Dag 29 ‘Het is niet wat het is’. Zelf-ontspannen en zelfbeheersing is wat ik er van maak.

D
epressie is een poging om controle over de mensen om je heen uit te oefenen. Het is noodzakelijk om deze opmerking te verduidelijken, omdat sommigen de context van de woorden nog niet hebben begrepen. Bekijk het eens op deze manier, los van de manier waarop je nu tegen depressie aankijkt. Met depressie is er een gesprek gaande in jou vanuit een gevoel, het is een standpunt, een visuele of in de vorm van gesprekken met jezelf of doormiddel van het aannemen van een specifieke rol die jou van binnen uit in een depressie trekt. 

Welke vorm het ook is, er vindt een vorm van zelf bekritisering plaats tijdens het proces van depressie, en het is uiteindelijk allemaal te doen om aandacht te trekken. Kritiek die je ergens hebt opgepakt, geaccepteerd en toegelaten.

Ik wil vanuit ontspannen mezelf graag zijn. Daarvoor vind ik het belangrijk om zelf verantwoordelijk te zijn en ook hulp van anderen inschakel en ‘toelaat’ om mezelf te helpen. Ik ben gaan schrijven, toon mijn kwetsbaarheid voorbij schaamte en ben geen slaaf meer van alcohol. Dit was en is een bewuste keuze. Ik wil mezelf niet misleiden – lijden – én zelf bepalen. ‘Ik wil Mijn Leven Leiden’. Leven vanuit: ‘éénheid en gelijk’. 

In deel 2 van deze Blog staat meer specifieke Desteni informatie beschreven.


‘Je bent niet instaat geweest om slaven te veroveren, dus zul je jezelf meer gaan bekwamen in bedriegen, om zoveel mogelijk slaven te veroveren en deze slaven zul je gebruiken om jezelf gelukkig te maken. Lukt dit niet dan ga jezelf verslaven. Je wordt slaaf van je gedachten. Van drank en drugs. Van seks en aandacht tijdens het shoppen”. Meer hierover in deel 2.

Zo kan het zijn dat jij je nu ongemakkelijk voelt. Net als wanneer je niet in het centrum van de belangstelling staat. Je voelt je niet op je gemak en niet gewaardeerd. Lichamelijke aantrekkelijkheid is ook belangrijk en een voorbeeld van aandacht trekken. Nadat ik mijn onbewuste patronen bewust ging maken, o.a. door het schrijven van mijn autobiografie, bracht ik zelf mijn gewaarzijn in kaart. Door bij feiten (ervaringen – uit observatie) in mijn leven (in mezelf’ – ‘als mezelf) opgeslagen informatie ook uit te spreken. 
Dat wil zeggen, de poging om aandacht te trekken, het is een poging om de uitkomst te controleren. Het heeft normaal gesproken te maken met iemands standpunt dat, iets anders, of iemand anders, of een situatie verantwoordelijk zou moeten zijn voor het feit of jij gelukkig bent.Omdat je de aandacht krijgt van een ander die jij vraagt maak je die ander verantwoordelijk voor hoe jij je voelt. Dus hier komt absoluut geen zelfbeheersing aan te pas. Er wordt vaak het excuus gebruikt dat ook anderen last hebben van depressie en daarnaast het excuus dat jij niet de discipline hebt om ook maar iets te kunnen doen. Maar het gaat totaal niet over discipline, het gaat om ‘zelfbeheersing’
Discipline is een proces waarin je iemand anders volgt en nodig hebt, omdat je niet op je eigen benen kunt staan. Zelfbeheersing is het samen aanvaarden van een pad, terwijl je op je eigen benen staat. Discipline is alleen aan de orde, wanneer je zelfbeheersing nog niet in overweging hebt genomen. Terwijl je op deze manier juist alleen in overweging neemt, dat je jezelf saboteert en dat maakt je destructief, omdat je in een depressie verkeert.  Je bent dus naar je eigen maatstaaf niet effectief, en nog geen gelijke ten aanzien van alles in deze wereld. Je bent minder dan, en jij creëerde die evenredigheid, jij riep dat vonnis uit over jezelf en dat vonnis is de oorzaak van jouw depressie. De aanname dat je minder bent dan een ander of dat je wispelturig bent komt omdat je nog vanuit Discipline (toen je als kind je kwetsbaarheid liet zien waarop iemand anders lacherig deed (observatie) de juf, je zus, je moeder enz.) waardoor ik uit verlegen onzeker werd en schaamte heb ontwikkeld.

Deze schaamte en de spanning (gedachten) die hieruit ontstond, mensen bekijken mij en beoordelen mij lacherig op dat wat ik ‘doe’, hierop wordt ik beoordeeld. Niet op wie ik in wezen ben in ‘eenheid gelijkheid’, in mezelf als mezelf. Wat ik ‘doe’, hierop volgt een oordeel. Veroordeling, ‘door anderen buiten mij’ waaraan ik mezelf ga aanpassen. Er vind deling plaats tussen mijn gedrag ‘doe’, en wie ik in wezen ben. Er vind misleiden plaats. Je Leven leiden vanuit ‘eenheid en gelijk’ wordt aanpassing aan anderen. Je hebt hun goedkeuring nodig (aandacht) om te zijn. Hiermee ben je dagelijks zo in beslag genomen dat je duizelig kan worden, hoofdpijn krijgt of een alcoholverslaving gebruikt om de onbalans te sussen. Op sommige momenten schreeuw je het van de daken. Enthousiast en impulsief verhef je je boven jezelf. Later ben je geland en ga je de feiten ervaren. Of een Crisis loert. Door deze aanpassing verlies je ook je wezen uit het oog. Door te schrijven -mezelf in kaart brengen, hulp toelaten en vergeven ging/ga – ik mezelf – herdefiniëren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf heb laten misleiden om wat anderen vinden, deden en zeggen, aan mij opdragen, zo dacht ik, heb overgenomen en als informatie hebt gebruikt om aandacht te krijgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de verantwoordelijkheid van mijn leven buiten mezelf heb gezocht met aandacht vragen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik ondanks tegenslag mezelf ben blijven veroordelen. Door schrijven en vergeven kan ik meer beschouwend naar mezelf kijken, mijn zien observeren en vergeven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn inspanningen, toewijding aan mijn herstelproces te bescheiden heb veroordeeld. Ik zie mijn proces en de informatie nu zonder oordeel als informatie die ik accepteer en toesta om te vergeven.


Deel 2: Vervolg over depressie en Desteni informatie.


I

n sommige gevallen kan de depressie ook veroorzaakt worden door  een chemische onbalans, wat in bijna alle gevallen wordt veroorzaakt door het niet hebben van evenwichtige voeding. Je voelt je dan vaak fysiek zwaar, wat je dan vervolgens verward met depressie. Hierdoor creëer je een idee over depressie, je denkt erover en daarmee creer je een psychische stoornis die vaak gepaard gaat met een fysieke stoornis. Ik bedoel maar, zoiets is een gebrek aan zelfbeheersing  en het is pas gebrek aan zelf-discipline wanneer je de hulp die je geboden wordt in de wind slaat, omdat je niemand volgt die je laat zien hoe het moet. Je probeert het allemaal zelf te doen en daardoor ben je nog niet één en gelijk aan alles, wat maakt dat je achteloos faalt en zo zul je al falende ook nog eens andere mensen hun kansen onmogelijk maken. 

Omdat jij spreekt over al je eigen niet gedisciplineerde ongein zonder zelfbeheersing, in plaats van je de meest basale dingen aan te leren. Wanneer je faalt is dat niet iets om trots op te zijn. Dus houdt jezelf koest, totdat het moment daar is dat je jezelf veranderd, het zit hem in de effectiviteit en zelf-beweging om tot verandering te komen. Dan pas is het van waarde om jezelf te delen met anderen, dan pas kun je spreken over hoe je voorheen faalde en waarom dat stopte, dit is het punt waarop je, staat voor wie je bent, en je niet meer in het proces bent om daar te geraken. Wanneer je spreekt over hoe je faalde en je bent nog niet staande en je bent nog niet zeker van je zelfbeheersing, dan ben je niet één en gelijk aan de groep die staat voor het beste voor iedereen. 

Door zo te spreken bedrieg je eigenlijk de anderen, en daarbij natuurlijk ook jezelf, omdat je jezelf bedriegt en het vergoelijkt met het feit dat jij zogenaamd druk bezig bent met een proces.  Nee, je naait jezelf, op deze manier is dit een vorm van publieke verkrachting, door het uitspreken van jouw ongein. Het is alsof je je tong  in je eigen oor steekt, en je in één keer je hersenen, je fysieke en elke mogelijke kans om ergens te geraken oplikt, en je zult bemerken dat je constant blijft rondcirkelen in exact dezelfde situatie. Je zult jezelf nergens in bekwamen en je zult blijven ronddraaien in exact dezelfde cirkels. 

Op dit moment zijn er mensen die precies snappen waar ik het over heb, omdat dit gedrag is wat je al jaren tentoonspreidt en elke keer wanneer het gebeurt voel je jezelf enorm goed, wat maakt dat je opzoek gaat naar gelijkgestemden die gelijk zijn aan jou wat betreft verkniptheid, en die net als jou geen zelfbeheersing hebben. Met die aktie heb je dan plotseling beheersing gevonden, om je zelf-oprechte waarheid met anderen te delen. Maar je bent niet zelf-oprecht, wanneer je ongein deelt met anderen, je bent zelf-saboterend.  Je bent terreur, je terroriseert jezelf en anderen door je angsten toe te staan, door je minachting toe te staan, door jezelf te schande te maken ten overstaande van de hele wereld en daar dan ook nog eens okay mee te zijn, en geen enkele vorm van schaamte te ervaren. Je hebt jezelf afgescheiden van de mogelijke consequenties, en daarom zullen de consequenties traumatischer en fysieker worden. Het zal consequenties genereren die je had kunnen stoppen. Die zul je nu onder ogen moeten zien, wat het erg moeilijk maakt om nog tot enige vorm van verandering te komen.  

Wil je het echt zover laten komen? Wil je echt door dit soort traumatische situaties heen? Als dat zo is, dan is dit het punt, waarop je moest belanden, je had kansen om te veranderen, je had de mogelijkheid om jezelf te beheersen en je had het principe dat je God bent binnen je eigen realiteit. Dus houdt je koest en weet dat je God bent, wat betekent dat je niet van je laat horen alvorens je jezelf hebt veranderd.  Dan kan je het pad van verandering aanvaarden en aan anderen uitleggen waar je doorheen bent gegaan, zodat je anderen kan helpen. 

Jij omarmde dat zelf-destructieve, zelf-saboterede deel van jou en bestempelde het als okay. En door het okay te maken heb je anderen op je hand gekregen. Kun je je voorstellen dat door jouw ongein we nu allemaal genaaid zijn? En dan ga je nog een stapje verder en haal je je hele leven overhoop en dat van anderen, waardoor we allemaal de weg kwijt zijn geraakt. Dat mondt dan weer uit in seksuele consequenties voor iedereen en deze seksuele consequenties zullen voornamelijk seksuele gevolgen voor kinderen hebben. Deze gevolgen zullen gemeten kunnen worden in andere mensen. 

Wees geen klojo en bedenk van te voren de consequenties van je zogeheten depressie. De enige depressie die jij hebt, is de teleurstelling dat je, de mensen die in jouw leven hebben geïnvesteerd om jou gelukkig te maken, niet hebt kunnen manipuleren. Je bent niet instaat geweest om slaven te veroveren, dus zul je jezelf meer gaan bekwamen in bedriegen, om zoveel mogelijk slaven te veroveren en deze slaven zul je gebruiken om jezelf gelukkig te maken. Lukt dit niet dan ga jezelf verslaven. Je wordt slaaf van je gedachten. Van drank en drugs. Van seks en aandacht tijdens het shoppen. Slaaf zijn betekent afhankelijkheid van iets buiten jezelf om je goed te voelen en onderdanig zijn aan de wil van anderen.

Je ziet zulke mensen wel in corporaties in deze wereld als leidinggevende op kantoor of als officieren. Wanneer je naar hun leven kijkt dan kun je zien hoe ze zich door hun depressies heen hebben geslagen en hoe ze daardoor de mensen om hun heen hebben kunnen vergaren als slaven die hen gelukkig maken. Hoe ze het ook doen, door produkten, of je direct bij zaken te betrekken, door relaties aan te gaan, het maakt niet uit. Het is hetzelfde proces of patroon dat ze vertoonden eerder in hun leven lijdend aan depressie, ze gaan van een punt van depressie naar een punt van succes en verkopen het vervolgens als een succes verhaal. Maar je verandert niet, je creëert alleen maar slaven. 

Pas op dat je geen slaven maakt,  enkel en alleen om jezelf gelukkig te maken. Zorg altijd dat adem na adem, in elk moment, in elke handeling, en overal waarin je deelneemt, je altijd eindigt met wat het beste is voor iedereen. Het zal een maatstaaf zijn, een zekerheid over jouw gelijkheid binnen jouw zelfbeheersing als leven, en altijd uit eigen beweging. Deze graadmeter of voortgang is erg klein, adem na adem, het enige dat je moet doen is het overwinnen van één adem. Je overwint één adem en dan ga je door naar de volgende adem en overwint hem, je staat, volgende adem, je staat. En je zult zien dat je overal doorheen komt zonder te falen. Het is eigelijk heel gemakkelijk, in kleine behapbare brokjes en het brengt de ultieme verandering teweeg.  Als je jezelf snapt, adem na adem, stop dan die zogeheten depressie verhalen, stop de onderdrukkingen, stop de excuses, stop het zoeken naar slaven die jou gelukkig moeten maken. 

Slavernij is geen acceptabele wijze van beheersing. Zelfbeheersing is één en gelijk aan het leven, het heeft geen volgelingen nodig. Als je iemand moet volgen dan heb je te maken met zelf-discipline, diegenen die volgen in zelf-discipline doen dat met de nodige  bescheidenheid,  diegenen die doen alsof ze volgen, staan niet als bescheidenheid, en zullen redenen proberen te bedenken om zich te kunnen afscheiden, en zij zullen zichzelf nooit beheersen, omdat ze Goddelijk en  hemels willen zijn. Dat heeft helemaal niets te maken met beheersing. Zelf-beheersing bestaat  wanneer je instaat bent om effectief je leven in één adem te gelijk te nemen, op een manier die uiteindelijk zal leiden tot een opeengestapeld effect van jou als het leven hier. 

‘Dat betekent dus als een voorbeeld zijn voor de anderen, het helpen van iedereen en een permanente verandering van het systeem teweeg brengen in het voordeel van een ieder’.  

Begrijp goed er is helemaal niets psychologisch aan depressie, maar jij bent het die als een psychopaat op een logische wijze je eigen depressie veroorzaakt. Dit soort condities ontstaan niet zonder jouw volledige medewerking, jouw volledige toestemming en volledige deelname in zelf-bedrog. Stop het zelf-bedrog. 

Sluit je aan bij Desteni, binnen de forums wordt er hulp geboden of je start het Desteni I Process als je het lef hebt om je daadwerkelijk te veranderen. We  verwachten niet dat er veel in staat zullen zijn om deze energetische verslaving de baas te worden. Je bent niet meer en niet minder dan een verslaafde, een verslaafde die geen uitweg ziet. Maak je geen zorgen je zult de nodige traumatische ervaringen opdoen door het leven om je uiteindelijk te realiseren dat je zult worden uitgewist als een misbruiker. Er zal geen bedreiging zijn, nog pijn of verdriet, het is eigenlijk simpel, het is wat het is, en het gebeurd de hele tijd om je heen.  

Voel jij iets bij het feit dat dieren dagelijks sterven voor jouw geluk, de planten die dagelijks lijden en dood gaan zodat jij je geluk kunt hebben, mensen die dagelijks sterven, zodat jij gelukkig blijft. Heb je ze ooit een enkele adem gegund, laat staan een enkele gedachte, omdat een gedachte altijd meer dan één adem is. Is het je al eens opgevallen dat je geen enkele gedachten kan hebben in één enkele adem?  Gedachten zijn altijd meerdere ademhalingen, dat is dus een probleem. 

Dat is erg traag is het niet? Terwijl leven adem na adem is gecreëerd, dat wat je kwantum leven kunt noemen. Sluit je bij Desteni aan en we zullen je begeleiden om kwantum leven te begrijpen.  

Advertenties

Dag 28 Vervolg ‘wrok’ – spite – (dag 27) gedachten en gevoelens, zelfoprecht bekeken.

Ik realiseer me dat ik in mezelf als mezelf eenheid en gelijkheid kan creëren als ik de illusie doorschouw dat een ander die mij in mijn beleving iets aandoet, iets dat ik aanvaard en toegestaan heb, in wezen ook al de wens en het verlangen naar eenheid en gelijkheid in zich meedraagt. Dat ik niet zie, vanuit mijn gewaarzijn en wrok gevoelens en de ander veroordeel in de momenten dat ik vanuit mijn ‘illusies’ een ander benader en beoordeel. In wezen is iedereen eenheid en gelijkheid voorbij aan gewaarzijn en subjectieve interpretatie.
Ik stel me voor dat ik aangevallen wordt. Iets waartegen ik mezelf verdedig. Mijn kwetsbaarheid is in het geding dus die aanval roept iets op in mij waartegen ik mezelf wil verdedigen. In mijn kwetsbaar zijn wordt ik uitgelachen, wat ik ervaar als aanval op mijn loyaliteit en gehoorzaamheid naar mijn ouders toe. Die hebben mij de boodschap mee gegeven van huis uit dat ik ouderen dien te gehoorzamen. Ik dien gehoorzaam te zijn aan een autoriteit buiten mij. Een mens (de juf) die mij dient te beschermen tegen aanvallen van buiten, valt mij nu aan met haar lachen, laconieke houding en haar onverschilligheid.
Want zo heb ik geleerd ‘ongehoorzaamheid mag niet’. Want iemand die ouder is en gezag heeft, dominant is, ouder is, verantwoordelijk is, die weet hoe het hoort. Daarom dien je gehoorzaam te zijn. In mijn naïviteit ging ik hier vanuit. Want wat ik geef: ‘als ik eerlijk ben, gehoorzaam en loyaal’ – dan ben ik veilig. Ik heb vertrouwen geschonken en durf spontaan, enthousiast, open en vol vertrouwen te zijn in contact met anderen. Maar omdat ik niet ‘gehoorzaam’ krijg ik straf.
Wat ik wil is harmonieus, vredig en me rustig voelen. In eenheid met en in mezelf in HIER zijn. Doordat ik me waakzaam en alert gedraag in het contact met anderen vergeef ik, ‘ik-geef-weg’ mijn verlangen naar harmonie en me vertrouwd voelen. Maar welke boodschap geeft een ouder aan zijn kinderen mee om er zomaar vanuit te gaan dat zijn kroost gehoorzaam moet zijn aan het gezag van ouderen?  Of gehoorzaam zijn aan anderen?
Gehoorzaam zijn heeft nogal een lading gekregen in mijn leven. Ik geef ge-hoor-aan ‘dat wat anderen mij opdragen’. Iets wat zij van mij verlangen – ik geef hieraan gehoor – volgzaam kijk ik toe- ik wacht af – ik ben passief – ik bewaak niet mijn grens en wens – ik verkwansel mijn integriteit – ik zwijg en stem toe. Ik slik mijn behoefte aan veiligheid in – laat toe dat anderen mij vernederen. 
Omdat ik de goede vrede wil bewaren, stem ik toe, pas me aan en die ander fladdert verder, omdat ik mijn grens niet communiceer. Mijn grens die harmonie en vredig samenzijn wil. Zich vertrouwd en gewaardeerd wil voelen. Aandacht en koestering krijgt voor zijn zijn in HIER, waarin geen veroordeling leeft. Maar in ieder mens schuilt het goede. Zo denk ik nog steeds.
In mijn gewaarzijn, waarvan ik mij gewaar werd in het contact met de juf, was dat ik op voorwaarde,als ik gehoorzaam aan haar verwachting, ik wel naar binnen mag. Wel mee mag doen met de sinterklaas viering. 
Plezier vieren. Plezier hebben. Lachen om fijn hebben samen. Lachen om humorvolle grapjes. Ik krijg aandacht voor plezier hebben, samen met anderen, me veilig en vertrouwd voelen in het bijzijn van een groep mensen. Mijn angst die ik uit dit feit heb gecreëerd, was in combinatie met mijn verlegenheid aanleiding voor heel wat problemen later. Ik voelde me onveilig. Onveilig om mezelf te laten zien uit angst voor afwijzing en op voorwaarde dat, als ik gehoorzaam, mag ik er zijn. Ik word gezien ook als ik afwijk van dat wat een ander vind.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik op voorwaarde dat ik doe wat een verwacht word beoordeelt, heb toegestaan en aanvaard van een ander.  Dat mijn kijk zo is opgebouwd is mijn gewaarzijn.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat  plezier hebben onveilig is. Dat ik vooraf vanuit de veronderstelling al beweeg, ‘IK krijg kritiek’ – wordt negatief beoordeeld, geëvalueerd en uitgelachen door anderen.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn angst voor onzekerheid en angst jarenlang heb verdoofd met alcohol.  
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben, de illusie die weerstand creëert – waar in de plaats ik mezelf in mezelf iets anders wens – leef als gewaarzijn en plaatje, de informatie die deze weerstand activeert. 
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen die in mij weerstand oproepen beoordeel voorbij aan harmonie en vredig samenleven, levensvormen zoals we allen in wezen eenheid en gelijk zijn, veroordeelt en binnen mij toegestaan en aanvaard heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat mijn verwrongen gewaarzijn gedachten die mijn levensgeluk in HIER in de weg staan, heb toestaan te leven, als in mezelf van mezelf.

Dag 27 ‘Wrok gevoelens – Zelf-oprecht bekijken.Oeps’.

spitezelfstandig naamwoord

wrok
resentmentgrudgespiterancoranimositypique
trots
pridespitedefiancearrogancehigh-hat
boosaardigheid
malicemaleficencemalevolencespite
wrevel
resentmentspitepeevishness
kwaadaardigheid
malicemalignancyvirulencemalignityspite
spitewerkwoord
ergeren
annoyoffendvexexasperateaggravatespite
dwarsbomen
crossthwartopposebalkfrustratespite

Waar ik aandacht aan schenk, een gedachte aan die me wrokkig maakt waardoor ik boosheid en haat gevoelens uitvergroot. Een reactie die kwam als wrok’.

Tijdens mijn tweede opname in een verslavingskliniek vertelt een man zijn verhaal en zijn ‘spijt’ betuigt over zijn nalatigheid en tekort aan aandacht voor zijn zoons tijdens de opvoeding. De drank, zo zegt hij zelf, was voor hem belangrijker dan aandacht schenken aan zijn kinderen. Liever schonk ik nog een drankje in voegt hij er lachend quasie humorvol aan toe. In mij borrelt het en erger me aan zijn ongepaste manier van reageren. Gedrag dat ik als laconiek onverschillig, respectloos en egoistisch ervaar. Ik ervaar als ‘in mezelf’.

Deze in-formatie in mezelf wordt in contact met anderen, onbewust of als reactie op een gebeurtenis in mezelf geactiveerd. In mezelf als reactie in mij buiten mij geactiveerd en werkzaam als een gedachte, een gevoel dat zich kan vertalen naar gedrag, bijvoorbeeld een mening: ‘Ik ben stom omdat ik wrok gevoelens koester jegens hem’.’De juf vind mij minder aardig dan de andere kinderen, daarom lacht ze toch’. ‘Mijn ouders zijn nooit vriendelijk tegen elkaar. Dat mis ik. Ik vind dat jammer. Waren ze maar vriendelijker tegen elkaar’.

Al deze reacties onbewust bewust maken is onderdeel van dit schrijfproces. Daarna vergeven gaan als plaatje dat ikzelf aanvaard en toegestaan heb. En inzien dat we allen als levendorganisme, eenheid en gelijkheid zijn. Deze manier van leven wil ik graag Leven in HIER. Dit betekent dat ik voorbij al de in-formaties als mijn plaatjes leer zien, door anderen gekregen, als herinnering opgeslagen, zelf aanvaard en toegestaan en leren kijken zonder veroordelen als iets ‘in mezelf’ als gewaarzijn ervaren.

Daarnaast was er ook vaak kritiek op mijn manier van doen. Dit in de vorm van dwingende ogen, boosheid, bullenbakkerig doen en mij ‘afzeiken’ in het bijzijn van anderen. Door deze manier van projectie te blijven uiten dwarsboom ik mijn in HIER zijn door de invloed van de informatie op het plaatje dat ik zelf toesta en aanvaard heb. Ik realiseer me dat ik ook arrogantie en koelheid heb ontwikkelt. Dit kwam in de plaats voor vriendelijkheid en spontaan zijn. Oeps. Als zelf-gewaarzijn reflecteer ik dit buiten mezelf als ‘in mezelf’. Wat ik wil is Zelf-Leven. Als in HIER ‘expressie’, voorbij aan alle conditioneringen in mijn mind, mijn gewaarzijn.

Binnnen mijn mind heb ik afscheiding aanvaard en toegestaan tussen Leven in gelijkheid en eenheid, en mijn gewaarzijn die veroordeelt. Veroordeling zet mij in een positie als dat ‘datgene wat als’ ‘in mezelf, buiten mij’ gereflecteerd wordt. Dit geeft wrevel. Doet pijn en voelt ellendig aan. Wil ik dat? Blijf ik me terug trekken met mijn veronderstellingen en aannames ten opzichte van gedachten die ik ergens in het verleden als herinnering geconditioneerd heb in mezelf als verwachting.

Iets dat in nu in me opkomt, dat ik op iets of iemand plak? Wil ik dit? Of kijk ik naar mijn gedachten en leer ik zien. Ga ik kijken naar dat wat ik zelf heb toegestaan en aanvaard en neem ik in mezelf en vanzelf, maak mij verantwoordelijkheid voor mijn gewaarzijn dat eenheid en gelijkheid uitsluit? Ik wil Leven in eenheid en gelijkheid en daarvoor loop ik dit proces. Om zonder oordeel te leren kijken en zien dat iedere levensvorm waarde heeft, ‘recht heeft’ om vanuit waarde te Leven.

Als ik nu terugkijk naar de man in de kliniek dan kan ik stellen dat ik voorbij aan zijn eenheid en gelijkheid Leven heb gekeken en vanuit geconditioneerde wrok gevoelens naar hem vanuit ik in mezelf naar hem keek. Ik heb hem veroordeeld en mijn haat en boosheid aan hem laten blijken. Ik heb mezelf in een positie geplaatst die ongelijkheid, vanuit wrok gevoelens kijken, ook mij uit mijn eenheid en gelijkheid Leven, vanuit gewaarzijn heeft laten kijken.

Hiervan was ik me toen onbewust. Mijn wrok gevoelens namen de overhand en lieten mij lijden. Wil ik mijn Leven leiden, dan kan ik vergeven wat ik destijds aanvaard heb en toegelaten binnen mijn ‘mind’. Herstellen van deze oude condities is een werkwoord. Deze manier van dagelijks (bijna) schrijven helpt mij hierbij.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik alle automatische gedachten in mij op anderen buiten mij heb geplakt.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn eenheid en gelijkheid Leven heb verwaarloosd door mijn automatismen in mijn mind als gedachten en gewaarzijn te volgen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn gedrag heb veroordeeld en het daarmee voedt en ondersteun. Ik wil mezelf vergeven wat ik in mezelf als van mezelf heb toegestaan en aanvaard.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen buiten veroordeel om hun drankprobleem. Wie ben ik om iemand anders hierop te veroordelen als ik mezelf in een positie plaats die beter is, anders is, anders kan anders moet, dan die ander doet en deed.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn uitvergrote ik op iemand anders heb geplakt en hem hiermee in een hokje plaats, alsof ik daarvoor autoriteit heb, me boven een ander plaats en ongelijkheid schep. Ik wil juist eenheid en gelijkheid Leven en waardig samen Leven met alle levensvormen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben onbewust ongelijkheid te leven.

Dag 26 Billijk – Juist – Yes ‘Right’. ‘Ik sta in mijn recht’.

Binnen de schrijfopdracht van het http://lite.desteniiprocess.com begin ik vandaag voor de duur van zeven dagen met het beschrijven en identificeren indrukken en herinneringen van verschillende gevoelens. Gevoelens die ik zo heb ervaren.

Vandaag het gevoel: Right. 

Billijk – fair
Juist – just, right, precisely, correctly, properly, exactly

Ik realiseer me dat alles wat ik zie mijn eigen observaties en interpretaties zijn. Fair toch? Helemaal waar wat ik denk. Niets mis mee. Want een herinnering en gevoelsbeleving, uit reacties ontstaan die ik herbeleef, ‘in mezelf’ activeer. Wel zo Billijk en fair dat ik ook boos ben. En teleurgesteld. En…….

Een tijdlang namelijk leefde ik in de veronderstelling dat mijn wrok gevoelens jegens de juf van de eerste klas lagere school ‘gerechtvaardigd’ waren. Dit omdat zij mij tijdens de sinterklaas viering, ik zat in de eerste klas van de lagere school, buiten liet staan.November guur en koud. Ik was zeven jaar jong. Ik verheugde me op de komst van sint en piet.

Omdat ik volgens haar ongehoorzaam was moest ik wachten naast de grote schooldeur. De rest van de kinderen mocht mee naar binnen. Later toen ik de klas in mocht, op het einde van de viering, keek ze ‘laconiek’ en ‘onverschillig’ met een grijns op haar smoel een andere kant op. Door haar orders moest ik blijven staan. Het enige dat zij zei was, ‘maar Janneman niet zo lang, heel even maar’moest je buiten blijven staan.

Zij ontkende. Ze had me niet gemist en ook zei ze, in het bijzijn van alle andere kinderen dat ik haar verkeerd begrepen had. Haar blik vergeet ik niet meer. Haar afstandelijkheid en koelheid die zij toonde. Laconiek, haar hoofd afwendend mij ontwijkend. In haar mimiek ‘lacherig’ en ‘onverschillig’. In haar ogen scheen iets dominants op te blinken. Ik weet dat ik in contact met vrouwen vaak afwijzing verwacht. Aanleidingen hiervoor zijn: afstandelijkheid, koele blik, en dominant, uit de hoogte, gedrag. Of onverschilligheid in hun manier van doen: ‘Ik doe toch wel mijn ding, los van hoe jij je hierbij voelt’. Ik bepaal de regels. Je hebt te gehoorzamen. En als jij tegenspreekt, ontken ik jouw ellendig voelen. Maar dat zie ik toch niet, want ik heb het druk met mezelf. Alle aandacht gaat naar mij en jij bent onbelangrijk. Ik zie jou niet staan.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vanuit automatisme aan gezichtsuitdrukkingen van met name dominante vrouwen mijn eigen reacties verbind en vanuit mijn beleving rechtvaardig naar mijn afwijzende reacties. Ik heb het recht niet om mijn perceptie op anderen te projecteren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn spontaniteit in te dammen om dominante vrouwen, die ik dominant noem en zo ervaar te ‘pleasen’ en me aan hun grieven en wensen aan te passen, zonder kenbaar te maken wat ik belangrijk vind. Tot op vandaag was ik me hiervan niet bewust. Door het schrijven verkrijg ik dagelijks meer inzicht in mijn gewaarzijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mimiek interpreteer als afwijzing van mijn spontaan kind zijn staat van zijn.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mijn leven te laten bepalen door eerste indrukken die ik als negatief interpreteer waardoor ik me terug trek in mijn schulpje en maar niets zeg. Ik wil liever de goede vrede bewaren. Naar mijn recht van zijn wordt niet geluisterd. Zo;ang ik anderen gehoorzaam, heb ik recht tot spreken. Zeg ik wat ik belangrijk vind dan word er onverschillig, koel, koud en afwijzend gereageerd.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf niet zag staan en mijn percepties op anderen projecteer en me gezellige momenten samen met anderen ontzeg. Gelukkig gaat dit steeds beter en blijf ik meer en vaker door dialoog in contact. Ook als ik dit moeilijk vind ga ik situaties niet meer uit de weg.

Dag 25 Integriteit – vanuit Plaatjes Realiteit Veld –


Integriteit is de persoonlijke eigenschap, karaktereigenschap, van een individu die inhoudt dat de betrokkene eerlijk en oprecht is en niet omkoopbaar. De persoon beschikt over een intrinsieke betrouwbaarheid, zegt wat hij doet, en doet wat hij zegt, heeft geen verborgen agenda en veinst geen emoties. Een persoon met deze eigenschappen wordt integer genoemd. Een integer persoon zal zijn doen niet laten beïnvloeden door ‘oneigenlijke zaken’.
Wat zal ‘Ik’ doen? Wat betekent het voor mij als ik denk aan mijn intrinsieke betrouwbaarheid ten aanzien van mezelf. Hoe ik mezelf zie. Hoe ik mezelf ben in contact met anderen. Hoe ik mezelf waardeer in het naleven van mijn betrouwbaarheid ten aanzien van mezelf. Hoe gedraag ik mezelf in verhouding tot mijn verwachtingen en de reactie die de realiteit weerspeigeld in het contact met anderen. In mezelf in relatie tot mijn relatie tot hen, met anderen. Hoe ik ben ten aanzien van mezelf in mezelf ten aanzien van mijn intrinsieke betrouwbaarheid. Communiceer ik daadwerkelijk ‘in mezelf’ aan anderen? Of pas ik me áán anderen aan om de goede vrede te bewaren? Oneigelijke zaken die mijn doen beïnvloeden? Deze invloeden ligt opgeslagen op plaatjes binnen je mind.

Voor nu doe ik dit vanuit de volgende aanname: ‘Als ik iets ‘anders’ communiceer dan dat-gene, dat wat ik ‘in’ ‘als mezelf’ ‘in nu’ ‘communiceer’ dit frictie genereert in mezelf. Frictie zoals tussen polariteiten heerst/bestaat. En frictie veroorzaakt weerstand. En weerstand wrijving. En wrijving veroorzaakt ongelijkheid en ongelijkheid voorwaardelijkheid, en voorwaardelijkheid autoriteit. Want als ik voldoe aan de voorwaarden, krijg ik geen kritiek op mijn integriteit. Kritiek is daarmee een ‘plaatje’. Wat ik wil bereiken met dit schrijfproces: ‘in mezelf als’ ‘als mezelf eenheid en gelijkheid Leven’. 

Plaatjes Realiteit Veld.
Wat is het Plaatjes Realiteit Veld? Het is het mindbewustzijnsysteem in en als mensen, dat is geconstrueerd om plaatjes waar te nemen. Je mind bestaat uit gedachten, gevoelens en emoties… gedachten, gevoelens en emoties bestaan allemaal uit plaatjes, worden gegenereerd door plaatjes. Het basisprogramma van het mindbewustzijnsysteem is zijn geheel bestaat uit plaatjes.
Laten we eens kijken. Bijvoorbeeld, wat je ziet met je mensenogen in deze wereld, zijn plaatjes. Kijk maar eens om je heen. Het zijn plaatjes. Niet anders dan de plaatjes die je ziet in tijdschriften, prentenboeken, televisie, media, bioscoop… Als je door de plaatjes bladert, zijn het ééndimensionale plaatjes, maar als je naar deze wereld kijkt zie je driedimensionale plaatjes.
Je mindbewustzijnsysteem in en als je mensenlichaam is verbonden met je ogen – je mensenogen. Dus als je de plaatjes in je wereld ziet… jij als mens bent bijvoorbeeld in een kamer en er is een bed daar, en een bureau, en je badkamer en je kleedkamer, en ramen waardoor je de natuur ziet, bijvoorbeeld. Je ogen zien al deze plaatjes. ‘Als je de plaatjes ziet sluit je mind het plaatje in’, in een framewerk. Dus elke keer dat je je ogen beweegt wordt er een specifiek plaatje in je mind ingesloten, zodat wanneer je weer teruggaat naar dezelfde kamer, je hem niet opnieuw ziet – je ‘mind’ heeft het plaatje bewaard dat je de ‘eerste’ keer zag. Het zijn ‘niet’ je ogen die de kamer zien, maar je mind die datzelfde plaatje ‘opnieuw’ ziet. Het plaatje dat je eerder hebt gemaakt in je mind opgeslagen, is je mind die de kamer ziet. Wat je al wist van de kamer is dat wat je herkent en ziet. In je mind zit is wat je ziet. 
Precies datzelfde plaatje van de kamer is hier, want het is collectief in dit verenigd bewustzijnsveld waar de hele mensheid mee instemt dat het er is.
Dus mensen, wat je ziet in deze wereld is niet echt. En toch is het ook wel echt. Ik snap dat dit klinkt alsof het met elkaar in tegenspraak is. Het is niet echt vanuit het gezichtpunt dat wat je ziet niet echt is omdat het geen plaatje is. Maar je ‘mind legt’ wat je ziet in deze wereld uit als plaatjes.
Mind legt wat je ziet in deze wereld uit als plaatjes en de plaatjes zijn door deze wereld in de mind gelegd. Door de wereld.
Wat je ziet in deze wereld van het fysiek gemanifesteerde universum, ‘is jij’. En ‘dit’ is wat mensen vergeten zijn; dat wat er bestaat van de Aarde, in dit fysiek gemanifesteerde universum – van de sterren, de planeten, de oceanen, de natuur, het menselijk lichaam, de dieren – van het leven is, dat is wie jij bent. Dit hierbinnen [wijst naar het hoofd] dat je laat denken, je emoties en gevoelens laat ervaren, is ‘niet’ wie je bent.
Dus als je als kind op een bepaalde leeftijd komt, begint je mind plaatjes te ‘vangen’, begint ze te bewaren in je mindbewustzijnsysteem. Wat er dan gebeurt, is dat ‘je jezelf’ begint te definiëren in en als dit mindbewustzijnsysteem, als deze plaatjes die je mind ‘gevangen’ heeft. 
Nu begin je jezelf te ervaren volgens die plaatjes die je mind heeft ‘genomen’. Je begint deze plaatjes die zijn ‘genomen’ door je mind – in en als het mindbewustzijnsysteem – ‘leven’ te geven. Want, zoals is uitgelegd, er is een dimensionaal wezen, wat jij bent, dat incarneert op Aarde – dat in het centrum van je menselijk lichaam is, dat de krachtbron is van het mindbewustzijnsysteem in en als het menselijk lichaam. Dus het mindbewustzijnsysteem gebruikt de levensessentie die jij bent, welke de krachtbron is voor het mindbewustzijnsysteem en dat gebruikt die krachtbron, de levensessentie die jij bent, om zichzelf mee te genereren en op te laden, in en als het menselijk lichaam.
Dus jij bent daar ergens onderdrukt in het centrum van je wezen en hier is je mind die plaatjes begint te vangen als je begint op te groeien. Dan begin je jezelf te verbinden met die plaatjes, die lijnen, een koppelende relatie begint zich te vormen met de plaatjes die gevangen zijn. Wat er dan gebeurt is, dat die plaatjes tot leven beginnen te komen. Vervolgens begint je essentie die in die plaatjes is, zich te manifesteren in de onderbewuste mind, overgebracht naar de onbewuste mind, verspreid in en door de gehele onbewuste mind van de hele mensheid. 
En dan… laten we zeggen je bent in India en een persoon uit Amerika komt je bezoeken; die persoon uit Amerika zal zien wat jij ziet. Omdat toen je een kind was begonnen al die plaatjes, terwijl je opgroeide, zich fotografisch in te ramen in je mindbewustzijnsysteem, van de bewuste naar de onderbewuste naar de onbewuste mind. Omdat het door de onbewuste mind ging werd alle informatie door en in als de gehele mensheid gezonden. En zo zal de persoon uit Amerika zien wat jij ziet in India als hij komt om je te bezoeken. En dat is waarom iedereen in deze wereld ziet wat iedereen ziet. Het is allemaal in en van de mind. En dus is het nu bewezen dat mensen slechts lopende plaatjes zijn.
Je ziet jezelf als, je gelooft dat je het plaatje bent dat je ziet in de spiegel. Je ziet en gelooft dat wat je ziet als andere wezens, de rondlopende plaatjes, dat dat echt is wie ze zijn. Maar heb je niet beseft dat je geen enkel mens kunt vertrouwen? Je weet niet wat er zich afspeelt in hen.Dus mensen, alles wat je hebt is jezelf. Alles wat je hebt is het jezelf vertrouwen. Vertrouw jezelf in en als elk moment van zelfoprechtheid. En realiseer je dat je niet de plaatjes bent die je ziet. Je bent een beginpunt.
Een suggestie: sta in en als eenheid en gelijkheid met je menselijk lichaam. Begin hier, stop de mind. Je bent niet de mind. Mensen denken dat zij zien, maar dat doe je niet. Je bent blind. Open je ogen. De manier om dat te doen is de mind stoppen.
Binnen het schrijfproces ga je de informatie op de plaatjes ‘Herdefiniëren’. Vandaag las ik onderstaande blog van Kim. In het kort hoe het schrijfproces verloopt.
In mijn proces van het onderzoeken en herdefiniëren van het woord ‘Aanvaarding’. Herdefiniëren, omdat, in het onderzoeken van het woord ‘aanvaarding’ en hoe ik dit woord in mijn geest en ervaring gedefinieerd heb — heb ik gemerkt dat ‘aanvaarding’ in werkelijkheid niet echt bestaat omdat het deel uitmaakt van een polariteit — namelijk ‘aanvaarding‘ versus ‘verwerping’/’afwijzing‘, hetgeen wil zeggen aanvaarding afwijzing creëert en ondersteunt, en omgekeerd.  En dit houdt op zich geen steek – omdat afwijzing/verwerping niet zou moeten bestaan opdat aanvaarding kan bestaan, dat is omgekeerde logica. 

Hierin dus kwam ik tot de vaststelling dat ik het woord ‘aanvaarding’ voor mezelf moet herdefiniëren zodat ik geen consequenties creëer zoals ‘afwijzing’ en ‘verwerping’.
En dus, wanneer ik kijk naar hoe ik het woord ‘aanvaarding’ geleefd heb in mijn bestaan hier op aarde, dan zie ik hoe ik eigenlijk constant probeer weg te vluchten van een angst om afgewezen te worden — en hoe ik ‘aanvaarding’ gedefinieerd heb in relatie tot ‘andere mensen’, waarin ik ‘aanvaard’ wil worden door ‘andere mensen’ en tegelijkertijd angst heb om ‘afgewezen’/’verworpen’ te worden door ‘andere mensen’. – 
Allemaal uitspraken en aannames die we op vrijwillige basis dienen te onderwerpen aan een onderzoek naar de herkomst of in welk verband tot elkaar/ polariteit gebruiken wij bepaalde woorden en welke betekenis heeft dit voor onze bestellingen die we doen en de boodschappen die we krijgen?

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen vaak beoordeel volgens mijn plaatjes die ik in een vorige blog ‘zooi’ noem. Waarom noem ik ‘zooi’ ‘zooi’.

Ik vergeef mezelf toegestaan, geaccepteerd en aanvaard te hebben dat ik vanuit tegenstelling consequenties creëer, daardoor opvoorwaarden uit polariteit genereer en onbewust daardoor mezelf als in mezelf manipuleer en dit in contact, in relaties in reacties aan anderen communiceer.  
























Dag 24 Greedy – Begerig

Begeerte; hevig verlangen, begerigheid, belustheid, libido, lust, verlangen, zin, zucht. Ik vertaal begeerte binnen deze schrijfoefening en context naar zucht. De zucht naar erkenning en waardering. Na een tijdlang alcohol gedronken, uit de behoefte en als susser van verlegenheid welke in een later stadium angst werd. Deze angst heb ik getransformeerd naar schaamte ontstaan uit gezichtsverlies. Als zelfstandig ondernemer werd ik afhankelijk van een uitkering. Mijn zelfwaardering genereerde ik óók uit de erkenning uit aandacht door geld en emotie (zucht – begeerte). Erkenning van geld viel weg. Zelfstandig zijn viel weg. Angst en schaamte ontstaan uit verlegenheid en aanpassen keerde terug. Cirkeltje rond.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik als tegenstellingen leef, in tegenstellingen denk en mijn keuzes maak uit de vergelijking van tegenstellingen. Woorden die ik voorzie van dynamiek die ik eraan koppel, die mijn leven betekenis geeft/gaf waardoor ik in tegenstellingen mensen met elkaar vergelijk en rubriceer, in vakjes plaats volgens mijn tegenstellingen lijstjes.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn wereldbeeld codeer door middel van de door mij aanvaarde en zelf toegestaan bedacht woorden en betekenissen heb overgenomen van anderen en als anderen mijn leven heb ingedeeld. Door deze inpassingen in mij, in mijn mindsysteem te integreren heb ik anderen bewust ook zo gecategoriseerd en benaderd en hen om verantwoording verzocht omtrent hun beweegredenen.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen beoordeeld heb op grond van ongelijkheid en voorwaarden die ik mezelf toegestaan en aanvaard heb.

Weerstand door aanpassen aan de wensen en behoeften van anderen. Later ben ik gaan leunen op anderen. Gaan meesurfen op hun inzet, succes en enthousiasme. Want als vanzelfsprekend zorgden anderen voor mij. Tijdens de momenten met spelen in de speeltuin (kind) als anderen mij tegen het grasveld aan trapten of pesten. Ik verweerde me niet. Ik bevroor nog liever dan dat ik iets terug deed en mijn grens aangaf. Ik ging me aanpassen om de goede vrede te bewaren waarmee ik mijn eigenwaarde ondermijnde.Uit angst tot gevolg afwijzing van ZELF. Mijn zusje was mijn redder.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik een ander als mijn redder heb aanvaard en toegestaan mijn verantwoordelijkheid voor mij te laten leven.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben anderen heb toegelaten mij te pesten, domineren en belachlijk heb laten maken door mijn gezicht in het gras te verstoppen.  

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ook ik de rol van redder op me heb genomen vanuit de verwachting dat zij mij gaan redden als ik dit nodig heb.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik anderen vanuit verwachting toespreek, bejegen en informeer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik niet eerder vanuit eenheid en gelijkheid mensen heb benaderd.

Mijn wens, eenheid en gelijkheid, voorbij alle door het systeem bedachte voorwaarden (begeerten) en emotie. Ontstaan op voorwaarde door iets buiten mij, ontstaan als ongelijkheid. Of als er binnen de relatie oneinigheid heerst dat de een de ander uitmaakt voor vuil met schuttingtaal termen. Taal voor kinderoren onbestemd. De behoefte ‘je bent welkom’, ‘lief’, ‘mooi’, ‘vriendelijk’, ‘ik zie je staan’, ‘ik luister naar je’ of ‘wil je nog een lekker kopje thee’. Deze bejegening ontbrak.

Vanuit mijn wens en behoeften naar een veilige omgeving waarin dialoog en respect voorop staan. Hieraan ontbrak het in mijn leefomgeving. Deze omgeving was niet fijn.Gehecht aan veiligheid werd al snel waakzaamheid. Alertheid. Boze ogen ontwijken. Bang om mijn wensen aan te geven uit angst voor kritiek. Met name dwingende ogen zijn abrupt aanleiding tot bevriezing en vluchtgedrag. Steeds beter realiseer ik me dat ik mijn leven wil leiden voorbij lijden. Leiden vanuit eenheid en gelijkheid Leven. Leven dat iedereen gun.

Uit ervaring weet ik eenheid en gelijkheid eerst in mezelf als ZELF aanwezig dient te zijn. Bezit ik dit dan vind ik het buiten mezelf als vanzelf als reflectie van mijn innerlijke staat van zijn. Door gesprekken en zelfvergeving toepassen, in woord schrijven en uitspreken, merk ik dat in mij meer ruimte ontstaat. Ook mededogen en respect voor de keuzes en beslissingen die anderen maken.
Dit zien, deze tegenstellingen intern door tegenstellingen extern te onderzoeken en vergeven geeft mogelijkheden naar eenheid en gelijkheid Leven. Inmiddels heb ik ervaren dat stoppen met alcohol mij bij mijn angsten bracht.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik alcohol als susser van mijn uit tegenstellingen ontstaan wereldbeeld mij heb laten domineren in mijn leven. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik als slaaf van alcohol mijn leven uit afhankelijkheid van de goedkeuring van anderen heb ingericht.

Ik doorzag schaamte uit gezichtsverlies. Angst dat ik door anderen negatief geeavalueerd wordt. Ik nam geen risico meer. Mijn verzekering om alle nare gevoelens uit gedachten ontstaan ontlopen verkreeg ik door me terug te trekken.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik schaamte en verlegenheid in anderen heb gebruikt omzelf vanuit schaamte en verlegenheid te bewegen, terug getrokken uit het leven in afzondering heb geleefd in een sociaal isolement.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat eenheid en gelijkheid binnen mijn zijn ontbrak en dat ik hierna gehandeld heb en anderen en mezelf als zodanig beoordeeld heb.

Dag 26 ‘Lazy’ – ‘Lui’



Binnen de volgende schrijf opdracht van http://lite.desteniiprocess.com cursus beschrijf ik mijn beleving bij verschillende emoties. Door positieve en negatieve gevoelens te ervaren, ben ik beter in staat om mezelf te vergeven. Vandaag; ‘Lazy’ –  ‘Lui’

Het woordenboek geeft de volgende beschrijving van ‘Lui’: Afkerig van inspanning of werk; liever lui dan moe; dagdief, luilak, luiwammes, lanterfanter, leegloper, nietsdoener, luiaard’; werkschuw persoon. Een tijdlang heb ik vorige titels aan mezelf toe gekend. Uit gezichtsverlies en schaamte door het wegvallen van de voor mij zogenaamde zekerheden. 

Gedachten aan de emotie ‘Lui’ die zich manisfesteren door mijn focus op ‘Lui’.
‘Lui’  zijn en ik heb een tijd de verantwoordelijkheid van mijn proces buiten mezelf gelegd. Ook wel passief terug getrokken, in bed, of op een bankje liggen pruilen. De ‘zooi’ in mezelf de ‘zooi’ laten. Zooi die zich binnen mij bevind, die reflecteert in mezelf. Mijn zooi manifesteert zich in mij ook door mijn omgeving. Zooi die me weerhoudt om vanuit ‘ZELF’ te leven in ‘HIER’.

Ik vergeef mezelf aanvaard en toegstaan te hebben dat ik de delen in mij die mij weerhouden om vanuit ‘ZELF’ in ‘HIER’ te zijn, deze aanduid met ‘zooi’. In de kern verschaft ‘zooi’ mij namelijk de mogelijkheid om voorbij zooi mijn wezen te zijn in ‘ZELF’. Aan alles waaraan ik waarde toeken in de vorm van zooi, deze kan ontladen van haar betekenis en kracht.

Daarintegen werkt lui zijn ook beschouwend. Door even afstand te nemen. Een actieve daad zodat ik in stilte de reacties binnen mezelf observeer. Lui in de zin dat mijn fysiek in rust mijn innerlijke mindsysteem belevingen observeert en mezelf in staat breng tot vergeven. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de zooi in mij veroordeel. Door beschouwend te kijken naar zooi maak ik zooi functioneel in die zin dat ik mijn mindsysteem onderzoek en van negativteit kan ontdoen.

Ik ben geruime tijd uit het reguliere arbeidsproces. Er zijn mensen die mijn werkeloos zijn aanduiden met ‘lui’. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf te identificeren met anderen die mijn werkeloos zijn omschrijven met lui. Hierdoor ontstond er schaamte in mij.

In de tussentijd ben ik gaan werken aan dat wat mij binnen mijn systeem belemmert en weerhoudt tot Leven vanuit eenheid en gelijkheid. Ik heb geschreven, autobiografisch, mijn levensverhaal en ben goed op weg. Ik blijf doorzetten met tussenpozen kom ik terug bij het feit dat ik mezelf verantwoordelijk maak voor mijn welzijn.Alleen ik kan mij en mezelf corrigeren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn schaamte heb aangewend, heb geleefd, en me hiermee met een sociaal isolement heb omhuld. De schaamte die ontstaan is uit mijn identificatie met een systeem.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn zogenaamde lui zijn heb vertaald naar een systeem. In die zin maak ik het systeem verantwoordelijk voor mijn sociale isolement omhulling.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik door mijn systeem omhulling mijn inspanningen om mezelf te vergeven proces naar eenheid en gelijkheid onderwaardeer.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn inspanningen onderwaardeer en hierdoor mijn ZELF uit het oog verlies.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn ZELF uit het oog heb verloren. Ik erken mijn verantwoordelijkheid als weg naar ZELF en wil Leven als eenheid en gelijkheid.

Binnen het principe hervinden van eenheid in gelijkheid betekent luiheid binnen deze context niets doen. Waar je ook heen gaat, je zult een ding onder ogen gaan zien: je hebt de realisatie ontkend, het principe dat Leven gelijk is in allen, en je hebt jezlef ontzegd op te staan, en op te staan als Leven voor iedereen.Deze vorm van luiheid, niets doen en lopen lanterfanteren vanuit Zelf-gewaarzijn.

Dag 23 Melancholie

Binnen de volgende schrijf opdracht van http://lite.desteniiprocess.com/ cursus beschrijf ik mijn beleving bij verschillende emoties. Door positieve en negatieve gevoelens te ervaren ben ik beter in staat om mezelf te vergeven. Vandaag; ‘Melancholie’ – ‘Weemoed’.


Toen ik midden in een melancholische bui/weerstand zat voelde ik me ellendig. Ellende omdat ik kon vergelijken met iets anders. Mijn ‘Melancholie’ werd mijn manier van leven. Uit noodzaak en onderzoek zou blijken, één van de kostbaarste dingen, die ik heb mogen ervaren.

Ik wil absoluut geen romantisch beeld schetsen. Wel de realiteit van ‘in mezelf’ kijken. Ik ervaar ook lichte trots. En ben daarbij bescheiden. Omdat ‘trots’ zo ‘trots’ aandoet. Zoals een pauw zijn verenpracht toont, ervaar ik in mezelf lichte trots over het feit dat ik in mezelf de bereidheid ervaar dat ik deze weg en reis van zelf-vergeving wandel door mijn kwetsbaarheid te delen.

Vrijwillig ben ik deze weg gaan beschrijven. Ik doe dit vanuit de veronderstelling dat wat ik uit observatie heb geleerd met dit doelmatig- schrijfproces inzicht zal geven. Door inzicht in mijn hechting ben ik in staat om dit te vergeven. Hierdoor ben ik in staat om aan ‘woorden’ en ‘gebeurtenissen’ ‘zelf’ waarde en betekenis toe te kennen en te Leven.
Zolang ik de gehechtheid in mezelf niet zie, blijf ik slaaf van mijn omstandigheden. Reacties die zichtbaar worden als de reacties die deze gebeurtenissen  in ‘mezelf’ veroorzaken. Omstandigheden die ‘Dus‘ in mezelf een reactie maakt. Ik realiseer mezelf dat ik naar mezelf kijk vanuit mijn verlangen om eenheid en gelijkheid te Leven. Dit proces van informatie voltrekt zich binnen een fractie van een seconde.
Onbewust ben je als systeem voortdurend bezig met het scannen van je omgeving. Deze scaninformatie vergelijk je met informatie binnen je eigenste systeem. Iets dat ergens binnen je (lees mezelf) ligt opgeslagen. Deze informatie ligt opgeslagen binnen je gehele systeem. Dus jou logica, extern door omstandigheden aangeleerd door opvoeding, ervaringen genereren reacties die je binnen je systeem genereert en activeert ‘op’ prikkels en reacties buiten je. Zodra je dit proces ziet, dan zie je jezelf in anderen. Anderen die dit niet zien, zijn zich hiervan nog onbewust. Behandel hen met mededogen. Kijk als het ware door hun ogen terug naar jezelf, zoals je was voor dat je ‘dit’ inzicht had.
 Om deze onbewuste informatie bewust te maken (onzichtbaar zichtbaar maken) vraagt bereidheid tot onderzoek. Het doel is eenheid en gelijkheid in jezelf ervaren en dit Leven. Deze eenheid gaat voorbij aan de ‘onthechting’, hechting die jezelt toekent aan alles dat binnen jou systeem Nu leeft in de vorm van informatie. Zodra je je hiervan gaat onthechten, ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in een ander arrogantie ervaar, dit erkent en zelfvergeving toepast, ben je in staat om die ander, vanuit jezelf als eenheid en gelijkheid te observeren in HIER.
Deze bereidheid tot zelfonderzoek wordt vaak ‘óók’ ongewild in gang gezet. Bijv. na het overlijden van een dierbare ga je jezelf anders ervaren. Bepaalde zekerheden van het fysiek samen zijn komen te vervallen. Het wegvallen van je partner door een scheiding maakt je bewust van een verandering. Het zonder werk komen te zitten. En een andere belangrijke factor is onthecht zijn van jezelf. Nooit gehecht geweest zijn aan jezelf en altijd voldoen aan normen die erin gegoten zijn. Vaak onder dwang. Opgroeien binnen omstandigheden die ongewenst en ongepast zijn voor een kind. Kijk naar al het oorlogsgeweld in de wereld. Omstandigheden die niet bijdragen aan een gevoel van veiligheid binnen je kindsysteem.
Omdat ik zelf mijn eigenste ik aan een onderzoek onderwerp en mijn pad beschrijf en voor mezelf de bereidheid ervaar om mijn verhaal te delen, schrijf ik vanuit eigen ervaring. Dit delen vraagt van mij dat ik mijn kwetsbaarheid toon. Mijn ervaring beschrijf zoals ik mijn mindsysteem ervaar en hierop mijn keuzes baseer. Handelingen en gedrag waarvoor ik zelf verantwoordelijk ben. Tenslotte was ik bereid, heb mezelf toegestaan en aanvaard, deze informatie in mij als mezelf op te slaan.
Door mijn opvoeding. Door mijn latere baan, schoolopleiding en al het gedrag, gedachten en gevoelens inclusief emoties waarvoor ik zelf heb gekozen vertegenwoordigen deze informatie. Onbewust opgeslagen waarna ik heb gehandeld. Vaak op de automatische piloot. Tot op de dag dat al mijn zogenaamde zekerheden, ‘plots-klaps-kaboem’ verdwenen waren. Binnen alle levensgebieden stond ik letterlijk en figuurlijk in het rood.
Echter binnen mijn wezen heeft iets altijd gezegd ‘Jan, alles komt goed en toeval bestaat niet. Dat je deze situaties beland zal ergens vóór nodig zijn’. Dus wat deed ik, ik ging mezelf onderzoeken. In plaats van de ‘schuld’, wat niet bestaat trouwens maar een onderdeel is van een systeem. Wat wel bestaat is verantwoordelijk zijn, accepteren en erkennen. Ik werd ontnuchterd door het feit dat niet mijn omstandigheden reden waren voor mijn situatie maar mijn reactie op mijn omstandigheden. Mijn ‘reactie’ op deze gebeurtenissen, de aanleiding ‘vormt’ van ‘mijn zijn ervaren’.
Omdat mijn situatie dusdanig verslechterd was, alles wat ik ooit had was als bij donderslag bij heldere hemel verdwenen. Ineens realiseerde ik me dat alles wat ik had, waarvan ik dacht dat ik dit was, ineens  weg was. Verdwenen. Ik kwam tot de conclusie dat mijn ik een illusie bleek te zijn. Alle versierselen en uiterlijkheden, zaken dat ‘iets’ in stand hield, was weg. Mijn lege huls, mijn eenzame kind, dat zich heel leeg en eenzaam voelde, op het moment dat alles wegviel. Voor het gemak noem ik het een crisis. Melancholisch en depressief en met weemoed keek ik terug op de tijd dat ik van alles veel had.
Auto, geld, vrienden, sociale contacten, erkenning, waardering, status enz. waren weg. Wat een verlies ervaring. Wat er door het wegvallen van deze aspecten zichtbaar werd, was ‘Het eenzame kind’ in mij. ‘Het Eenzame kind voelt zich geïsoleerd, ongeliefd, afgewezen, leeg, ‘doorsnee’, sociaal niet geaccepteerd en daardoor genegeerd, niet speciaal; deze gevoelens worden getriggerd/gedirigeerd door verlies van erkenning of speciale status, door een ‘nederlaag’. En nu komt het belangrijkste stukje, het resultaat van inzicht krijgen in deze verlies ervaring. Iets dat het stemmetje binnen mij misschien wel probeerde te verduidelijken, namelijk; ‘Het eenzame kind komt buiten dergelijke nederlagen vrijwel niet naar voren’.
Ik realiseer me óók dat ik De regie hiervoor totaal in mezelf gedirigeert heb. Doordat ik mijn schillen kwijt was, onbewust nog, niet bewust, begon mijn proces van herstel. Wat aan deze crisis vooraf ging was dat ik (weldoordacht) het besluit nam om per direct mijn cafébedrijf te sluiten. Tijdens mijn herstelproces heb ik dit altijd erkend, en heb dit nooit verzwegen. Met een triomfantelijk gebaar ‘plakte ik’ in het bijzijn van mij moeder die samen met Henk Smeets (zaliger) aan de bar zat, een briefje op het raam van de ingangsdeur met hierop de tekst: ‘vanaf heden definitief gesloten’. Zo, dacht ik opgelucht, ik kies voor iets anders, want (bewust) de omstandigheden waar ik nu inzit, dat is het niet. Van een actief persoon werd ik pasief.
In het kort kan ik stellen dat door mijn verlies aan erkenning en status ik mezelf als geïsoleerd, ongeliefd, afgewezen en leeg ben gaan ervaren. Daarnaast heb ik altijd een zeker weten in mezelf bespeurd die wist. Weten ‘alles komt goed en toeval bestaat niet’. Een mantra die ik ben blijven koesteren als mijn coördinaten richting de weg van mijn wezen. Een wezen waarin eenheid en gelijkheid existeert. Geen uitweg. De geven feiten en mijn beleving  waren nodig om bewust te zijn van mijn mindsysteem. Dit systeem dat mij inzicht bied.
Mijn zicht op ervaren tegenstellingen (goed – fout, zwart – wit, koestering – kritiek) werden mij duidelijk. Door het spel dat ontstond, creëerde ik energie, binnen mijn mindsysteem. Deze energie begon aan mij te vreten.  Ik werd depressief. Alcohol verslaafd. Onverschillig. Suïcidaal. Laconiek. Ik ging mensen en omstandigheden testen. Ik werd angstig. Durfde niet meer de straat op. Ik begon met mensen aantrekken en afstoten. Onbewust ben ik dit blijven doen. Mijn leven lang. Echter de ware omslag kwam toen ik ben gestopt met alcohol drinken. Mijn zelfsusser verdween. Mijn aangeleerde ik ging langzaam weg. Mijn omhulsels, in feite een huls die mijn leegte maskeerde, ging ik zelf afpellen. Stapje bij stapje. Een doelmatig proces dat begon op het moment dat ik met laconiek gebaar het papiertje met opschrift ‘vanaf heden definitief gesloten’ op het raam van de ingangsdeur van mijn café heb geplakt.
Een ‘doelmatigproces door de verantwoordelijkheid van mijn proces in mezelf als mezelf te zoeken. Ik heb mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat. Deze zin luidt het proces van ‘vergeving’, de onthechting van alle door mij toegekende hechting, in van alles dat ik mijn leven heb aanvaard en toegestaan te geloven, te denken, te handelen, als van mezelf aanvaard en toegestaan uit observatie en vanuit mijn natuur erkend zoals dit in mezelf ligt opgeslagen. Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik aan alles waaraan ik gehecht was het toegstaan en aanvaard te hebben los laat.
Ik ben blij dat ik dit proces van bewustheid krijgen doorloop. Ik heb de juiste mensen hiervoor ontmoet. Mensen die kil, koud en afstandelijk waren en weinig empathie toonden. Deed ik zelf ook op momenten dat ik koud, kil, afstandelijk, arrogant, ijdel, bot, direct, onbereikbaar, voorspelbaar onvoorspelbaar was.  Mijn  manieren van zijn, die ik in anderen aantrok. Opvallend genoeg echter waren er ook mensen bij met eigenschappen die vriendelijkheid, zachtheid, humor, creativiteit, relativerend vermogen en bereidheid tot samenwerken lieten zien. Zal ik deze eigenschappen zelf ook bezitten? Dan heb ik het nog niet gehad over anderen eigenschappen in mezelf die ik misschien nog niet zie. Ik laat me verrassen.

 

Dag 22 ‘Stress’-niet pluis.

Bij stress ervaar ik in mijn systeem met name de geestelijke druk ‘omgaan met spanning’. Ik ben opgegroeid binnen een stressvol gezin waarin vaak ruzie was. Hierdoor kreeg ik spanning, werd allert en waakzaam voor ogenschijnlijke dreiging, met name ruzie tussen mijn ouders in combinatie met harde en plotselinge geluiden. Vooral s’nachts. Mijn thuis omgeving voelde primair onveilig aan. Situaties konden abrupt omslaan. Gezelligheid en fijne momenten, tijdens een etentje bijv. met het gezin, tijdens kerst of ergens op een doordeweekese dag, zijn voor mij negatief beladen momenten.

Momenten toen/vroeger, die eigelijk geassocieerd worden met ontspanning, werden vooraf ongewild onvoorspelbaar en voorzien ‘van een sausje stress’. Escaleerden in ruzie, zo wist ik en boze blikken. Gemauw, gezever en geouwehoer. Altijd was er wel iets bij ons thuis. Nooit eens leuk, rustig en ontspannen. 

Deze sfeer herkende ik terug tijdens mijn marine tijd waar er tijdens een diner door mijn tafelgenootjes gein werd getrapt. Ik werd me een partijtje boos. Streess staat ook synoniem voor gedwongen orde en gehoorzamen. Ik ben deze patronen gaan uitpluizen meer momenten en triggers ontdekken. Factoren en omstandigheden die mij stress opleveren, heb ik over de periode van leven geanalyseerd en systematisch in kaart gebracht. 

Ook herken ik deze in combinatie met boze blikken in de ogen van mensen. Bij veel stress kan ik ook dissocieren en verlies het contact met de realiteit en kom in een gemoedstoestand die vergelijkbaar is met een op de automatische piloot staat van zijn die vergelijkbaar is met een weg afleggen in de auto zonder je bewust te zijn van het traject dat je hebt afgelegd en je ineens realiseert Oeps ben ik hieral. 

Een kenmerkend symptoom van dissociatie is de terugkeer tot de orden van de dag, waarbij de acties, handelingen en/of gedragingen gedurende de periode van dissociatie tijdelijk volledig los kunnen hebben gestaan van de bewust aansturing of zelfs medeweten van de persoon. Dit om stress te reduceren en heeft in deze vorm deze functie.

Dit ervaar ik tijdens een teveel aan triggers, verschillende zintuiglijke indrukken gelijktijdig, die ik niet kan verwerken waardoor ik door teveel input het contact met mijn wezen verlies. Dissociatie, is een geestesgesteldheid waarin bepaalde gedachten, emoties, waarnemingen of herinneringen buiten het bewsutzijn worden geplaatst, tijdelijk niet ‘oproepbaar’ zijn of minder samenhang vertonen. Je zou denken fijn toch want dan ben ervan af, van al deze indrukken. 

Maar schijn bedriegd want alle informatie en narigheid die vast kleeft aan deze herinneringen zet zich ergens vast in het lichaam. Zo heb ik ervaren en als deze door prikkels uit de omgeving geactiveerd wordt, maakt dit dat ik angstig ben, ga vluchten, of bevriezen. Vechten en voor mezelf opkomen, wat eigenlijk de bedoeling is om mijn grens aan te geven wil ik op een gezonde manier leren toepassen. Nu doe ik dit vaak nog abrupt. Omdat ik schrik kan ik dichtslaan (bevriezen). In de natuur zie je dit fenomeen bij dieren terug. Bij dreigend gevaar heeft het daar een functie. 

Bij mensen zet deze negativiteit en ook positiviteit zich vast als een herinnering die met uitschrijven vergeven, ergens ook aanvaard en toegelaten heb. Dissocieren kan ik positief interpreteren doordat ik beplaade info tijdelijk los laat, loslaten en vergeven is het doel van mijn schrijfproces. Nadeel deze info ligt opgeslagen binnen mijn systeem en ik dien ervan af te komen doormiddel van erkennen, herkennen en vergeven. 

Positieve stress voor een wedstrijdje biljarten had ik nodig om te presteren. Hierdoor was ik gemotiveerd en geconcentreerd. Maar zodra er in mijn omgeving, bijvoorbeeld een glas omviel op de bar dan schrok ik hiervan en was afgeleid. harde geluiden werden een fobie. In mijn huidige woonomgeving, een flat, hoor ik vaak harde geluiden. Inmiddels heb ik geleerd om hieraan voorbij te gaan en te laten voor wat het is. Het geluid ebt vanzelf weer weg. 

In het verleden ging deed ik stress ontladen door middel van alcohol en verdoofde dit ongemak. Door deze aanpak kreeg ik meer angsten en kwam tercht in een vicieuze cirkel (ontkennen). Door de problemen die ontstonden raakte ik in een isolement door schaamte en schuld gevoelens. Ik ben gestopt met drank en daardoor mijn angsten gaan aanpakken. Toepassen van gezond gedrag bijvoorbeeld afspraken nakomen gaat steeds beter. Af en toe nog trek ik me terug wat weer anderen gevolgen heeft.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik negatieve vormen van stress mijn leven heb laten domineren waardoor andere nare gevolgen zijn ontstaan. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hbeen dat een onveilige thuissituatie mijn leven negatief en angstig heeft gemaakt ten aanzien van harde en abrupte geluiden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in mijn communicatie, anderen waarin mijn triggers duidelijk worden geactiveerd, verantwoordelijk heb gemaakt voor mijn gedrag.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat stress de rode draad in mijn leven werd waardoor ik moeizaam nieuwe contacten met mensen blijvend kan onderhouden.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mezelf ‘veroordeel’ voor de stress die ik heb opgeslagen in mijn systeem. Voor de ruzie van mijn ouders waren zij zelf verantwoordelijk.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik me terug trek en leuke gezellige afspraken misloop waardoor ik afzeg en mijn betrouwbaarheid ten aanzien van naleven van gezellige activiteiten verlies.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik harde geluiden buiten mij verantwoordelijk maak voor mijn innerlijke beleving die ik als negatief en imperfect ervaar.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik aan gezellige momenten samen bij voorbaat deze situatie en gebeurtenis van negatieve gedachten voorzie, mezelf en anderen heirmee de kans ontzeg om deze evenmenten in HIER ontwijk. Wat ik wil is deze gebeurtenissen aangaan en ervaren.

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik dissocieren aangrijp om geen oogcontact te maken. Bewust kijk ik mensen steeds meer aan. 

Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik vaak over me heen laat lopen en meer voor mezelf ga opkomen en aangeef wat ik belangrijk vind.

Dag 21 Bullshit — ‘Anger’ – ‘Boosheid’.

Binnen de volgende schrijf opdracht van http://lite.desteniiprocess.com cursus beschrijf ik mijn beleving bij verschillende emoties. Door positieve en negatieve gevoelens te ervaren, ben ik beter in staat om mezelf te vergeven. Vandaag; ‘Anger’ – ‘Boosheid’.





Het woordenboek geeft aan boosheid meerdere betekenissen:
‘Boos-heid’ (vrouwelijk) slechtheid/boosheden.
1) Baldadigheid 2) Duivelskunst 3) Gram 4) Gramschap 5) Grimmigheid 6) Goddeloosheid 7) Geraaktheid 8) Geprikkeldheid 9) Gepikeerdheid 10) Gal

Ik ervaar ‘geprikkeldheid’  wanneer als ik iets wil realiseren en dit niet snel genoeg gaat volgens mijn beleving, ik ongeduldig wordt, wat tot gevolg heeft dat ik chagerijnig ben. Egoistisch en wil mijn wil doordrammen. Dit ten koste van de realiteit en verantwoordelijkheid van dat wat ik ben aangegaan. Omdat ik me als kind ook heb voorgenomen om niet boos te worden omdat ik dit als slecht ervaar, heb ik mijn boosheid weg gedrukt en ergens in mezelf verstopt. Boosheid associeer ik daarnaast onbewust met harde en abrupte geluiden.

Bijv. ik had een bedrijf en verveelde me. Ik ging uit verveling en passiviteit meer drinken. Door deze gemoedstoestand heb ik alles verspeeld. Drank kreeg mijn volle aandacht. Ik verdoofde mijn verantwoordelijkheid omdat ik de uitdaging kwijt was. Ik werd lui en passief en dronk de dagen voorbij. In mijn gedrag werd ik grimmig. Onvriendelijk, kil, koel en afstandelijk. Ook werd ik laconiek ten aanzien van verplichtingen en onvoorspelbaar. Ik begon te schoppen. Door mijn denken haalde ik mezelf steeds verder naar beneden. Met gramschap’ halen zo dacht ik. Voor de periode in mijn jeugd dat het thuis een klote zooitje was. Niet leuk. Niet fijn. Gewoon in een woord ‘Bullshit’

Doordat ik er een zooitje van heb gemaakt ontstond er angst, schaamte en schuldgevoel. Ik dacht dat anderen mij hierdoor ook negatief gingen beoordelen. Eigenlijk kwam de beoordeling die ik had ervaren tijdens het voorval op de lagere school weer bovendrijven. Daaronder ligt mijn aard, verlegenheid, als mijn natuur. Om deze weg te spoelen ging ik drinken. Omdat ik ging drinken raakte ik alles kwijt, zo ook mijn geduld. Cirkeltje rond.

Omdat ik denk dat anderen mij negatief evalueren (lachende kinderen in de klas en andere kritiek) ik dit denk, beoordeel ik anderen negatief en blijf weg. Ik heb allerlei meningen over anderen die in mij leven en wonen. Actief zijn en mij van binnen voorzien van negatieve energie. Energie die bekend is, die ik zelf in stand hou. Doordat ik anderen beschuldigig van het feit dat ze mij toch wel negatief evalueren in hun bejegening jegens mij, aanvaard ik andere mensen niet zoals ze zijn, omdat ik hen beoordeel volgens mijn mindsysteem. 

In feite beoordeel ik anderen negatief en als ‘slecht’. Omdat ik werd uitgelachen op de lagere school ‘niet geluisterd had naar de juf’, ‘iets slechts deed’, dat werd bevestigd (in mijn mind) door een lachende klas kinderen, een lachende juf die laconiek de andere kant uit keek en er werd gezongen voor mijn ongehoorzaamheid. Uit schaamte heb ik dit nooit aan iemand verteld omdat ik niet voldeed aan de norm die anderen mij hebben aangeleerd, waarin ik heb toegestemd.

Als mensen mij tegenwoordig lacherig beoordelen omdat ik bepaalde gezichtsuitdrukkingen heb, en zij dit benoemen op een lacherige manier, dan word het angstsysteem (vluchten) binnen mij geactiveerd. Ik wil aandacht schenken aan beter ‘ademen’ en het proces van ‘zelfvergeving’.