Dag 123 Backchat ver-ge-lijk

Ik ver-ge-lijk mijn oprecht

Oprecht spreek en reageer ik vanuit mijn mind, als in gedachten, emoties of gevoelens. ZELFoprechtheid is wanneer je JOU juist uitspreektWanneer ik mijn wereld en de mensen vanuit backchat observeer en vergelijk, Ik stop en adem. Een lijk-uit-ver. Een iets dat was als is aan iets als in mezelf aanwezig als herinnering in het contact met anderen in hier zichtbaar maakt. Ik realiseer me en ervaar in het contact met anderen cynisme en kritiek. In woorden ervaar ik me niet gezien en niet serieus genomen. Ik heb deze backchat ervaring als in mezelf met bepaalde personen. Zij maken mij hiervan bewust. Ik realiseer me echter dat door mijn oprecht zijn ‘juist niet’ uit te spreken ik als reactie in mezelf irritatie actief maak omdat ik mijn woorden inslik. 


In relatie tot cynisme observeer ik meerdere punten. Vanuit filosofisch standpunt bezien draagt cynisme juist óók het inzicht tot Zelfoprecht in zich mee.

Ik veroordeel het gedrag van anderen omdat ik een cynische lach in mezelf ervaar als afkeuring. In wezen wordt door deze lach mijn cynisme en kritiek zichtbaar. Omdat ik mijn woorden inslik ontstaat irritatie. Ik ben onoprecht omdat we als huisregel hebben dat we irritatie uitspreken en vanuit IK zullen benoemen. In feite ondermijn ik naast mezelf óók de inzet van de trainers en de andere deelnemers. Ik word mij hiervan bewust door mijn reactie oprecht te beschrijven.

Ik had mezelf ten doel gesteld dat ik mijn irritatie oprecht wil uitspreken. Ik heb dit niet gedaan. Mijn irritatie is de reflectie van een herinnering. Juist door deze oprecht uit te spreken lever ik mijn bijdrage aan het groepsproces. 

Ik stel mezelf opnieuw ten doel dat ik deze punten eerst met de trainers bespreek en eventueel later deel in de groep. Ik realiseer me dat ik afspraken ondermijn. Ik realiseer me óók dat ik hiermee afspraken wel naleef. Binnen één op één gesprekken lukt het me wel om mijn bijdrage uit te spreken.

Ik stel mezelf ten doel nadat ik dooradem transparant, en met respect voor de ander, mijn verhaal zal doen, mijn bijdrage lever aan het groepsproces en Backchat oprecht zal benoemen met als doel dat ik mijn Zelfoprecht niet langer ondermijn.





Dag 122 Hoe kan je Zelfoprecht mededelend zijn?

Collage en gemengde techniek op papier - 25x35 cm
wat je ziet, ben je dat zelf...

Wanneer ik mezelf in reactie op anderen ervaar dat ik anderen onderzoek / test op hun betrouwbaarheid los van het feit dat X mij heeft toegezegd mij te zullen bellen en dit nalaat waarop ik uit nijd en teleurstelling mijn eigen initiatief om contact op te nemen wil ondermijnen, I stop en adem. 
Ik realiseer me door mijn participatie in het Controle op Betrouwbaarheid Karakter omdat ik het telefoontje afwacht mezelf verhinder en geen initiatief neem om te bellen de verantwoordelijkheid buiten mezelf neerleg. Ik realiseer me dat ik in mijn commitment heb toegestemd dat ik betrouwbaar wil zijn in mijn wereld en realiteit. Door niet te bellen verhinder ik mezelf om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik heb mezelf ten doel gesteld dat ik verantwoordelijk ben voor mijn welzijn. Ik zal dus in vervolg zelf contact opnemen met mensen en organisaties, ook als mensen hun toezeggingen niet nakomen. Ik neem zelf initiatief en vermijd teleurstelling. In reflectie op mijn commitment ervaar ik mezelf dat ik anderen test op betrouwbaarheid. Ik zoek betrouwbaarheid als in mezelf in anderen. Dit feit kan een ander niet weten. Een ander kan ik niet verantwoordelijk maken voor mijn reacties op het gedrag van een ander. Ik realiseer me dat in het verleden ook heb nagelaten om afspraken na te komen.

Wat ik in deze situatie deed was dat ik mijn vertrouwen in X onderzocht. X die mij had toegezegd terug te bellen. X heeft dit dus niet gedaan waardoor zijn onbetrouwbaarheid werd bevestigd. Hierop reageer ik vanuit nijd en teleurstelling. Vervolgens heb ik niet gebeld. Waardoor ik mijn contact met X ondermijn. Vervolgens wordt het contact opgezegd. Naast dat ik het contact met X ondermijn blijkt dat ik mijn vertrouwen moet verdienen door mezelf verantwoordelijk te maken voor mijn welzijn. 

Ik realiseer me dat mijn Controle op Betrouwbaarheid patroon mij controleert. Met tot gevolfg teleurstelling waardoor ik mezelf verhinder om op eigen initiatief contact op te nemen met X. Een van mijn correcties op dit karakter is dat ikzelf zal terugbellen. Hierdoor blijf ik in contact met mensen en mijn commitment. Ik voorkom dat ik me uit nijd wil afzonderen en ben effectief. Ik verhinder nijd voorkom irritatie en mijn fysieke klachten reduceren. In feite neem ik door initiatief zelf verantwoordelijkheid en ben niet langer afhankelijk van een ander.

Ik heb me ten doel gesteld dat ik zelf contact op neem met mensen en mezelf hiervoor verantwoordelijk maak. Als ik verhindert ben zeg ik de afspraak af. Als ik nijd ervaar zal ik doorademen en later weer zelfcorrecties en vergeving toepassen als in mezelf aanvaard en toegestaan.

Dag 121 Reflectie op Zelfcorrectie.

Binnen mijn DIP schrijfproces reflecteer ik op mijn ervaring zoals beschreven in mijn Zelfcorrectie en hoe ik mijn commitment daadwerkelijk gewandeld heb. Wanneer ik mezelf als in mijn reactie ervaar dat de verklaringen dienen als controlle middel waaraan ik verantwoording moet afleggen, Ik stop en adem. 
Ik realiseer me dat ik door te participeren in deze gedachten mezelf ervaar als ‘Onverschillig Karakter’ en mezelf verhinder om mezelf te verbinden aan deze principes waarin ik toegestemd heb om deze te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit en dus mezelf verhinder om zo effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel er zeker van te zijn dat ik een toereikende hoeveelheid tijd besteed in mijn dag omdat ikzelf zorg wil dragen en dagelijks zal schrijven en me verbind aan deze overeenkomst die ik gemaakt heb dat ik daadwerkelijk dagelijks zal schrijven – als wel dat ik mezelf verantwoordelijk maak dat ik mijn bijdrage zal leveren aan het proces van zelfcorrectie richting eenheid en gelijkheid voor alle Leven. Als ik dagelijks schrijf ben ik betrouwbaar en oprecht.

Mijn Reflectie op mijn Zelfcorrectie :

  1. Wanneer ik mezelf ervaar de verklaringen als controlle middel waaraan ik verantwoording MOET afleggen waaraan door anderen mijn inzet en betrouwbaarheid wordt afgemeten.
  2. Mijn houding – wat ik noem onverschillig – waardoor ik mezelf verhinder om mezelf te verbinden aan de principes waarin ik toegestemd heb om deze te onderhouden en te doen in mijn wereld en realiteit.
  3. Dat ikzelf zorg wil dragen = daadwerkelijk doen = dagelijks schrijven en hierdoor investeer IK daadwerkelijk in mijn DIP_proces.
Ik participeer dus in mijn commitment en ik draag zorg voor mijn verantwoording die ik als in mijn commitment om dagelijks te schrijven ben aangegaan vanuit mezelf. Omdat ik dagelijks schrijf óók daadwerkelijk doe. Ik realiseer me dat ik de verklaringen email van Desteni niet gekregen heb omdat dit geen onderdeel is van mijn DIP – proces en wel in een later stadium mogelijk kan zijn. Ik heb dit nagevraagd en dus verantwoordelijkheid genomen of ik wel realistisch ben in mijn gedachte / uitspraak. Dus MOET afleggen(1) vervalt. 

Ik realiseer me dat door te participeren in mijn MOET denkbeeld, participeer in handelen vanuit ‘ik voel me gepasseerd’- want waarom weet ik niet van de verklaringen. Deze gedachten als particpant van mijn aaname. Wat ik me realiseer is dat ik eerder om uitleg mag vragen en dat ik deze uitleg als de waarheid mag ervaren. 

Ik mag in mezelf aanvaarden en toestaan dat ik door navraag mag vertrouwen op de oprechtheid van het proces waardoor ik inzicht krijg in het feit dat ik op mijn aanname MOET de houding onverschillig door deze aanname negatief geladen energie ontwikkel. 
Ik realiseer zelf onverschilligheid in mijn aaname ‘waarom weet ik dit niet’waarop ik ervan uit ga dat men mij passeert. Ik ben me bewust van dit patroon en als reactie irritatie oproept. 




Dag 120 ‘Support Projectie’

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben in de drukte van mijn projecties zoals ik mezelf in anderen ervaar als gedachten mijn dankbaarheid voor Leven Gewaarzijn vaak uit het oog ben verloren.
Wanneer ik mezelf afgescheiden als in de drukte van mijn gedachten ervaar, ik stop en adem. Ik realiseer me dat ik de steun van anderen heb vermeden uit schaamte en door deze gedachten als projectie aan een herinnering mezelf verhinder effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik in dankbaarheid terugblik op mijn leerproces en groei. Ik wil Zelfoprecht zijn in momenten als dit nodig / wenselijk is en anderen graag steunen in hun herstelproces. Waarin ik mijn voorkeur uitspreek dat ik graag jongeren en anderen mensen die onvoorwaardelijke steun en zorg voor een periode in hun leven nodig hebben wil ondersteunen om hun Leven Gewaarzijn te herontdekken.

Door mijn focus van drukte projectie te verleggen naar dankbaarheid – ik mezelf steun – en effectief ervaar, zoals ik de steun van familie, vrienden en anderen tijdens mijn wandeling heb ervaren. Niet omdat ervaringen zo plezierig waren maar wel als feit dat deze pijnlijke ervaringen juist mijn dankbaarheid, dat Leven niet vanzelfsprekend is, wel zichtbaar hebben gemaakt. Als ik focus op dankbaarheid als gedachte ervaar ik naast spontaniteit ook puur Leven Gewaarzijn
.

Ik realiseer me dat ik afgescheiden als in gedachten vermijd om mensen daadwerkelijk te ontmoeten omdat ik mezelf in mijn gedachten veroordeel en anderen vanuit aanname en veronderstellingen bejegen. Deze gedachten worden zichtbaar in mijn statements. Zij deed dit. Hij laat na dat te doen. Hun hebben mij dit aangedaan. Hierin ligt mijn behoeften ook verscholen. Mijn verlangens als claim, als eis, als vanzelfsprekendheid. Vaak gekoppelt en gebaseerd op verwachtingen en hoop die op een tekort duiden en verwijzen naar iets dat ik ken. Het mij bekende projecteer ik als tekort op een ander. Dit tekort echter is een behoefte die door door deze projectie als zelfcorrectie en doel richting en eenheid en gelijkheid Leven voor alle leven leidt. Op deze manier van denken constructief in te zetten, werkt het voor me als dirigent om equality en oneness te genereren voor alle Leven te realiseren. 


Die ik als zelfcorrectie kan veranderen nadat ik vergeven heb wat als in mezelf aanvaard en heb toegestaan, maak ik mezelf verantwoordelijk en ik claim daarmee Leven voor alle Leven. Dit is Leven Gewaarzijn zoals leven bedoelt is. Hierin is geen afscheiding en ongelijkheid aanwezig. In deze staat van Leven Gewaarzijn bestaat enkel eenheid en gelijk zijn. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachten dat mensen die ik lief heb mij toch zullen verlaten.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het uitgangspunt dat mensen die ik lief heb onbetrouwbaar zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben het uitgangspunt dat mensen mij verlaten en ik alleen achter zal blijven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik om deze reden mensen wil controleren en vast wil klampen. Het liefst wil ik hen in een doosje stoppen en bij me steken zodat zij altijd bij me zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebbend at door dit gedrag de consequentie is dat ik mensen wegduw.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat door in mijn gedrag en mind te participeren ik als in mezelf negatief geladen energie produceer in de vorm van boosheid en felheid in mijn reactie.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mezelf aanvaard heb dat ik verantwoordelijk ben voor gedrag van anderen waaruit ik een schuldcomplex heb ontwikkelt waaruit gedrag dat destructief was waaruit angst, schaamte en spijt is ontstaan naast wrok gevoelens.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebbend at ik op momenten dat ik als kind steun moest ontberen als strategie angst heb ontwikkelt omdat mijn opvoeders wegliepen. Uit angst heb ik mensen die ik wil vertrouwen de angst om me te binden en om mensen te wantrouwen ontwikkelt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik als strategie binnen mijn mind als gedachte heb ontwikkelt dat mensen me zullen kwetsen als ik help zij mij misbruiken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een muur van wantrouwen heb opgebouwd waarachter ik me verschans om mezelf te beschermen, mensen wegduw en hen niet dichtbij lat komen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de bedoelingen van anderen wantrouw en geneigd ben het ergste te denken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mensen die van me houden me zullen verraden of bedonderen waardoor ik me in feite niet openstel voor een ander.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebbend at door me niet open te stellen voor een ander maar doe alsof en er vanzelfsprekend vanuit ga dat de ander dit wel zal aanvoelen en begrip ontwikkelt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door me niet te openen voor de ander ik hen wegduw en ongelijkheid creëer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik ongelijkheid creëer in relatie tot anderen door binnen intieme relaties een typetje te zijn die al snel ontmaskerd wordt waarop de relatie door de ander verbroken wordt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te heb uit observatie typetjes voorbeeld als mind in mezelf als voorbeeld heb overgenomen ‘typetjes’ waarvan ik afhankelijk was. Ik aanvaard en sta mezelf toe dat ik hen onvoorwaardelijk vergeef en mezelf vergeef dat ik deze voorbeelden in mezelf als voorbeeld heb toegestaan zoals blijkt uit mijn houding en handelen.





Dag 119 ‘Consciëntieuze’

Consciëntieuze mensen onderzoeken
oprecht hun mind.

Your’re not Mind Controlled… Are you? Wanneer ik merk dat ik reageer onder invloed van één gedachte, Ik stop en adem. Ik realiseer me dat deze invloed, als uit observatie overgenomen, mij bestuurt. Ik realiseer me óók dat mij dit weerhoudt om altijd oprecht te zijn. Ik realiseer me dat veel van mijn gedachten mij instrüeren vanuit de boodschap om de goede vrede te bewaren. In feite verzijg ik te zeggen wat ik daadwerkelijk ervaar waardoor ik mijn ware gedachten, mijn oprechtheid moet verzwijgen, waardoor ik mijn Zelfoprechtheid ontloop en ontken. Daarom ging ik drinken. Omdat door mijn Zelfoprechtheid te ontkennen ik spanning uit negatieve emoties geladen energie ontwikkel, omdat ik mijn Consciëntieuze aard moet ontkennen. Om de goede vrede te bewaren slik ik mijn ware aard in. Naar buiten toe lach ik. Van binnen sterft mijn Zelfoprecht en vormt sluiers van zelfbedrog en zelfontkenning als aanpassing aan gewenst gedrag. Vandaag heb ik een blog gelezen waarin de invloed van onze mind duidelijk is beschreven. Deze invloed, als aanpassing overgenomen uit voorbeelden, waaraan ik mijn waarheid heb gekoppelt, noem ik misbruik van mijn eigen Zelfoprechtheid. Ik heb dit inderdaad zelf aanvaard en toegestaan. Als in mezelf is deze overgenomen invloed mijn leven gaan leiden. Dit leiden benoemde ik voorheen lijden. Het doet mij nog steeds pijn wanneer ik iemand veroordeel. Het doet me pijn als ik participeer in mijn oordeel. In dit oordeel ontstaat mijn ‘irritatie’. Ik voel dat deze irritatie mij ook weerhoudt om mijn kwetsbaarheid te tonen. Deze openheid die voor mij fungeert als middel om weer Leven Gewaarzijn te realiseren. Omdat als ik veroordeel mezelf ervaar als irritatie omdat dit alles over mij zegt. 

Maar ik ben ook van mening dat ik als afhankelijk wezen, die net als alle anderen wezens, zorg nodig heeft in dit stadium. Het stadium van 0 tot 7 waarin we een fundament aanbrengen binnen ons Leven. Dit Leven binnen ons oorspronkelijk dit wat wij als Destonians Zelfoprecht noemen. Zelfoprecht Leven Gewaarzijn waarnaar we verlangen. Vanuit het verlangen dat we hierin als wezens en al het anderen Leven, gelijk en een zijn. Waarin we gelijk en een zijn ‘noemt’ Leven. Binnen dit Zelfoprecht zijn invloeden uit tijdsgeest, een boek, een veroordeling of roddel, de macht van een therapeut of model, zij allen hebben één overeenkomst. Omdat ik niet heb geleerd om mijn eigen keuzes te maken, vanuit mezelf, vanuit dwang aan het voorschrift overgenomen informatie waaraan ik als voorwaarde dien te voldoen. Althans, dit was mijn interpretatie. 

Ik heb al vaker verwezen naar een verhaal waarin ik beschrijf dat ik door de juf van de eerste klas lagere school niet werd gezien en niet werd gemist nadat zij mij te kennen gaf dat ik moest wachten naast de schooldeur. Ik weet voor mezelf dat in deze beschrijving mijn omslagpunt ligt. Voor dit moment was ik Zelfoprecht. Omdat ik me niet bewust was van mijn handelen die geen intentie bezat, nog geen plan waaraan ik moest voldoen. 

Ik wist wel dat mijn ouders mij vertelden dat ik moest gehoorzamen aan het gezag van oudere mensen zoals de juf. Ik was me echter nog onbewust van de impact die het op me had als ik gehoorzaamde en hoe ik moest omgaan met de gevolgen. Ik gehoorzaamde en bleef staan naast de schooldeur. Wat hierop volgde, werd mijn beschermingmechanisme om me te beschermen tegen de gevolgen van wat er gebeurde in dit moment. Mijn behoefte echter om om te gaan met deze gevolgen, heb ik niet geleerd. 

Onder de groep Destonians worden elkaars blogs niet inhoudelijk besproken. Onder deze groep mensen heerst de sfeer elkaar onvoorwaardelijk steunen. Zonder ongevraagd feedback te geven delen. Namelijk wij willen dat een mens terug komt bij zijn of haar, of haar of zijn Leven Gewaarzijn. Dat is de bedoeling van het proces dat zeven jaar duurt. Het neemt geen zeven jaar in beslag maar in deze zeven jaar leer je als mens hoe het was en is om met elkaar te leven zoals Leven bedoelt is. Zo is het leven bedoelt. Om in leven de invloeden die Leven weerhoudt te elimineren om eenheid en gelijkheid als in HIER, in iedere ademhaling te Leven. 

Vandaag pas ik zelfvergeving toe op het punt – de invloed als in mezelf aanvaard en toegestaan – Ik vergeef mezelf toegstaan en aanvaard te hebben dat ik mensen vanuit mijn innerlijk gewaarzijn als in woorden ‘wat ben je X toch één sukkel om je oordelen op mij te plakken ‘alsof dat wat ik zeg, wat in jou zichtbaar is geworden door dit gesprek, alsof ik hiervoor verantwoordelijk ben’.

Ik realiseer me dat mensen die een oordeel uitspreken tijdens ons gesprek ik bij sommige mensen, zoals in het gesprek met X zoals ik hierboven beschreven heb, door te participeren in deze gedachten als in de woorden die ik beschrijf zichtbaar irritatie ervaar. Ik realiseer me ook dat deze negatief geladen energie als in mezelf ligt opgeslagen waardoor ik fusieke klachten krijg. Ik realiseer me ook dat ik deze klachten krijg omdat ik mijn woorden inslik. Woorden die ik inslik waaraan een lading is gekoppelt, mij weerhoudt om in eenheid met mezelf te zijn. Deze eenheid is onder invloed van instructies waaraan ik voldeed ontstaan. Dus onder invloed van gehoorzamen aan de instructies van mijn ouders, heb ik aanvaard en toegestaan, waaruit irritatie is onstaan die me nu weerhoudt om me te verbinden met de eenheid als in mezelf en de eenheid in anderen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de eenheid als in mezelf zoals ook in anderen oorspronkelijk aanwezig veroordeel. Ik realiseer me dat ik mijn veroordeling veroordeel. Deze veroordeling heb ik overgenomen uit het feit dat ik gehoorzaam waarop ik straf ervaar. Als ik gehoorzaam krijg ik ondanks mijn kwetsbaarheid tonen toch straf. Ik voldoe aan gehoorzaam zijn en krijg ook straf. Dubbele boodschappen die in een relatie met mensen actief worden als mijn reactie die ik in mezelf heb opgeslagen onder invloed van anderen overgenomen informatie die mijn daadwerkelijke behoefte – als eenheid en gelijk in HIER zijn en samen Leven – ondermijnen. 

Wanneer ik als in mezelf woorden wat is X een sukkel gebruik ik veroordeel, Ik stop en adem. Ik realiseer me dat ik mezelf veroordeel in deze woorden die als in mezelf opgeslagen negatieve energie genereert waardoor ik mezelf verhinder om effectief te zijn als waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doel dat ik juist deze woorden zal beschrijven die me terugbrengen naar zelfoprecht zijn Leven Gewaarzijn waartoe ik in staat ben en wil Leven vanuit Zelfoprecht, daarom juist beschrijf ik oprecht mijn proces zoals in woorden die in mijn mind ontstaan zodat ik mijn consciëntieuze Zelfoprechte Leven Gewaarzijn in iedere ademhaling daadwerkelijk wil Leven.

Dag 118 Irritatie

Wanneer ik ‘irritatie’ ervaar als reflectie in mezelf als in een ander zichtbaar gemaakt, Ik stop en adem.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn irritatie actief maak in het contact met mensen die uitgelaten reageren en overdreven lachen.

Ik vergeef mezelf dat ik in mezelf toegestaan en aanvaard heb dat ik mijn gedachten aan personen koppel die gezag hebben en de leiding hebben over een veilig groepsklimaat waardoor ik als in mezelf participeer als irritatie.

Ik realiseer me dat door te particperen in de gedacten dat mensen die gezag hebben verplicht zijn, en zorg moeten dragen voor mijn bescherming en veiligheid maar dit nalaten ik mezelf verhinder om effectief te zijn omdat ik voeding geef aan mijn irritatie omdat ik participeer in mijn gedacten en daardoor zelf irritatie vorm geef. Ik stel mezelf ten doel dat ik verantwoordelijk ben voor mezelf als eenheid en gelijk zijn aan alle leven in HIER voor nu realiseer met doorademen in het moment en hierop zelfvergeving en zelfcorrecties zal toepassen om irritatie door / uit invloeden aanvaard en toegestaan te vergeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat iemand lacherig doet verantwoordelijk maak voor mijn irritatie. Ik realiseer me dat ik dit gedrag onbeschoft vind. Vooral in een moment dat ik mijn kwetsbaarheid toon. Ik stel mezelf ten doel dat ik anderen benader vanuit Leven Gewaarzijn en dat ik stop en adem als ik irritatie ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachten dat ik een ander die lacht verantwoordelijk is / maak voor mijn ervaring als in mezelf – mezelf ervaren als in eenheid en gelijk zijn aan alle leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door invloeden als in mezelf nog steeds irritatie ervaar en afzonder van eenheid en gelijk zijn in mezelf. Ik realiseer me dat ik door deze gedachte juist meer irritatie genereer. Ik stel mezelf ten doel om dagelijks de gedachte die voorafgaat aan irritatie uit te schrijven. Ik realiseer me door te participeren in deze gedachte aanpassing ontstaat om de goede vrede te bewaren en kritiek vermijden. 

Een keuze waarvoor mensen zelf verantwoordelijk zijn zoals zichtbaar is in deze 
inspiratie film.

Dag 117 Nuance

Wanneer ik merk dat ik mezelf in twijfel trek en negatief evalueer, Ik stop en adem.
I realiseer me dat ik mezelf in een positie plaats waarin ik me ondergeschikt maak aan mezelf omdat ik me vergelijk met anderen die ik beter acht. Door mijn denkwijze verhinder ik mezelf om effectief te zijn waartoe ik in staat ben. Ik stel mezelf ten doen van binnen uit te drukken als eenheid en gelijkheid van leven de expressie van zuiverheid van mij als leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachten dat ik aspecten van mezelf uit observatie in gebeurtenissen overgenomen, als in mezelf heb opgeslagen in woorden ‘afkeuring’ en ‘kritiek’. Als ik iemand ervaar die ‘kritiek geeft’ – waarop ik afkeuring ervaar -omdat wat ik denk afkeuringswaardig in mij weerspiegelt,  Ik stop en adem.

Ik realiseer me dat ik deze informatie interpreteer die ik in het verleden nu als herinnering vorm gaf uit observatie binnen een context om deze gebeurtenis voor mezelf te behappen. Hieraan heb ik zelf gedachten ‘afkeuring’ en ‘kritiek’ gekoppelt. Bijvoorbeeld ik vind mezelf onnozel ‘afkeuring’ omdat ik ‘kritisch’ reageer. 

Achter deze reactie zit de behoefte die ik had binnen deze context. Deze behoefte bleef onvervuld. Wat ik in wezen doe is dat ik vanuit de mij bekende interpreatatie nu reageer op een gebeurtenissen, die als in mijn herinnering opgeslagen ligt, binnen een huidige gebeurtenis, die vergelijkbaar is met toen waarin ik in plaats van afkeuring goedkeuring en steun zocht en begleiding bij mijn verdriet. Dit is ontstaan binnen een groep waar gelachen werd op een moment dat ik verdriet was en omdat lachen in mijn beleving lijnrecht tegenover verdriet staat. 

Ik stel mezelf ten doel dat ik zelfvergeving blijf toepassen en zelfcorrecties op irritatie die ontstaat binnen een gebeurtenis. 

dat ik zoals ikzelf beheandeld wil worden anderen bejegenen wil. Ik wil zonder afkeuring en veroordeling anderen graag benaderen. Concreet stel ik me ten doel dat ik hiervoor mijn best zal doen, door te reflecteren op mijn reacties als in mezelf in reactie op anderen zichtbaar gemaakt. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de goede vrede wil bewaren vanuit mijn intentie te denken en geloven dat ik een grote hoeveelheid mensen als schijnbare vrienden en vriendinnen nodig had die het eens moeten zijn met mijn opvattingen en mijn gezichtspunten om op die manier mijn aanpassingen en conditioneringen van de mind in het conflict wat is goed en wat is verkeerd te kunnen verzekeren en bevestigen. Dit ego gedrag had ik nodig om mezelf te beschermen. 

Ik vergeef mezelf dat ik van mezelf heb aanvaard en toegestaan een gevoel van kracht en macht te ontlenen aan het kenbaar maken van mijn standpunt als mijn opinie wat mijn ego oplaadt – als een batterei. 

Vanuit Zelfoprecht weet ik dat anderen veroordelen in mezelf irritatie oplevert waarvoor ik mezelf verantwoordelijk maak. Ik realiseer me en stel me ten doel dat ik als kind voorbeelden kreeg die ik heb opgeslagen en niet langer veroordeel en waarnaar ik met enige nuance kan kijken waardoor ik deze aspecten in mezelf kan vergeven.

Dag 116 ‘Onjuist juist vergeven’.

Mind Consciousness System

Wanneer ik mezelf ervaar dat ik me door onbegrip passief van anderen afzonder, Ik stop en adem. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachten dat als ik me aanpas aan anderen ik daarmee de goede vrede handhaaf en geweld voorkom. 


Ik realiseer me dat de ‘goede vrede bewaren energie’ negatief geladen is’ ik met de lading die deze energie in zich meedraagt hiermee mijn als in mezelf oorspronkelijke eenheid en gelijk Leven Gewaarzijn ondermijn. Deze eenheid manipuleer ikzelf waardoor ik depressief en angstig werd. Daarnaast realiseer ik me juist door mijn Zelfoprecht zijn in te slikken ik juist geweld creëer. Voor mezelf en dat gene wat ik aan mijn omgeving afgeef ongelijkheid manifesteert. Wanneer ik mezelf als dusdanig ervaar, Ik stop en adem. 


Ik realiseer me dat mijn manier van zijn een vorm is van mezelf die niet overeenkomt met de eenheid die ik wil Leven en ‘juist’ vanuit deze bijdrage eenheid en gelijk Leven als in mezelf inslik omdat ik me ga aanpassen waarop ik me afzonder van anderen en me achter de geraniums terugtrek me realiseer dat ik juist een vorm van mezelf genereer die ongelijkheid in mezelf creëert. 


Ik stel mezelf ten doel dat mijn bijdrage aan een groepsgesprek of mijn beleving met anderen oprecht delen ‘juist’ een vorm van uitwisseling mogelijk maakt waarin realisaties en characters zichtbaar worden die zoals in gevoelens, gedachten en emoties als patronen en gewoonten in mezelf aanwezig,  ik dit ‘juist’ ‘wel’ wil en moet delen en vergeven richting zelfcorrecties die oprecht en eerlijk zijn waardoor ik het mezelf als in eenheid en gelijk aan alle andere Leven mogelijk maak zodat ik vanuit Zelfoprecht Gewaarzijn Leven als in HIER, als eenheid en gelijk aan alle leven, zoals leven bedoelt is, Leven, mogelijk wil maken.


Ik realiseer me en stel mezelf ten doel nadat ik adem dat achter ieder character dat ik leef en geleefd heb de realisatie als eenheid en gelijk aan alle leven Leven in HIER schuilt. Ik stel mezelf ten doel om deze Leven Gewaarzijn voor alle Leven als in mezelf te realiseren. Ik zal me hiervoor inzetten.  


Inspiratie blog

Dag 115 ‘Cleaning startingpoint’.

Wanneer ik me realiseer dat ik verwacht dat anderen zich dienen aan te passen aan mij, ik stop en adem. Met momenten ervaar ik inmezelf door het gedrag van anderen ‘felheid’. Omdat ik denk dat anderen mij op mijn mening, die inmiddels voorzien is van felheid, mij zullen veroordelen, ik stop en adem. 
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte dat ik ongevraagd en zonder toelichting kan verwachten en verlangen dat anderen ( de dame die ongevraagd aan mijn tafeltje komt zitten) mijn beleving niet kunnen weten. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door mijn reacties felheid afscheiding creëer waar ik eenheid prefereer.

Ik realiseer me dat anderen mij enkel kunnen interpreteren vanuit hun gewaarzijn zolang zij niet leven vanuit Zelfexpressie als in HIER Leven. Mijn veroordeling en aanpassing is totaal van mezelf. Zolang ik blijf afwachten welk gedrag anderen op mij als in mezelf toepassen, ik mezelf verhinder om effectief vanuit zelfexpressie als in HIER te zijn.

Ik stel mezelf ten doel dat ik mijn behoeften en mijn keuzes als in mezelf respecteer als mijn oprechte keuze voor dit moment om zo effectief te zijn en mezelf daardoor verhinder om effectief te zijn omdat ik mezelf verhinder en zonder aanpassing en oordeel wil zijn als in hier aanwezig en vanuit Zelfexpressie wil Leven. Ik wil anderen vanuit mildheid bejegenen en nabijheid als in HIER Leven zonder oordeel in openheid wil communiceren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte dat ik mezelf ervaar alsof ik enkel en alleen mijn automatische reacties ben, en dat ik zo mezelf bekijk en mezelf dus zo ervaar omdat ik mezelf negatief evalueer. Ik vergelijking mezelf – in mijn denken dus met hoe anderen bewegen en handelen. Als iemand dus ongevraagd mijn ruimte inneemt: roept dit weerstand in me op, zoals ik al beschreef. De wereld om me heen als reflectie van mijn binnenwereld waaruit ik felheid genereer.  

Ik realiseer me zelfs dat mijn om ‘toestemming vragen statement’ meerdere ladingen blootlegt. Want de onbewuste lading ‘felheid’ maak ik met schrijven zichtbaar. Naast zinvol geeft mij deze werkwijze, waarin ik zelf verantwoordelijkheid neem, een gevoel van opluchting. Alsof de lucht opklaart en andere lucht kan inademen. Adem die voorbij aan mijn oprecht beschreven herinnering gaat. Door dit DIP Light schrijfproces ervaar ik zuiverheid en me ook vrediger, begripvoller en rustig voel. Zal dit mijn Zelfoprechte Zelfexpressie zijn?

Mijn felheid zal hierdoor echter niet verdwijnen want deze felheid gebruik ik ook om me minder aan te passen aan eisen van anderen en meer als zelfexpressie kan zijn in relaties tot anderen. De enige manier om de essentie van boosheid volledig en hartgrondig te uiten, in plaats deze boosheid niet te negeren, te onderdrukken of in te slikken, is moed verzamelen om boosheid volledig te uiten. De eerste stap in dit proces is om de ander op geen enkele manier verantwoordelijk te stellen voor mijn boosheid – felheid. 

Ik realiseer me dat niet de dame verantwoordelijk wel haar gedrag aanleiding is omdat ik bewust wordt van mijn felheid. Die als automatische reactie actief werd door haar handeling om ongevraagd plaats te nemen aan mijn tafel. Mijn tafel op een openbaar terras. Lol.

Ik realiseer me dus dat het gedrag van anderen wel de aanleiding kan zijn voor wat ik ervaar maar niet de oorzaak. Ik ben niet boos om het feit dat zij plaats neemt aan mijn tafeltje maar dat zij dit doet zonder mijn toestemming en ongevraagd mijn terratorium betreed en in mijn beleving ongewenste nabijheid zoekt. Alvorens mijn automatische reactie te uiten vind ik het zinvol om in alle eerlijkheid onderscheid te maken tussen aanleiding ‘de dame neemt ongevraagd plaats aan mijn tafel’ en de oorzaak ‘waarop ik schrik’. 

Ik zit namelijk op een openbaar terras waar ik door anderen negatief geëvalueerd (risico) kan worden. Deze gedachte maakt mijn schrik reactie actief. Kom ik voor mezelf op dan ervaar ik felheid in mezelf omdat ik me altijd heb aangepast aan de reacties van anderen. Met lacherigheid en clownesk gedrag of door een typetje te spelen dat anderen wegduwt. Omdat ik bezig ben met mijn schrijfproces stel ik me zelf in staat om mijn felheid, waar de angst voor afwijzing en kritiek verwachten onder zit te uiten.

Dag 114 ‘Privacy statement’.

Observatie van mijn
automatische gedachten
maakt mezelf vrij.

Rustig zit ik ergens aan een tafeltje, waaraan nog zitplaatsen vrij zijn, van het zonnetje te genieten. Ik observeer de passanten en de mannen die de kermis opbouwen. Op de achtergrond klinkt één palingsound plaatje van Jantje Smit. Ineens wordt een van de stoelen aan mijn tafeltje naar achteren geschoven. Ongevraagd wordt mijn privacy verstoord. Een oudere dame namelijk, voorzien van een rollator neemt plaats. Met in haar hand een druppelend ijsje. Hierop worden er in reactie op haar gedrag in mij automatisch de volgende gedachten actief. Omdat ik vanuit éénheid en gelijkheid ‘Zelf’ wil zijn en vanuit fysiek gewaarzijn als in HIER wil reageren onderzoek ik mijn automatische gedachten om me er vrij van te maken. Deze gedachte schrijf ik eerlijk op waarop ik later Zelfvergeving en Zelfcorrectie toepas. Dit instrument gebruik ik nadat ik mezelf gestopt heb als mind door te denken: Ik stop en ik adem door. Dus: wanneer ik in mezelf één automatische reactie ervaar, bijvoorbeeld als iemand ongevraagd en zonder mijn toestemming mijn privacy schendt, ik stop en adem. Omdat ik mijn integriteit wil beschermen kan ik als in mezelf het gevoel ervaren, dat ik óók fel kan zijn in mijn automatische reactie. Door navraag aan anderen blijkt deze felheid mijn beleving te zijn die anderen niet als zodanig ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachten dat de dame ongevraagd en zonder mijn toestemming aan mijn tafeltje komt zitten.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben de gedachte dat de dame mij eerst om toestemming kan verzoeken voordat zij gaat zitten aan mijn tafeltje.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben als in mijn gedachten uit een herinnering automatisch de reactie als in mezelf actief maak waardoor er in mezelf ongelijkheid ontstaat.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben door in deze gedachte te participeren verontwaardiging en verbazing in woorden: ‘Bah, zomaar ongevraagd en zonder mijn toestemming’ als in mezelf actief maak.
Wanneer ik in mezelf mijn automatische reactie ervaar dat iemand ongevraagd mijn privacy schendt, ik stop en adem. Ik realiseer me dat ik in mijn eerste reactie als in woorden waaruit mijn gedachten zijn opgebouwd, ik me in deze gedachten automatisch aanpas aan het gedrag van anderen en in feite toestemming verleen en mijn privacy laat schenden. Ik realiseer me ook dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedachten waardoor ik mezelf verhinder om onbevangen te zijn om spontaan en ongedwongen een gesprek met de dame aan te gaan. Ik stel mezelf ten doel dat ik in het contact met andere mensen nadat ik dooradem: ‘éérst mijn automatische reactie zal observeren alvorens te reageren. Vervolgens observeer ik het gedrag van de ander en luister naar mijn Zelf dat vanuit gewaarzijn als fysiek in HIER aanwezig onbevangen, spontaan, eerlijk en oprecht met de ander wil communiceren, waardoor elkaar vriendelijk en respectvol kunnen bejegenen.