geluidsoverlast in mezelf uitspraken denk waarvoor ik me schaam.

Ik realiseer me dat ik deze gedachte als woorden diep in mijn mind heb verstopt.

Ik realiseer me dat ikzelf de woorden ben die ik denk, dat ik deze interpretatie in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de relatie en het gevolg van mijn woorden ontvlucht. Ik realiseer me dat ik me schaam voor mijn on-respectvolle woorden en bejegening in het bijzijn van anderen. Ik realiseer me dat ik mijn reactie op voorbeeld gedrag in mezelf als schaamte en onbegrip heb geaccepteerd.

Ik stel mezelf ten doel dat ik in het vervolg in reactie op geluid iets praktisch doe, de ruimte verlaten, ga Doorademen en Zelfvergeving toepas.