Dag 200 ‘Onverschilligheid’.

Ik realiseer me dat onder mijn reactie op een externe uitspraak van iemand woorden in mezelf zichtbaar werden gemaakt. 

Als en Wanneer ik me realiseer dat ik in reactie op de woorden van een ander in mezelf onverschilligheid en nonchalance ervaar, Ik stop en Adem.

Alvorens ik reageer zal ik nadat ik door-adem hierop Zelf-vergeving uitschrijven. Volgens het woordenboek:

‘Onverschilligeheid’:

1) Achteloosheid 2) Apathie 3) Afgestomptheid 4) Desinteresse 5) Gevoelsarmoede 6) Gevoelloosheid 7) Gemis aan genegenheid 8) Gemis aan belangstelling 9) Harteloosheid 10) Indolentie 11) Koudheid 12) Koelheid 13) Kalme berusting 14) Laksheid 15) Nonchalance 16) Ongevoeligheid 17) On-hartelijkheid 18) Onbewogenheid. 

Ik realiseer me dat de meest effectieve manier deze Zelf-onoprechte woorden te elimineren is om hierop Zelf-vergeving toe te passen. Als manier om Oprecht mij Zelf-onoprecht te transformeren naar Zelf-oprecht. Met dit instrument ondersteun ik mezelf en ik maak mezelf verantwoordelijk. Door mijn ervaring met nonchalance en onverschilligheid te vergeven.

In mijn blog Dus van dag 199 verwijs ik naar het feit dat ik achter mijn reactie op de spreker in mezelf een Herinnering gewaar ben geworden als reactie op iets dat ik  heb ervaren. 

Ik realiseer me door dit uit te schrijven dat ik de woorden die ik verbind aan mijn eigen reactie – in woorden op dat wat ik in mezelf gewaar mijn innerlijke / mind reflectie is op de de reactie van de ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat nadat ik mijn onbevangenheid en spontaan zijn heb afgelegd me bewust werd van het feit dat nonchalance vanuit onverschilligheid bestaat, in mensen existeert. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit onwetendheid onverschilligheid in mezelf heb aanvaard en toegestaan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mezelf mijn onbevangenheid heb veroordeeld vanuit het feit dat ik dacht ongehoorzaam te zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ongehoorzaam zijn niet mocht omdat ik dit vanuit opvoed instructie dacht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben instructie vanuit observatie en opvoeding te verwarren met mijn Zelf-oprechte onvoorwaardelijke Zelfexpressie. 

Ik realiseer me dat nonchalance elegant is aan een kind die vrij van mind ongestoord  nog beweegt vanuit eigenheid waarin Zelf-oprecht permanent domineert. 

Ik stel mezelf ten doel wanneer ik in mezelf opmerk dat ik vanuit onverschilligheid nonchalant ben dus mijn Zelf-oprecht afwijs, Ik stop en Adem. 

Ik realiseer me dat ik er voor mezelf dat aan zal doen dat ik effectief zal Leven vanuit onbevangenheid en spontaan zal reageren op mijn wereld vanuit mijn Zelfbesef dat ik alleen nog maar een wereld ondersteun die effectief is zodra we allen vanuit Zelfoprecht wandelen. 

Leven waarbinnen eenheid en gelijkheid als in Hier, binnen iedere in en uit-ademhaling vanzelfsprekend is, zal zijn.

Ik stel mezelf ten doel dat ik zal doorademen.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mezelf ondersteun met door-ademen om niet in reactie te gaan. Ik realiseer me dat ik hierdoor minder mind-energetische reactie in mezelf manifesteer.

Ik stel mezelf ten doel om een ander niet te veroordelen op zijn / haar reactie. Ik realiseer me dat ik zelf in een leerproces zit. Ik realiseer me dat mijn eventueel oordeel een deel van mezelf representeert. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de reactie van een ander in mezelf veroordeel. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de reactie van juf op mijn gedrag heb veroordeeld, waarop ik me bewust werd van mijn angst, verlegenheid en frustraties die ik heb opgebouwd naar aanleiding van een reactie van de juf op mijn gedrag en dat ik schaamte heb ontwikkelt om voor een groep te praten of een presentatie te verzorgen. 

Ik realiseer me dat ik angst heb ontwikkelt dat anderen in de groep/ klas me zullen uitlachen als ik mijn bijdrage lever aan het groepsproces. 

Ik realiseer me dat ik deze angst echt gemanifesteerd heb ik mezelf. 

Ik realiseer me dat wanneer ik mijn angst uitsprak en om ondersteuning verzocht ik werd uitgelachen en bekritiseert met woorden doe niet zo kleinzerig waarop ik vervolgens nog meer angst en schaamte in mezelf heb gegenereerd. 

Ik realiseer me dat ik hierop later spanningen kreeg en achterdochtig werd op de bedoelingen van anderen die lachen in een moment dat ik mijn kwetsbaarheid deel in een groepsproces. Als dan mensen lachen op wat ik zeg / deel, ik me vervolgens realiseer dat ik hierdoor ga twijfelen aan mijn dialect. 

Dat ik me realiseer dat het lomp is en bot als anderen elkaar uitlachen of kleiner maken en ongelijkwaardigheid genereren met uitlachen. Ik realiseer me dat ongelijkwaardigheid gelijk staat aan pest gedrag. Pesten is een ziekte die je als kind overkomen kan. Pest gedrag verwijst naar ongelijkwaardige machtsverhoudingen. Kinderen die elkaar plagen op basis van gelijkwaardigheid vind ik oké. Maar pesten is een vorm van Emotionele en Geestelijke chantage die onderhuids – onder de radar – nare gevolgen en spanningen veroorzaakt. 

Ik realiseer me dat ik deze angst klachten, schaamte gevoelens / emotie en onzekerheid heb verdrongen met alcohol. Ik realiseer me dat ik momenteel in een oefenproces zit waarin ik deze angsten aanga. Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn proces van twijfel en angst bespreekbaar maak en Zelf-vergeven op toe zal passen.

Advertenties

Dag 199 De relatie met mijn Zelf-onoprecht.

Afgelopen week heb ik mijn mannetje gestaan. Lol. Op de uitspraak van een aanwezige had ik een reactie die ik niet ‘in-reactie’, lees: zonder energetische lading heb uitgesproken. Daarna ben ik toch gaan staan en heb op hetgeen de ander uitsprak mijn mening uitgesproken. Waarvan ik vind – mijn mening dus – dat zijn uitspraak ongepast was en niet aansloot bij het gespreksthema en binnen de context – situatie waarin we ons in dat moment bevonden. Ik realiseer me dat ik zelf reageer. Op dat wat een ander zegt. Reageer ik vanuit de in mezelf aanwezige informatie. Op iets buiten mezelf. Iets dat resoneert met mijn mind. Iets in mezelf wordt zichtbaar in reactie op iets buiten mezelf. 

So, here a sharing – to remember that: when you reference a memory and it shows you the end result of a previous activity / process / task you walked / did: to take a step back, breathe – ground yourself in the present, remembering to plan, consider, bring things together – knowing that there is going to be mistakes, the unpredictable happening, things going wrong – because you are now walking in real time, a present process where you have to create / bring things together again before you’ll attain the end result you want….Sunette Spies

In het verleden zou ik niets zeggen. Mijn woorden inslikken. Aanpassen aan iets waarmee ik het oneens was. Omdat ik pleit voor Leven in eenheid en gelijkheid voor Alle Leven heb ik besloten, nadat ik door-adem – als reactie op hetgeen door de ander geuit werd – waarvan ik DUS vind dat dit niet aansluit bij de context – ik van mening ben dat dit ongepast was. 

Ik realiseer me ook dat ik het respectloos vind. Onrechtvaardig zelfs. Er word een uitspraak gedaan. Over iemand anders. Waarop verder geen nadere uitleg volgt. Geen toelichting op het waarom en de woordkeuze van de uitspraak en de beslissing van de spreker om deze woorden wel uit te spreken. Geen uitleg waar ik uitleg wens omtrent de energetische aanhechting van de spreker. Reacties die ik-Zelf verbind aan deze woorden. 

Die vervolgens door de spreker worden weg gelachen. Waarop een smoes volgt. Het lijkt net alsof de boodschap die volgt bedoeld is alsof de woorden van de spreker onbedoeld waren. En onder het credo: ‘ich habe es nicht gewusst’ zonder pardon onder het tafelkleed worden geveegd. Waarop zonder verder nadenken en zelfreflectie dus meningen uiten zonder gevolg geoorloofd is. Zo ervaar ik mijn moment van contemplatie en herkauwen van hetgeen ik in mijn reactie op de ander in mezelf bewust heb gemaakt.

Hij lijkt wel alsof er geen verantwoordelijkheid genomen wordt. Alsof mensen zomaar dat wat ze denken mogen uitkramen. De omgeving vervuilen. Met onzinnige uitspraken die het zelfrespect, de integriteit en het zelf-oprecht van andere bevuilt. De zuivere onvoorwaardelijke Zelf-expressie van de persoon waartegen de uitspraak gericht is wordt in een uitspraak ondermijnd. Zonder de gevolgen voor anderen te overzien en zonder nadenken klakkeloos frustraties botvieren. Zo lijkt het wel.  

Aan mijn reactie koppel ik de volgende woorden en gedachten: agressief / lomp / bot / onverantwoordelijk / laconiek gedrag / kortzichtigheid / onverschilligheid. Woorden waaraan gedachten, gevoelens en emoties binnen mezelf resoneren. De laatste tijd ben ik me steeds meer bewust van mijn reacties. Ik reflecteer hier geregeld op. 

Woorden die MIJ saboteren en mij verhinderen om in Hier te blijven. Fysiek aanwezig zijn. Binnen mijn huidige realiteit. Met respect voor Alle Leven. Door mijn mind ontneem ik mezelf MIJN Zelf-oprecht. Waarbinnen mijn mind zoals ik in dit blog beschrijf actief is in reactie op reacties van anderen.

Ik realiseer me dat ikzelf degene ben die dit alles veroordeelt, als delen, via verbale woorden die ik in mezelf ooit aangenomen heb en in mezelf veroordeelt heb. Waarmee ik destijds met woorden mijn realiteit heb gemeten. Overgenomen uit observatie en opvoeding. Gekregen van anderen. In mezelf aanvaard en toegestaan. Mijn interpretatie. Die als Herinnering toen uit observatie ontstaan nu opspelen als woorden. Die ik verbind AAN hetgeen de ander zegt.

Als reactie nu. Ben ik afgezonderd van de fysieke realiteit in Hier. Omdat mij de juiste ondersteunende Levende Woorden nog ontbreken. Waardoor ik onrecht doe aan mijn Zelf-oprecht in dit moment, en aan het Zelf-oprecht van anderen. Daarom, omdat ik sta voor eenheid en gelijkheid voor Alle Leven, inclusief dat van mezelf, zal ik hierop Zelf-vergeving toepassen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in het verleden vaak woorden heb ingeslikt die wellicht nu binnen mij resoneren als reactie / Herinnering binnen mezelf in Hier zoals in dat moment, Nu als Zelf-on-oprechte woorden resoneren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik deze vorm van Zelf-sabotage op mezelf heb toegepast door het in mezelf te aanvaarden en toe te staan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat hetgeen ik voorsta in en van een ander in mezelf reflecteert als reactie / herinnering waarop ik mijn reactie baseer. Ik realiseer me dat mijn reactie als in mezelf mijn reactie als in hen in mezelf reflecteert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik binnen de reflectie van mezelf in mezelf de reactie van de ander afwijs waarmee ik zijn Zelf-oprecht veroordeel / ondermijn en mezelf verheven boven de ander plaats en mezelf als ongelijkheid manifesteer.


Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben reacties in mezelf die ik in de ander veroordeel, dat deze manifestatie geen eenheid en gelijkheid behelst en wel afscheiding creëert die in mezelf zich als mijn oordeel – door de uitspraak van de ander te corrigeren – zich in mezelf manifesteert.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn Zelf-onoprecht oordeel waarmee ik rechtvaardigheid en eenheid en gelijkheid voor Alle Leven ondermijn en vermijd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in reactie op een ander mijn eigen Zelfrespect ondermijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in reactie op bepaalde types die agressie uitstralen agressie in mezelf ervaar, en alvorens deze reacties uitspreek eerst door-adem. 

Ik realiseer me dat ik twijfel aan het feit dat ik mijn uitspraak als reactie op de ander in feite rechtvaardig ten koste van een anders bijdrage aan een gesprek waarin ik dialoog wil aangaan in plaats van afwijzing, en juist als reactie op deze bijdrage afgescheiden-heid manifesteer in plaats van eenheid en gelijkheid in mezelf.

Als en wanneer ik reactie ervaar ten aanzien van de reacties van een ander waarvan ik meen dat dit agressie ondersteunt, Ik stop en Adem.

Ik stel mezelf ten doel dat ik deze reactie zal onderzoeken op het feit waarom ik deze uitspraak aanzie, vergelijk en relateer aan agressie in combinatie met de fysieke uitstraling van de boodschapper die in mijn beleving onbereikbaar is voor correcte uitwisseling.