Dag 11 Are you Living your Dream

De laatste tijd droom ik vaak. Mijn laatste droom ging over een herdershond. Ooit heb ik van Paulo Coelho een boek gelezen waarin een herdershond prominent de rol speelt van de Duivel. In zijn eentje maakt de wandelaar de tocht naar Santiago. Ergens op het eind van het verhaal komen de herder en de wandelaar met elkaar in gevecht. Het gevecht tussen ego en zelf wellicht?
De volgende dag tijdens een wandeling met mijn vriendin (hond Bowie uitlaten) komen wij onderweg een man tegen, en jawel, in het bijzijn van een herdershond. In de verte al zag ik het beest en de man al lopen. Een vreemd voorgevoel overviel me. Wellicht ondersteund door mijn droom. Buiten mij in mij werd Angst geactiveerd. Ik geef aan dat het beter is om voor een andere route te kiezen. Dit om de herdershond, die zag ik in de verte op zijn achterpoten staan, te ontwijken. Mijn vriendin vond dit onnodig. Met lichte tegenzin vervolgden ik/wij ons pad. Op dit moment weet zij nog niet van mijn droomervaring. Ik heb de laatste tijd vaker inzichten die later blijken te kloppen. Dat weet zij wel.
Bij het naderen van de man en hond vroeg zij de man of het oké was om elkaar met onze beiden honden te passeren. Ja zei de man een tikkeltje laconiek, het is oké mijn hond doet geen hond kwaad. Ja, Duh, zo dacht ik. Een tel later waren de honden, grommend en bijtend, met elkaar in een gevecht verwikkeld. Ja zei de duffe kerel na afloop, jullie moeten ook beter uitkijken met je hondje. Sukkel zo dacht ik licht geirriteerd door zijn laconieke houding.
Mijn voorgevoel werd waarheid. Of was het mijn Angst? Vragen komen bovendrijven. Waarom neemt mijn vriendin mijn raad niet aan? Is deze droom toevallig geweest? Wat leert mij deze situatie? 
Tijdens een cursusavond afgelopen week werd de tocht naar Santiago, zoals in mijn droom en in het boek wordt benoemt ook besproken. Een van de deelnemers vertelt dat hij vaak ideeën en beelden in zijn bewustzijn doorkrijgt. Deze inzichten kreeg hij ook al tijdens zijn wandeling, jawel daar is die weer, naar Santiago. Opvallende samenlopen deze week.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in het verleden te weinig op mijn gevoel en ingevingen heb vertrouwd. Vaak heb ik uit Angst voor verlating gehandeld.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ikzelf vaak laconiek ben geweest in mijn houding en gedrag.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de keuzes die anderen maken persoonlijk naar mezelf heb vertaald.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik de verantwoordelijkheid die anderen hebben en het vetrouwen, dat onjuist blijkt, dat ik anderen schenk, niet meer persoonlijk maak en naar mezelf vertaal.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik mijn standpunten niet duidelijker kan overbrengen aan anderen.
Advertenties

Dag 10 Reacties ontrafelen

Vandaag heb ik ervaren dat leren en groeien tijd vraagt. Wat ik geleerd heb ontleren is een doelmatig proces dat aandacht, inzet, toewijding en daadkracht vraagt. Het was goed om dit schrijfproces aan te gaan. Naast het ontrafelen van mijn gedachten weet ik inmiddels dat deze gedachten uit het verleden in het heden worden geactiveerd. In contact met mensen bijvoorbeeld. Terugkerende patronen in mijn denkgeest die door iemand gespiegeld worden. Ik kijk als het ware door de ander te zien en ervaren in mijn eigen denken. Door een reactie op een actie van mezelf. Afgelopen week waren wij, mijn buddy en ik via skype in gesprek.

Twee keer achter elkaar zei ik spontaan ‘gezondheid’ omdat zij moest niesen. Hierop kreeg ik van haar geen reactie terug. Op mijn initiatief (opmerking) verwacht ik van haar een reactie terug. Dit als bevestiging dat ik gezien en gehoord wordt. Door anderen bevestigd worden en toestemming voor het feit dat ik er mag zijn. Wat gebeurt er dan? Ik zeg nog een keer gezondheid en zit nog steeds te wachten op een reactie. Een reactie buiten mij op mijn wens dat ik bevestigd wil worden in mijn zijn.


Vervolgens krijg ik van haar wel (in een ander moment) een compliment en aandacht. Tot mijn verbazing lach ik dit automatisch weg omdat ik me geen houding weet te geven (onbekend terrein). Vervolgens komt de gedachte ‘zal zij dit echt zo menen’? Is zij betrouwbaar? In een vorig blog heb ik al beschreven hoe op de lagere school mijn spontaan  kind zijn om zeep werd geholpen. Allemaal verbanden die ik nu en HIER koppel aan mij niet gehoord en gezien voelen. Later, bij conflictsituaties ging ik relaties onbewust om zeep helpen. Om afwijzing te ervaren. Of bij een conflict vluchten. De kern van mijn alcoholverslaving relateer ik hieraan omdat alcoholverslaving een vorm van vluchten is.

Het gevolg van mijn actie is dat ik daarop weer passief en afwachtend wordt om weer contact op te nemen. Dit uit angst voor afwijzing of een afwijkend antwoord. In mijn onbewuste denken verwacht ik afwijzing.  Om wel aandacht te krijgen ontwikkelde ik vroeger veel eigen initiatief. Door veel bezigheden en veel en vaak wisselen hiertussen. Of ongevraagd initiatief waarvoor ik complimenten verwachtte van anderen. Of overdreven mijn best doen voor erkenning en waardering. Deze manieren van aandacht vragen riep vervolgens weerstand op bij anderen en bij mezelf. Anderen gingen mij negeren en ik ging me terug trekken. Bij mij roept dit vervolgens angst op om de draad weer op te pakken door contact te zoeken.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik bij voorbaat anderen om hun reactie veroordeel. Ik wil anderen het voordeel van mijn angst voor afwijzing geven en durven vertrouwen op hun woorden.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik in het contact met anderen aan situaties een gevoel van angst op mijn gedachte voor afwijzing heb toegekend en anderen hiermee tekort heb gedaan.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat bij geen reactie van een ander op mijn reactie ik automatisch aanneem en verwacht dat zij mij gehoord heeft.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik van anderen verwacht dat zij aan mijn gedachten automatisch verantwoording afleggen op de manier die ik verwacht. Ik verwacht van hen toewijding aan mijn verwachting.
Ik vergeef mezelf toegestaan en aanvaard te hebben dat ik er vanuit ga dat mijn behoeften en verwachtingen bij die ander duidelijk zijn. Ik wil mijn wensen beter bespreken en overleg hebben hierover. Dit met respect voor elkaars grenzen (monogaam zijn), behoeften (met anderen leuke dingen doen zonder mijn goedkeuring). Wat Ik graag wil is dat anderen in mij nabijheid zich veilig voelen om hun wensen, behoeften en belevenissen te delen.