Dag 240 Blame

Afbeeldingsresultaat voor blame game

In vorige blogs beschrijf ik mijn reacties op geluid. Ik denk – ‘mag het geluid iets minder’. De aanleiding voor mijn reactie ik reageer allergisch op geluid. Zie voor context vorige blog.

Vervolgens wordt ik door iemand anders aangesproken ‘jij meet met twee maten’ ‘want je spreekt iemand aan op iets wat jezelf ook doet namelijk je was net zelf chips aan het eten. En weet je ‘als jij chips eet produceer jezelf ook geluid’. Ik schrik hiervan. Ik ervaar kritiek en onbegrip omdat ik me niet bewust ben van het geluid dat ik produceer met mijn chips-eet-gedrag.

Ik ervaar deze reactie als een valse aantijging. Simpelweg omdat ik, onbewust nog van mijn chips-sound onheus bejegend voel. Dit omdat ik me niet bewust ben van mijn gedrag. Daarom ervaar ik deze reactie als een valse beschuldiging. Ik vind dit respectloos omdat ik net daarvoor in het bijzijn van de ander iemand heb aangesproken op chips geluid. Met het verzoek mag het geluid ietsjes minder. Daarom juist vind ik deze reactie respectloos en bot. Door mijn verzoek wil ik iemand bewust maken waarop deze reageert ik zal het proberen. Ik realiseer me dat ik het gedrag van degene die mij aanspreekt ook veroordeel.

Ik ben bewust van het feit dat mijn reactie op extern chips en ander geluid binnen mijn mind ligt opgeslagen als positief of negatief geladen energie.

In deze blog beschrijf ik specifiek mijn reactie op de woorden, intonatie en lichaamstaal ‘jij meet met twee maten’. Ik ben in de veronderstelling omdat ik de ander respectvol verzoek ‘mag het geluid ietsjes minder’ verwacht ik onbewust vergelijkbaar gedrag van anderen. Daarom ervaar ik de uitspraak van de ander belerend omdat zij mij zonder verzoek/inleiding/ongevraagd aanspreekt op mijn gedrag. Niet de boodschap maar de manier waarop staat in deze blog voorop.

Ik realiseer me ‘ik vind het ongepast dat iemand mij aanspreekt op mijn gedrag zonder inleiding of verzoek. Ik stel mezelf ten doel alvorens ik iemand aanspreek op zijn/haar gedrag dit doe vanuit de vraag ‘mag ik je iets zeggen’ of ‘ik wil je iets vragen’.

Ik realiseer me ‘zonder verzoek en ongevraagd iemand aanspreken op zijn haar gedrag en je mening opdringen vind ik respectloos’. Ik realiseer me mijn oordeel.

Als en wanneer ik in reactie schiet omdat ik zonder verzoek en belerend wordt aangesproken op mijn gedrag, Ik stop en Adem.

Ik realiseer me dat ik deze reactie respectloos vind.

Ik realiseer me dat ik dit gedrag ervaar vanuit de gedachte dat ik zonder dialoog en of uitleg van redenen vals beschuldigd wordt.

Ik realiseer me dat ikzelf ook geluid maak en me hiervan niet bewust ben.

Ik realiseer me dat ik vanuit dialoog en overleg aangesproken mag/wil worden op mijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik aan mij aanspreken een voorwaarde verbind.

Ik realiseer me dat deze voorwaarde fungeert als oordeel en bron van aanleiding vormt tot reacties.

Ik realiseer me dat ik uitleg wil alvorens mij verteld wordt dat ik met twee maten meet’.

Ik realiseer me dat niemand mij moet vertellen wat ik doe of moet doen.

Ik realiseer me namelijk niet dat ik geluid produceer.

Ik realiseer me niet wat de ander denkt.

Ik realiseer me dat elkaar vanuit reactie bejegenen de impact van reacties vergroot.

Ik realiseer me dat ik deze reactie ervaar als een valse beschuldiging.

Vervolgens begint de ander aan haar betoog. Mijn gedrag is respectloos waant onder mijn dak en in mijn huis enz. Met rood hoofd en gebarend krijg te horen/verstaan, als het me niet bevalt daar de deur is.

Ik realiseer me dat zij zich bemoeit met mijn reactie op de ander (chips geluid producent) waarvoor zij niet verantwoordelijk is omdat ik dit met de ander al besproken en respectvol uitgewisseld had.

Ik realiseer me dat ik vervolgens in reactie mijn tas inpak en me realiseer dat de laatste trein richting huis weg is.

Ik realiseer me ‘ik besluit ik ga naar huis’.

Ik realiseer me ‘ik ontvlucht deze sfeer’.

Ik realiseer me ‘ik genereer mijn sfeer’.

Ik realiseer me ‘ik denk dat de ander bewust is van de processen die ik beschrijf’.

Ik realiseer me ‘ik vind haar gedrag onaanvaardbaar want we hebben afspraken gemaakt.

Ik realiseer me ‘ik verwacht op stel en sprong nieuw gedrag’.

Ik realiseer me ‘ik wordt door de ander aangesproken op mijn gedrag’.

Ik realiseer me ‘ik ervaar kritiek en afwijzing van mijn gedachten’.

Ik realiseer me ‘ik denk zij betrekt anderen bij deze situatie die los staan van dit moment en iets in haar oproepen.

Ik realiseer me dat ze vervolgens een week lang dagelijks mails stuurt met beschuldigende en belerende pedante informatie. Gegevens die ik negeer. Tenslotte ben ikzelf verantwoordelijk voor mijn gedrag.

Ik realiseer me dat ik recent zelf werd omschreven als belerend en pedant.

Ik realiseer me dat ik in mijn mind cirkeltje rondhuppel. Het cirkeltje van de mind waarbinnen mijn externe indrukken intern resoneren.

Deze reeks realisaties maken gedachten bewust.

Ik realiseer me dat ik mezelf ooit beschuldigd heb in reactie op iemands gedrag waarvoor ik me verantwoordelijk heb gemaakt in combinatie met zijn gedrag geluidsoverlast veroorzaakte.

Ik realiseer me ik ervaar een geluidsoverlast context in combinatie met mijn verwachting en of extern kritiek als een beschuldiging.

Ik realiseer me dat extern gedrag van een ander nooit mijn verantwoordelijkheid kan zijn.

Ik realiseer me dat ik verantwoordelijkheid draag voor mijn gedachten waaruit mijn gedrag ontstaat.

Ik realiseer me realisaties omdat ik oprecht en zelfeerlijk mijn gedrag onder ogen kom.

Ik realiseer me hierdoor dat onder mijn valse beschuldiging verdriet en onbegrip ligt opgeslagen.

Ik realiseer me dat ik me geruime tijd geschaamd heb en haat gevoelens heb ontwikkelt in de richting van iemands gedrag waarvoor ik me verantwoordelijk heb gemaakt.

Ik realiseer me dat ik door iemands gedrag nog steeds mijn gedrag laat bepalen.

Ik realiseer me dat ik iemands gedrag binnen mezelf aanvaard en toegestaan geïnterpreteerd heb als ik ben schuldig aan iemands gedachten waaruit zijn/haar gedrag ontstaat.

Ik realiseer me dat ik in reactie op reactie van anderen me vals beschuldigd voel.

Ik realiseer me door harde geluiden in combinatie met mimiek en kritiek verdwijnen mijn bewuste gedachten.

Ik realiseer me dat ik door mijn interpretatie valse beschuldiging in mezelf aanvaard en toegestaan contact met mezelf verlies.

Ik realiseer me dat ik dacht dat ik in orde was.

Ik realiseer me door mezelf te beschuldigen ging geloven dat ik niet in orde was.

Ik realiseer me dat ik in reactie op mijn interpretatie een externe boodschap in mezelf beoordeel ik ben schuldig bevonden.

Ik realiseer me dat het onlogisch is dat ik straf heb verdiend door mijn schuld, door mijn grote schuld.

Ik realiseer me dat ik in reactie op negatief geladen berichten die men tot mij richt dissocieer en contact met mijn bewuste verlies.

Ik realiseer me kritiek waardoor woorden langs me heen gaan.

Ik realiseer me de opmerking jij meet met twee maten ervaar ik als belerend, dominant, bitcherig. Door deze woorden te schrijven ervaar ik fysiek reacties ter hoogte van mijn middenrif en borst. Ik wordt in mezelf een energetische reactie gewaar in reactie op mijn bewuste gedachten, een fysieke reactie die omhoog stijgt richting mijn hals en vervolgens naar mijn rechter onderbuik.

Ik realiseer me dat ik in het moment zelf mezelf klein maak en dichtklap. In mijn reactie zeg ik de tegen de ander idioot.

Wordt vervolgt met Zelfvergevingen.

Advertenties

Dag 239 Mijn relatie met geluid.

Afbeeldingsresultaat voor paprika chips geluid

Door de chat met mijn buddy realiseer ik me dat ik me schaam in relatie tot mijn reactie op chipsgeluid. Ik realiseer me in relatie tot mijn reactie heb ik ook onbegrip ervaren. Dit in reactie op mijn reacties op geluidsoverlast waarin ik innerlijk boos en geïrriteerd raak. Mijn boosheid resoneert met mijn omgeving in reactie op geluid.

Zelfvergeving in reactie op geluid blog.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben niet intiem te zijn met mezelf omdat ik in mijn reactie op geluid in mezelf ongelijkheid creëer.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf fysieke pijn toegestaan en aanvaard heb in reactie op geluid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en aanvaard dat mijn reactie op geluid mijn fysiek bestuurd.

Ik realiseer me dat ik mezelf ineffectief en Zelfonoprecht ondersteun.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik ongelijkheid ondersteun.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn verantwoordelijkheid ten aanzien van Leven vanuit eenheid en gelijkheid ontloop wat niet het beste is voor alle leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mezelf geluidsoverlast gelijkstel aan hectiek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik eenheid en gelijkheid verlang en in reactie daarop gelijktijdig de fysieke pijn van geluidsoverlast verwacht. Ik realiseer me zolang ik iets verlang mijn mind reageert op een gebeurtenis of persoon in hier.

In mijn dualistische verwachting resoneert mijn verlangen naar rust met geluidsoverlast. Beiden zijn polen van elkaar. Polariteit die actief wordt in mijn reactie, mijn interpretatie, mijn besluit, opgebouwd uit woorden en gedachten, in reactie op een ervaring, gebeurtenis of persoon, als herinnering opgeslagen binnen mijn mind aanvaard. Mijn die mind fungeert als aandrijving van mijn positief of negatief geladen energie besturing.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik reactie op fysiek geweld, polariteit – verstoring van rust – ook het verdriet van deze ervaring ontvlucht/vermijd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in reactie op geluid waar ik rust verwacht mijn verdriet niet onder ogen kom.

In reactie op fysiek geweld heb ik in mezelf de negatief geladen emotie verdriet toegestaan en aanvaard.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik verdriet ontvlucht in mijn reactie op chips geluid.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik nog steeds een uitgebleven excuus verwacht dat volgt op ongehoorzaam vluchtgedrag. Ik realiseer me dat dit besluit in mezelf aanvaard en toegestaan blijft voort duren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben hetgeen blijft voortduren, negatief geladen energie genereert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn mind negatief geladen energie produceert waardoor ik fysieke pijn ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in reactie op geluidsoverlast in mezelf uitspraken denk waarvoor ik me schaam.

Ik realiseer me dat ik deze gedachte als woorden diep in mijn mind heb verstopt.

Ik realiseer me dat ikzelf de woorden ben die ik denk, dat ik deze interpretatie in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de relatie en het gevolg van mijn woorden ontvlucht. Ik realiseer me dat ik me schaam voor mijn on-respectvolle woorden en bejegening in het bijzijn van anderen. Ik realiseer me dat ik mijn reactie op voorbeeld gedrag in mezelf als schaamte en onbegrip heb geaccepteerd.

Ik stel mezelf ten doel dat ik in het vervolg in reactie op geluid iets praktisch doe, de ruimte verlaten, ga Doorademen en Zelfvergeving toepas.

 

Dag 238 Mijn verantwoordelijkheid ontlopen in Relatie tot geluid

Ik werd me bewust van geluid in combinatie met hectiek nadat ik ben verhuisd. Vanuit een rustige omgeving naar een omgeving waarbinnen geluid en hectiek prominent aanwezig waren.

De polariteit ‘rustige omgeving’ geluid afwezig naar een ‘hectische omgeving’ waarbinnen geluid prominent aanwezig was, hiervan werd ik me gewaar/bewust door een verhuizing en verandering van leefomgeving.

Binnen het schrijfproces beschrijf ik het startpunt van mijn reacties/triggers op situaties en personen, zeg maar het topje van de ijsberg, waarin mijn bewuste gedachte zichtbaar is en de aanleiding vormt van mij reactie.

Deze bewuste gedachten onderwerp ik aan een onderzoek in mijn blogs. Hierin verwijs ik naar gebeurtenissen in het huidige moment. Mijn relatie/verbinding/herinnering met geluid wordt dus door dit presentje zichtbaar. Dit ‘iets’ mijn herinnering, gedachte of ervaring ligt binnen mijn geest en lichaam opgeslagen.

Dit ‘iets’ wordt geactiveerd als mijn interpretatie ooit ontstaan als toenmalig besluit zichtbaar in hier als reactie op ‘iets’ in een huidige situatie.

Mijn bewuste gedachte vormt het startpunt van onderzoek. Deze bewuste gedachte ‘onthult’ de polariteit hard/zacht en mijn relatie toen ontstaan tot mijn huidige ervaring.  Het harde praten in de stilte coupé genereert in mij ook fysieke reacties in combinatie met een gedachte (topje van de ijsberg) en activeert later een herinnering aan harde geluiden binnen mijn mind.

Deze gedachte heb ik in reactie op een gebeurtenis of persoon als kind zelf geïnterpreteerd en gecreëerd. Dit ‘iets’ mijn gedachte nu krijgt vorm in woorden ‘stom mens ben stil en hou je aan de geldende regels’. Het kan zomaar zijn dat ik als kind heb gedacht: ‘wat stom, ik begrijp die herrie die mensen maken niet was het maar stil’. Mijn negatieve ervaring met geluid wordt in eerste instantie actief in relatie tot het geluid van de vrouw in de stiltecoupé. Ik verwacht stilte en krijg geluid.

Omdat ik allergisch reageer op geluid ‘hectiek’, reageer ik in dat zelfde moment ook op mijn verwachting ‘ik wil stilte’. De polariteit ‘hectiek’ – ‘stilte’ wordt als gedachte -‘stom mens ben stil en hou je aan de geldende regels’ in mezelf actief. Dit in combinatie met fysieke pijnprikkels (hoofdpijn, pijn in de nek en schouders) en (zweet op mijn rug) reacties.

Omdat mijn geest bekend is met geluid en hectiek impliceert afwezigheid van geluid angst voor het onbekende. Omdat de geest afwezigheid van het bekende als het verlies van het bekende interpreteert. De geest wil vasthouden aan het bekende. Mijn geest is eraan gewend/verslaafd geraakt.

Mijn geest/mind wil maar een ding en dat is het bekende zelfs als dit destructief, in relatie tot mijn gedrag, niet snel/makkelijk verliezen. De geest herkent dit als bekend. Voor mijn geest betekent onbekend = onbemind. Door het schrijfproces kom ik mezelf onder ogen en krijg inzicht in mijn gedrag: bijvoorbeeld uitspraken die ik in mezelf uitspreek: ‘stom mens, idioot, trut, bitch enz.’. Ik realiseer me dat ik geluid relateer aan vrouwen.

Ik denk (gedachte) dat mijn geest hectiek associeert/relateert aan een bekende negatieve verwachting, gelijktijdig als polariteit aanwezig, rust associeert aan hectiek relateert als positieve verwachting.

Ik verlang bij hectiek gelijktijdig stilte. Beiden worden gelijktijdig in relatie tot elkaar actief. Voor mijn geest bekend terrein zelfs als dit voor mijn gedrag negatieve gevolgen heeft. Denk aan verslaving zoals dagelijks zakken chips eten, verplicht tv kijken, of situaties ontvluchten.

De moraal van verslaving staat synoniem aan de realiteit ontvluchten en de in mijn gecreëerde spanning van het huidige moment vermijden en alcohol blijven gebruiken met alle gevolgen van dien.

Ik realiseer me dat zodra dit drankgebruik stopt (spanning sussen en blussen) daardoor wordt spanning zichtbaar.

De geest echter is bekend en gewend aan spanning en wil spanning/energie bewaren. Maar het fysiek kan dit niet aan. Dus wat doe het lichaam? Het wordt boos, agressief, wil vechten. Of het lichaam slaat op hol (stress) en gaat op de vlucht.

Als en wanneer ik me gewaar ben dat ik wil vluchten, omdat de spanning mijn fysieke lichaam ontregelt raakt, Ik zeg in Mezelf, Nee, Stop, Ik Stop en Adem.

Ik realiseer me mijn automatismen en de gevolgen van mijn vlucht respons.

Ik realiseer me dat de overprikkeling in situaties ontvluchten ineffectief is.

Ik realiseer me de volgende realisaties:

Ik communiceer mijn realisaties niet aan mijn teamleden, docenten en begeleiders die daarop besluiten dat zij het vertrouwen in mij opzeggen waardoor mijn stage en mijn schoolopleiding stopt.

Ik realiseer me dat ik beroepsmatige activiteiten vermijd die belangrijke intermenselijke contacten met zich meebrengen vanwege de vrees voor kritiek, afkeuring of afwijzing

Ik realiseer me dat ervaringen en situaties en de noodzaak tot onderzoek mij deze realisaties brengen.

Ik toon onwil om bij mensen betrokken te raken, tenzij er zekerheid bestaat dat men mij aardig vindt, goede vrede bewaren en me aanpassen door mijn behoeften niet te communiceren omdat ik denk dat ik niet in orde ben.

Ik realiseer me dat mijn oordeel ongepast is.

Ik toon gereserveerdheid binnen intieme relaties uit vrees vernederd of uitgelachen te worden. Ik krijg gedachten die kritiek hebben op anderen waarvan ik denk dat zij mij niet in orde vinden en kritisch zijn.

Ik realiseer me dat begrip gepast is.

Ik ben gepreoccupeerd met de gedachte in sociale situaties bekritiseerd of afgewezen zullen

Ik ben in nieuwe intermenselijke situaties bedachtzaam, gereserveerd en geremd, vanwege het gevoel tekort te schieten

Ik zie mezelf als sociaal onbeholpen en voor anderen onaantrekkelijk of minderwaardig

Ik ben in mijn beleving uitzonderlijk onwillig persoonlijke risico’s te nemen of betrokken te raken bij nieuwe activiteiten omdat deze mij in verlegenheid zouden kunnen brengen

Wordt vervolgd…

Dag 237 Mijn Irritatie in Relatie tot Geluid.

Afbeeldingsresultaat voor irritatie in relatie tot geluid

In mijn vorige blogs beschrijf ik dat ik last heb van geluiden en met name de geluiden die door andere mensen geproduceerd worden. Misofonie is vooral de afkeer van geluiden die door (andere) mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Over het algemeen zijn het onschuldige, zachte geluiden.

De emoties die worden opgeroepen zijn vaak dermate heftig, dat mensen die aan misofonie lijden hun triggers zoveel mogelijk vermijden. Dit kan tot gevolg hebben dat zij zich steeds meer gaan isoleren.

Wanneer mensen met misofonie getriggerd worden, treedt er eerst een fysieke reactie op, gevolgd door een emotionele reactie. Een fysieke reactie kan zijn: warm krijgen, transpireren en hoge hartslag. Het brein van mensen met misofonie reageert met een vecht- of vluchtreactie omdat het geluid als bedreigend wordt gezien. Het is een reflex waarover men geen controle heeft.

Misofonie (letterlijk: haat van geluid, van het Griekse μῖσος (misos) “haat” en φωνή (phónè) “stem, geluid”) is een nog vrij onbekende neurologische aandoening waarbij bepaalde dus neutrale geluiden heftige gevoelens van walging, haat, of woede oproepen. Bij de meeste mensen met misofonie worden deze gevoelens ook opgewekt bij het zien van repeterende bewegingen.

Afgelopen week had ik een nare reactie op geluid. Iemand was chips aan het eten wat mij enorm triggert. Ik realiseer me dat eet geluiden in combinatie met smakken mij boos maakt. In tegenstelling tot mijn stiltecoupé ervaring besloot ik nu om de chips-soundproducer aan te spreken met het verzoek of het geluid iets minder kon. Ja natuurlijk, ik zal het proberen was de reactie. Oké, zo dacht ik opgelucht, opgelost. Pfff.

Ik realiseer me dat ik mezelf had kunnen stoppen in dit moment.

Ik realiseer me dat ik door geluid geïrriteerd kan raken en dat deze irritatie ergens is ontstaan.

Ik realiseer me dat mijn vader nadat hij een TIA had gehad enorm kon smakken. Mijn vader was daarvoor streng, kritisch en alert gefocust op mijn tafelmanieren zo ook geluiden. Dit toonde hij in zijn mimiek en lichaamshouding. Ik begreep dat door de TIA zijn nekspier-reflexcontrole verminderd was. Ik had begrip voor het feit dat hij nadien meer geluid produceerde waardoor ik voorbij ging aan mijn irritatie die in reactie op de geluidsproductie van mijn vader wél aanwezig was.

Ik realiseer me dat ik op geluidproductie en mijn lichaamshouding boos, respectloos en zonder begrip en uitleg tijdens eten aan tafel gecorrigeerd werd. Tijdens en vooraf aan gezellige samenzijn momenten wist ik (alert, waakzaam, oplettend) was ik gefocust op stress.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op eet-geluiden geïrriteerd kan reageren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik fysiek irritatie ervaar door eet-geluiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens woede, onbegrip, onmacht, irritatie en walging ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens in mezelf boze woorden spreek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik uit onmacht in mezelf woorden heb aanvaard en toegestaan in reactie op de agressieve correcties van mijn vader.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit mind programma reageer op chips-eten smakgeluiden geproduceerd door een kind.

Ik realiseer me dat ik kritisch waakzaam reageer op eet geluiden in combinatie met tafelmanieren/houdingen.

Ik realiseer me dat ik me als voortdurend gecorrigeerd worden ervaar tijdens samen eten momenten.

Ik realiseer me dat ik tijdens samen eten momenten waarin mensen die tafelmanieren niet respecteren vervolgens woedend wordt.

Ik realiseer me dat ik in mijn mind beleving afwijkende houdingen/lichaamstaal en geluidmaatstaf in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Als en wanneer ik me bewust ben van een gedachte/reactie die extern getriggerd wordt door een eet, smak of afwijkende houding “Ik Nee zeg en Stop en doorAdem”.

Ik stel mezelf ten doel dat ik door adem en nadien begrip vraag voor mijn reactie door hier respectvol Zelfvergeving op toe te passen en mijn bewust geworden gedachten vervolgens zal uitschrijven.

Ik realiseer me dat ik op mijn reactie op chips-geluid vervolgens werd aangesproken op het feit dat ik kort daarvoor zelf chips etend geluid geproduceerd heb. Ik werd nadat ik het kind had aangesproken ‘zelf’ door een ander gecorrigeerd.

Aan deze externe correctie werd de uitspraak “jij meet met twee maten” toegevoegd. Ik was verbaasd en dacht ‘huh’, ‘wat zeg je me nu’ vanwege het feit dat ik me niet bewust was van mijn ‘chips-sounds’. Hierdoor voelde ik onheus bejegend.

Vanuit deze bejegening, die ik als in mezelf aanvaard en toegestaan, ervaar als kritiek en afwijzing heb ik vervolgens gereageerd met de opmerking ‘idioot’. Oeps.

wordt vervolgd…

Dag 236 Humble

Photo By Luis Llerena

Realisaties tijdens een treinrit. Ik reageer op een vrouw die de stilteregel in de coupe niet respecteert. Ik overweeg om haar en haar reisgenoot aan te spreken op storend gedrag. Ik realiseer me dat ik wil reageren van irritatie, onbegrip en boosheid. Omdat ik me bewust ben van mijn reactie onderzoek ik wat er in mezelf gebeurd.

Wat me opvalt is dat we met meerdere mensen in de stiltecoupé onze reis maken en dat werkelijk niemand de dame aanspreekt. Ik realiseer me dat ik de aanwezigen veroordeel om het feit dat we geen rekening houden met elkaar omdat de stilte niet gerespecteerd wordt.

Ik vind dat reizigers zich moeten conformeren aan de geldende stilteregels. Ondertussen blijf ik doorademen waardoor de pijn in mijn fysiek afneemt. Op deze wijze kan ik mezelf ondersteunen. De beweegredenen van de anderen ken ik niet.

Inmiddels zijn de vrouw en haar reisgenoot uitgestapt. De rust in mij is inmiddels hersteld. In het moment van reactie realiseer ik me dat ik de vrouw veroordeel vanwege haar harde praten.

Ik realiseer me de gedachten ik vind haar gedrag ongehoorzaam en ongepast. In feite erger ik me aan haar ongehoorzaamheid waardoor ik vind dat haar gedrag respectloos is gezien de stilteregel. Zij houdt geen rekening met anderen. In mijn beleving kiezen reizigers bewust voor de stiltecoupé?

Ik realiseer me dat ik zelf zat te praten in de stiltecoupé tijdens een treinrit toen ik hierop werd aangesproken vervolgens mijn mond stil hield.

Ik realiseer me dat ik het dapper vond van de persoon die me aansprak omdat hij tijdens zijn communicatie rustig bleef. Ondanks mijn verbazing had ik bewondering voor de man. Hij respecteerde de stilteregel en sprak op rustige toon alsof er ruimte was voor dialoog en overleg. In zijn reactie was hij niet veroordelend.

Op het moment echter dat de vrouw hard spreekt realiseer ik me dat ik in reactie schiet waardoor ik allerlei lichamelijke reacties gewaar wordt. Het zweet staat op mijn rug, ik krijg pijn in mijn nek en schouders en ik wordt boos en raak geïrriteerd. Ik stop met lezen omdat ik me door mijn ergernis niet kan concentreren. Ik wordt volledig in beslag genomen door mijn reactie op de vrouw. Ik kijk met een boze blik in haar richting maar ze spreekt gewoon verder alsof ik niet besta.

Ik weet niet of ze mijn non-verbale boodschap überhaupt heeft opgemerkt. Vervolgens krijg ik hoofdpijn en de trein stopt.

Mijn Bewuste Gewaarwording en realisaties tijdens een treinrit waarin ik voor mezelf bepaal dat ik mijn reactie op ongehoorzaamheid onderzoek alvorens ik besluit wat te doen. Ik ga niet verbaal en moraliserend in reactie maar onderzoek mijn reactie.

Ik stel mezelf ten doel alvorens een conclusie te trekken in gesprek gaan en om toestemming vragen om informatie uit te wisselen. Zonder overleg kan ik niet beoordelen waarom iemand reageert en doet wat hij deed. Als ik om informatie verzoek en dat niet terug ontvang zal ik mijn communicatie onderzoeken en om feedback vragen. Uiteindelijk gaat het erom dat doen wat het beste is voor iedereen.

Wordt vervolgd

Dag 235 Senses

Afbeeldingsresultaat voor senses

Senses: bewustzijn; bewustheid; bezinning; besef; realisatie; verwezenlijking; te-gelden, verstand.

https://translate.google.nl/#nl/en/bewustzijn

In reactie op mijn vorige blog ongehoorzaamheid, realiseer ik me, ik kom tot besef. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me erger. Ik realiseer me dat deze ergernis in mezelf aanwezig is. Ik erger me aan de reizigers die in mijn beleving en volgens mijn waarneming ‘ongeoorloofd herrie produceren’.

Ik realiseer me dat ik van mening ben dat de herrieproducent hierop aangesproken moet worden. Tenslotte zit ik in de stiltecoupé waar de regel geldt dat hier stilte gerespecteerd wordt. Wanneer werd ik me als kind voor het eerst bewust van de herrieproducent? Ik werd me voor het eerst gewaar dat er herrie bestaat, vanaf het moment dat ik de aller-eerste-keer herrie heb ervaren/ontmoet zonder dat je daar woorden aan toekent. Voor die tijd was mij de betekenis herrie in de vorm van bewuste woorden niet bewust.

Aan herrie ging ik voor het eerst waarde toekennen doordat ik aan herrie in woorden en later gedachten/mind werd waarde ging toekennen. Ik heb aanvaard en toegestaan door waarde toe te kennen aan herrie hieraan bewustzijn/mind toegekend. Ik heb dit besluit in mezelf aanvaard en er mind aan toegekend.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf toegestaan en in mezelf aanvaard heb dat ik aan herrie betekenis toeken die mij weerhoudt dat ik in eenheid gelijk sta aan al het Leven omdat ik herrie veroordeel waardoor door mijn veroordeling eenheid en gelijk verdwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en aanvaard dat ik in reactie op de mevrouw in de stiltecoupé die hardop aan het praten is met haar reisgenoot, anticipeer in mijn besluit dat ik boos wordt door haar ongehoorzaamheid. En vervolgens in reactie op haar gedrag in mezelf negatief geladen energetische lading produceer.

Al vrij snel realiseer ik me tegenwoordig dat ik in bewust in reactie schiet. Om in mezelf minder mind te erkennen, stop ik met lezen, Vervolgens focus ik bewust op mijn Ademhaling. De door de NS opgelegde regels worden toch wel geschonden.

Ik begrijp die dame niet, dat ze haar mond niet houdt. Ik vind haar stout.

Ik vind gehoorzaamheid een issue realiseer ik me.

Als en wanneer ik signaleer dat ik in reactie schiet, Ik mezelf Stop en Adem. Hiermee kan ik me in dat moment effectief ondersteunen door door te Ademen waardoor mijn bewuste mind-reactie niet toeneemt. Omdat ik me ten doel stel dat ik niet bestuurd wil worden door mijn mind ga ik in mijn Ademhaling.

Omdat ik zelf mijn mind stop neemt de fysieke pijnreactie af in mijn lichaam. In reactie op ongehoorzaamheid ervaar ik minder zweet op mijn rug, minder pijn in mijn hals en schouders en minder pijn in mijn borstpunten.

Vanaf het moment dat ik me realiseer dat in reactie ben, waar ik voorheen, de vrouw vanuit mijn woedereactie op ongehoorzaamheid nog wil aanspreken. Waar ik voorheen voorbij kijk aan haar metgezel met een blik waarmee ik hen wil laten inzien dat zij dienen te zwijgen. Ik kan wel mezelf dienen met DoorAdemen. Ik Adem door en ik ondersteun mezelf omdat mijn mind niet toeneemt. Deze ondersteuning kan ik bewust toepassen. Vervolgens ga ik mijn toepassing in de mind-reactie verkleinen door hier daadwerkelijk, de daad bij het woord voegen, Zelf-vergeving-op-toe-te-passen. Ik maak mezelf verantwoordelijk. Ik ben zelf de autoriteit van en voor mijn Welzijn. Wel-Being-ness.

Het boekje dat ik lees hoef ik niet meer vanuit boosheid en frustratie in mijn tas te gooien.

Ik realiseer me dit omdat ik niets zeg en de dame niet aanspreek op het niet naleven van de regels en niet langer pijn ervaar. In tegenstelling tot mijn mening dat men dient te gehoorzamen pas ik me aan aan mijn pijn. Ik zeg niets tegen de vrouw en stel me gelijk aan mijn pijn door door te ademen.

In mijn volgende blog dag 236 zal ik het laatste deel uitschrijven.

Wat me opvalt is dat we met meerdere mensen in de stiltecoupé onze reis maken en dat er naast mij werkelijk niemand is die de dame aanspreekt. Ik realiseer me dat in dit moment meerdere punten van mezelf zichtbaar maak.

Ik realiseer de verhuftering in de maatschappij waarin we geen rekening houden met elkaar. Ik ben van mening dat reizigers zich moeten conformeren aan regels. Ondertussen blijf ik doorademen waardoor de pijn in mijn fysiek afneemt.

Inmiddels zijn de vrouw en haar reisgenoot uitgestapt. De rust in mij is weer hersteld. In het moment van reactie realiseer ik me dat ik de vrouw vanwege haar harde praten veroordeel en vervolgens van mening ben dat ik haar ongehoorzaam vind haar gedrag ongepast.

Dag 234 Disobedience

Afbeeldingsresultaat voor disobedience is the root of every evil

In reactie op ongehoorzaamheid vergeef ik mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me erger aan reizigers die ongeoorloofd herrie produceren. Ik realiseer me dat ik van mening ben dat de herrieproducent hierop aangesproken moet worden. Tenslotte zit ik in de stiltecoupé.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf toesta en aanvaard dat ik in reactie op de mevrouw in de stiltecoupé die hardop aan het praten is met haar reisgenoot, anticipeer in mijn besluit dat ik boos wordt door haar ongehoorzaamheid. En vervolgens in reactie op haar gedrag in mezelf negatief geladen energetische lading produceer.

Al vrij snel realiseer ik me dat ik in reactie schiet waarop ik stop met lezen en focus op mijn Ademhaling. De door de NS opgelegde regels worden geschonden. Ik begrijp niet dat die dame niet haar mond houdt. Ik vind haar stout. Gehoorzaamheid is een issue realiseer ik me.

Als en wanneer ik signaleer dat ik in reactie schiet, Ik mezelf Stop en Adem.

Omdat ik mezelf stop neemt de fysieke pijnreactie in mijn lichaam af. In reactie op ongehoorzaamheid ervaar ik zweet op mijn rug, pijn in mijn hals en schouders en pijn in mijn borstpunten. Op het moment dat ik me realiseer dat in reactie ben wil ik de vrouw vanuit mijn woedereactie op ongehoorzaamheid aanspreken. Ik kijk voorbij aan haar metgezel met een blik waarmee ik haar wil laten inzien dat zij dient te zwijgen. Het boekje dat ik lees heb ik inmiddels boos en gefrustreerd in mijn tas gegooid. Ik realiseer me dat omdat ik niets zeg en de dame niet aanspreek op het naleven van de regels meer pijn ervaar. In tegenstelling tot mijn mening dat men dient te gehoorzamen pas ik me aan en zeg niets.

Wat me opvalt is dat we met meerdere mensen in de stiltecoupé onze reis maken en dat er naast mij werkelijk niemand is die de dame aanspreekt. Ik realiseer me dat in dit moment meerdere punten van mezelf zichtbaar maak.

Ik realiseer de verhuftering in de maatschappij waarin we geen rekening houden met elkaar. Ik ben van mening dat reizigers zich moeten conformeren aan regels. Ondertussen blijf ik doorademen waardoor de pijn in mijn fysiek afneemt.

Inmiddels zijn de vrouw en haar reisgenoot uitgestapt. De rust in mij is weer hersteld. In het moment van reactie realiseer ik me dat ik de vrouw vanwege haar harde praten veroordeel en vervolgens van mening ben dat ik haar ongehoorzaam vind haar gedrag ongepast.

wordt vervolgd

Dag 233 Consiousness

Afbeeldingsresultaat voor consciousness awakening

In mijn vorige blog eindig ik met de realisatie dat ik mezelf verantwoordelijk acht om me te ontdoen van mijn positief of negatief geladen mind (gedachten, emoties of gevoelens) door consequent, efficiënt en doelgericht te werk gaan en me te ontdoen van deze lading.

Deze mind lading, door mezelf aanvaard en toegestaan, ontstaan binnen mijn mind opgeslagen herinnering aan een negatieve of positieve ervaring in het contact met een persoon of tijdens een specifieke gebeurtenis.

Het doel van het schrijfproces is om deze lading te ontrafelen en ontdoen van haar lading zodat deze reactieve lading niet langer resoneert met een persoon of gebeurtenis in Hier waardoor de herinnering actief wordt geladen.

Ik realiseer me dat ik bewust situaties vermijd/ontwijk waar ik kans maak dat ik bekenden ontmoet. De vraag die bij me opkomt ‘wat kom ik tegen op het moment dat ik bekenden ontmoet? En wat wil ik ontwijken?

Ik realiseer me als ik in Meppel rondloop heb ik geen last van het feit dat ik het risico loop dat ik bekenden ontmoet. De kans is kleiner.

Ik realiseer me een vervolg gedachte namelijk dat ik in de periode toen ik nog meer geld kon besteden dat ik toen ook al last had van het feit dat ik moeite had om door een drukke winkelstraat of langs een vol terras te lopen.

Mijn angst ontstond vanaf het moment dat ik me bewust werd van het feit/gedachte dat ik risico liep door mensen aangestaard te worden.

In mijn mind beleving werd ik door hen negatief geëvalueerd!!!

Zodra ik me hiervan bewust werd, gaf dit feit in mijn mind vooraf aan een wandeling in het openbaar mij de garantie dat ik door bekenden bekeken en aangestaard zou worden. Mijn mind ging mijn doen en laten bepalen.

Maar wat maakt nu dat ik situaties ontwijk waar ik kans maak dat ik de blik van bekenden die me aanstaren ontmoet?

De gedachten die ik in mijn geest heb aanvaard en toegestaan is het antwoord. In feite veroordeelt mijn gedachten de mensen in dat moment. Hetgeen me in gedachten afscheid van de ander omdat ik denk dat zij mij vreemd aankijken en over me zullen roddelen of negatief praten of zeggen: ‘kijk daar heb je die loser, die alles had en al genoeg kansen heeft gehad.

Deze voorbeelden zijn uitspraken die mensen daadwerkelijk in mijn richting hebben uitgesproken. Uitlatingen die mij negatief beïnvloeden omdat? In feite sta ik mezelf toe dat ik een loser ben. In mijn gedachten ben ik een loser omdat ik deze gedachte in mezelf heb aanvaard en toegestaan waardoor ik me als zodanig ga gedragen omdat ik denk dat ik een loser ben. Deze gedachte roept vervolgens het gevoel dat ik me onheus bejegend voel waaraan ik waarde toeken in de vorm van negatief geladen emoties zodat ik me beroerd, verbaasd, schaamtevol en met stomheid geslagen voel.

Aspecten van één bewuste gedachte, nog onbewust in mijn geest, roept dit alles op omdat ik dit uitschrijf.

En wat doet dit gevoel met mij? Welk gedrag komt hier uit voort? En wat is het gevolg van mijn gedrag? En welke gedachte roept dat gevolg vervolgens op? lol

wordt vervolgd…

 

 

Dag 232 Evasive

Mede als gevolg van de negatieve invulling van het oordeel van de ander kan ik heel moeilijk omgaan met kritiek. Opmerkingen van anderen ervaar ik vaak als een bevestiging van mijn overtuiging dat ik minderwaardig ben vergeleken met anderen.

Op dat soort momenten kan ik me schamen of ik zie bevestigt dat de ander me ‘stom’ of ‘raar’ vindt. Aan gedrag van een ander heb ik ooit een negatief oordeel verbonden. Deze negativiteit weerhoudt me in Hier in contact te gaan. Ik realiseer me dat ik me vervolgens afzonder en terugtrek en een gemaakte afspraak afzeg.

De oorzaak en consequentie van mijn negatieve gedrag heb ik in mezelf als besluit gemaakt naar aanleiding van mijn negatief geladen interpretatie als reactie op voorbeeld gedrag (prikkel) van anderen.

In relaties en vriendschappen voel ik me vaak erg angstig en onzeker. In contact met anderen vind ik het moeilijk om open te zijn en mezelf te laten zien zoals ik wil zijn. Daarbij bestaat de neiging om vanaf de zijlijn toe te kijken totdat ik er zeker van ben dat ik geaccepteerd word.

Dit komt omdat ik in gezelschap van anderen steeds het angstige gevoel heb iets verkeerd te doen of te zeggen. Dan besluit om niets te zeggen. Hierdoor ontstaat er spanning in mezelf wat ik wil ontvluchten. In het verleden dronk ik een aantal biertjes.

Tegenwoordig wil ik Zelfvergeving toepassen zodat ik mezelf effectief ondersteun om mijn mind gedachten, gevoelens of emoties, die mij weerhouden om in contact te treden, te ontdoen van haar lading.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door mijn interpretatie van een persoon of gebeurtenis in reactie schiet.

Als en wanneer ik in reactie schiet, Ik Stop en Adem.

Ik stel mezelf ten doel dat ik bewustzijn wil uitbreiden en bewust wil worden van mijn gedachten, gevoelens en emoties zodat ik deze kan ontdoen van haar negatief of positief geladen lading.

Ik realiseer me dat ik consequent, efficiënt en doelgericht te werk zal gaan om me te ontdoen van deze lading.

Dag 231 Apologize

Afbeeldingsresultaat voor apologize

“Ik denk eerst drie keer na voordat ik iets tegen je zeg”!!! Ik vind je belerend. Huh? Zo dacht ik, nadat mij iemand verteld dat ik belerend ben. Belerende mensen spreken anderen aan met een belerend vingertje. In mijn vorige blog heb ik mijn ervaring bij belerend beschreven.

Ik kan me herinneren dat ik de lerares op de eerste klas van de lagere school belerend vond.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de manier van communiceren van de juf belerend noem. Ik realiseer me dat ik dit gedrag veroordeel en in defensieve reactie schiet waardoor ik ongelijkheid creëer.

Haar gedrag heb ik nooit begrepen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik afwijkend gedrag van een ander afwijkend noem en wil begrijpen. Ik vergelijk mijn gedrag met het gedrag van een ander waardoor ik dit afwijkend benoem en er vervolgens een oordeel op plak.

Ik vond haar dominant en respectloos nadat ze mij straf had gegeven. Zonder dialoog, excuus of uitleg van haar redenen werd ik volgens mezelf onterecht terechtgewezen. Destijds door de juf en recent door de persoon die mij belerend noemt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik afwijkend gedrag van anderen volgens mijn mening vergeleken als dominant en respectloos betitel.

Ik realiseer me dat ik het gedrag van anderen, gedrag wat ik wel eens letterlijk op mezelf betrek, probeer te begrijpen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat van de ander eis om mijn voorkeur gedrag uit te beelden in zijn gedrag. 

Ik realiseer me dat het onrechtvaardig vind dat mensen geen excuus aanbieden voor hun zelfingenomen handelen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik van anderen verwacht dat zij handelen volgens mijn zelfingenomen gedrag.

Ik realiseer me dat ik me erger als anderen mij voorschrijven wat ik volgens hen dien te doen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik denk dat anderen mij iets voorschrijven.

Ik realiseer me dat ik zelfingenomen handel waardoor ik ongelijkheid creëer. Ik realiseer me dat ik door deze ongelijkheid kritiek en boosheid ervaar. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik aan mijn ergernis negatief geladen energie verbind.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik zonder dialoog aan te gaan een ander terechtwijs.

Ik realiseer me dat ik nog steeds ongevraagd excuus verlang en dialoog verwacht van dominante personen. Ik vergelijk commentaar met dominant respectloos gedrag van de juf. Nu, net als destijds, voel ik me terechtgewezen en daardoor afgewezen. Destijds voelde ik schaamte, verdriet en onbegrip. Nadat ik recent werd terechtgewezen voelde ik boosheid en kritiek.

Ik realiseer me dat ik destijds ben blijven afwachten zonder weg te gaan. Recent ben ik weggevlucht. Van dialoog en feedback was toen geen sprake. Ik realiseer me dat ik door feedback overprikkeling ervaar waarop ik dissocieerde waardoor ik niet in staat was om in gesprek te blijven.

De moraal van mijn verhaal: ‘in wezen voel ik me nog steeds onheus bejegend’. 

Als en wanneer ik me onheus bejegend voel, Ik stop en Adem.

Ik stel mezelf ten doel dat ik niet meer wegloop en bereikbaar ben voor dialoog, overleg en feedback.

Ik realiseer me dat ik vanuit mijn jeugdervaring nog steeds kinderlijk reageer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik bij feedback terechtwijzing ervaar waarop ik negatief geladen schaamte, verdriet en onbegrip ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vervolgens dissocieer en uit communicatie raak.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit deze jeugdervaring onvolwassen reageer omdat ik feedback als afwijzing en kritiek van mijn integriteit ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik dominant gedrag van mensen ervaar als afwijzing van mijn integriteit en oorspronkelijkheid.

Ik realiseer me dat ik commentaar of feedback van anderen in mezelf destijds geaccepteerd en aanvaard heb als kritiek.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik commentaar of feedback van anderen in mezelf geaccepteerd en aanvaard heb als kritiek.

Ik stel mezelf ten doel dat feedback geen aanleiding/reden meer mag zijn om weg te lopen uit communicatie.

Ik stel mezelf ten doel dat ik commentaar of feedback van mensen ervaar als hulp om mijn communicatie te verbeteren.

Ik stel mezelf ten doel dat ik me effectief ondersteun door bij eventuele vragen op feedback van anderen deze ervaar als mogelijk om mijn relatie met anderen vorm te geven.

Ik realiseer me dat de feedback die ik als belerend ervaar niet wilde horen omdat ik in reactie zat. Ik stel mezelf ten doel als ik in reactie zit verzoek om later in een gesprek wel feedback te ontvangen.

Ik stel mezelf ten doel dat ik in gesprek wil gaan en voorstel om een afspraak te plannen met de persoon die mij belerend vind. Oops!!! lol